AAS 42 (1950), p. 77
Can. 349
Contra praesumptionem iuris simpliciter admittitur probatio tum
directa tum indirecta; contra praesumptionem iuris et de iure, tantum
indirecta, hoc est contra factum quod est praesumptionis fundamentum.
Can. 350
Qui habet pro se iuris praesumptionem, liberatur ab onere probandi,
quod recidit in partem adversam.
Can. 351
Praesumptiones, quae non statuuntur a iure, iudex ne coniiciat,
nisi ex facto certo et determinato, quod cum eo, de quo controversia est,
directe cohaereat.
ARTICULUS VII
De iureiurando partium
Can. 352
Si habeatur semiplena tantum probatio nec alia probationis adiumenta
iam supersint, iudex aut iubeat aut admittat iusiurandum suppletorium
ad probationes supplendas.
Can. 353
§ 1. Iudicis est decreto definire an et quando adiuncta concurrant,
cur iusiurandum suppletorium deferri debeat.
§ 2. Defertur sive ex officio, sive ad instantiam partis.
§ 3. Regulariter deferatur ei qui pleniores habet probationes.
Can. 354
§ 1. Iureiurando suppletorio abstineat iudex, si de iure vel re magni
pretii agatur aut de facto nimii momenti, aut si ius, res, factum
non sit proprium personae cui iusiurandum esset deferendum.
§ 2. Huic iuriiurando maxime locus est cum adiuncta, quae civilem
vel religiosum personae statum respiciunt, aliter comperiri nequeunt.
Can. 355
§ 1. Pars cui iusiurandum suppletorium defertur in rebus quae ad
«ius statum civilem vel religiosum non pertinent, potest ex iusta causa
illud recusare vel in adversarium referre.
Contra praesumptionem iuris simpliciter admittitur probatio tum
directa tum indirecta; contra praesumptionem iuris et de iure, tantum
indirecta, hoc est contra factum quod est praesumptionis fundamentum.
Can. 350
Qui habet pro se iuris praesumptionem, liberatur ab onere probandi,
quod recidit in partem adversam.
Can. 351
Praesumptiones, quae non statuuntur a iure, iudex ne coniiciat,
nisi ex facto certo et determinato, quod cum eo, de quo controversia est,
directe cohaereat.
ARTICULUS VII
De iureiurando partium
Can. 352
Si habeatur semiplena tantum probatio nec alia probationis adiumenta
iam supersint, iudex aut iubeat aut admittat iusiurandum suppletorium
ad probationes supplendas.
Can. 353
§ 1. Iudicis est decreto definire an et quando adiuncta concurrant,
cur iusiurandum suppletorium deferri debeat.
§ 2. Defertur sive ex officio, sive ad instantiam partis.
§ 3. Regulariter deferatur ei qui pleniores habet probationes.
Can. 354
§ 1. Iureiurando suppletorio abstineat iudex, si de iure vel re magni
pretii agatur aut de facto nimii momenti, aut si ius, res, factum
non sit proprium personae cui iusiurandum esset deferendum.
§ 2. Huic iuriiurando maxime locus est cum adiuncta, quae civilem
vel religiosum personae statum respiciunt, aliter comperiri nequeunt.
Can. 355
§ 1. Pars cui iusiurandum suppletorium defertur in rebus quae ad
«ius statum civilem vel religiosum non pertinent, potest ex iusta causa
illud recusare vel in adversarium referre.