AAS 43 (1951), p. 18
ribus maioribus competunt (c. 488, 8°), nisi ex contexu sermonis vel ex
rei natura aliquae ad viros tantum attineant (c. 490).
§ 2. I Ambitus condicionis sui iuris seu autonomiae quam vocant Mo-o
nasteriorum Monialium et iure communi et iure peculiari definitur.
2° Tutelae iuridicae, quam ius sive Ordinariis locorum sive Superioribus
regularibus quoad singula Monasteria concedit, neque ex hac
Constitutione neque ex Foederationibus Monasteriorum a Constitutione
permissis (art. VII) atque eius auctoritate inductis, quovis modo derogatur.
3° Iuridicae relationes singulorum Monasteriorum cum Ordinariis
locorum vel Superioribus regularibus, ex iure communi atque ex iure peculiari
regi pergent.
§ 3. Hac Constitutione nullo modo definitur utrum singula Monasteria
Ordinarii loci potestati obnoxia sint an, intra terminos iuris, de ea
sint exempta et Superiori regulari subiaceant.
Art. VII
§ 1. Monasteria Monialium non solum sui iuris sunt (c. 488, 8°), sed
etiam iuridice distincta atque invicem independentia, nullis vinculis praeter
quam spiritualibus ac moralibus, inter se unita ac devincta, etsi eidem
primo Ordini vel religioni iure sint subiecta.
§ 2. I Monasteriorum mutuae libertati, potius facto receptae quamo
iure impositae, nullo modo officit Foederationum constitutio ; neque eae
Foederationes haberi debent ut iure prohibitae vel quomolibet naturae
et finibus vitae religiosae Monialium minus consentaneae.
2° Monasteriorum Foederationes quamvis regula generali non praecipiantur,
tamen a Sede Apostolica valde commendantur non solum ad
mala et incommoda praecavenda quae ex plena separatione oriri possunt,
sed etiam ad regularem observantiam vitamque contemplativam pror
vehendam.
§ 3. Constitutio cuiuslibet formae Foederationis Monasteriorum Monialium
vel Confoederationis Foederationum Sedi Apostolicae reservatur.
§ 4. Omnis Foederatio seu Confoederatio suis legibus a S. Sede probatis,
ordinari ac regi necessario debet.
§ 5. 1° Salvis art. VI, §§ 2, 3, et salva praecipua autonomiae ratione
supra definita (§1), nihil vetat quominus in Foederationibus Monasteriorum
ineundis, ad exemplum nonnullarum Congregationum monasticarum
et Ordinum sive Canonicorum sive Monachorum, quaedam huius
rei natura aliquae ad viros tantum attineant (c. 490).
§ 2. I Ambitus condicionis sui iuris seu autonomiae quam vocant Mo-o
nasteriorum Monialium et iure communi et iure peculiari definitur.
2° Tutelae iuridicae, quam ius sive Ordinariis locorum sive Superioribus
regularibus quoad singula Monasteria concedit, neque ex hac
Constitutione neque ex Foederationibus Monasteriorum a Constitutione
permissis (art. VII) atque eius auctoritate inductis, quovis modo derogatur.
3° Iuridicae relationes singulorum Monasteriorum cum Ordinariis
locorum vel Superioribus regularibus, ex iure communi atque ex iure peculiari
regi pergent.
§ 3. Hac Constitutione nullo modo definitur utrum singula Monasteria
Ordinarii loci potestati obnoxia sint an, intra terminos iuris, de ea
sint exempta et Superiori regulari subiaceant.
Art. VII
§ 1. Monasteria Monialium non solum sui iuris sunt (c. 488, 8°), sed
etiam iuridice distincta atque invicem independentia, nullis vinculis praeter
quam spiritualibus ac moralibus, inter se unita ac devincta, etsi eidem
primo Ordini vel religioni iure sint subiecta.
§ 2. I Monasteriorum mutuae libertati, potius facto receptae quamo
iure impositae, nullo modo officit Foederationum constitutio ; neque eae
Foederationes haberi debent ut iure prohibitae vel quomolibet naturae
et finibus vitae religiosae Monialium minus consentaneae.
2° Monasteriorum Foederationes quamvis regula generali non praecipiantur,
tamen a Sede Apostolica valde commendantur non solum ad
mala et incommoda praecavenda quae ex plena separatione oriri possunt,
sed etiam ad regularem observantiam vitamque contemplativam pror
vehendam.
§ 3. Constitutio cuiuslibet formae Foederationis Monasteriorum Monialium
vel Confoederationis Foederationum Sedi Apostolicae reservatur.
§ 4. Omnis Foederatio seu Confoederatio suis legibus a S. Sede probatis,
ordinari ac regi necessario debet.
§ 5. 1° Salvis art. VI, §§ 2, 3, et salva praecipua autonomiae ratione
supra definita (§1), nihil vetat quominus in Foederationibus Monasteriorum
ineundis, ad exemplum nonnullarum Congregationum monasticarum
et Ordinum sive Canonicorum sive Monachorum, quaedam huius