AAS 9 (1917), p. 436
men omnipotens et misericors Deus, « qui infirma mundi eligit, ut fortia
« quaeque confundat », paterna providentia suscitavit e foemineo sexu
Mariam Antoniam. Ipsa, sancti Ignatii a Lojola documentis instructa,
eiusque alumnorum spiritualis filia et discipula, quasi altera Ruth spicas
in agro remanentes, super messorum vestigia, collegit, electumque cibum
bonorum operum religioni ac patriae paravit atque porrexit. Divino
enim instinctu impulsa, ut tantae iacturae ob prescriptionem Patrum
Societatis Iesu inlatae succurreret, eorum opus collectis viribus, Dei
auxilio suffultis, instaurare sibi proposuit. Ad huiusmodi consilium
exsequendum, assentiente suae conscientiae moderatore et approbante
Episcopo una cum Gubernatore civili, ab iis obtinuit non solum facultates
necessarias et opportunas, sed etiam amplissimas litteras commendatitias,
ut etiam ecclesiastici et civiles moderatores in piam operam
favorem, tutelam et praesidium impenderent. Hinc Dei famula in natali
oppido, humili veste induta, nudis pedibus et imaginem crucifixi gestans,
populum ad poenitentiam sermone et exemplo hortabatur. A piis sacerdotibus
et a devotis mulieribus, quas « Sorores Piarum Gommentatio-
« num » vocant, adiuta, exercitationum cursus renovavit, apposita quoque
domo erecta ad suorum concivium vitam christianam atque perfectam
provehendam. Nec praeterire fas est quod acerbis illis temporibus, inter
rerum inopiam, animi angores, hostium insectationes, inscientium ludibria
et metuentium haesitationes, nec pio operi nec invictae foeminae
defuerunt humana et divina subsidia. Adstiterunt etiam fortes viri, qui
zelum, virtutem et opus Servae Dei strenue vindicarunt atque hominum
repugnantiam et metum in venerationem et admirationem verterunt,
inter quos P. Diegus Toro, ex-moderator provincialis Ordinis
B. Mariae Virg. de Mercede. Faustis hisce auspiciis confirmata, apostolicas
excursiones Maria Antonia persequuta est ab an. 1775 ad an. 1779,
vastas regiones peragrando nempe Tucuman, S. Michel, S. Ferdinando,
De Gatamaren, Bivia, Corduba, ibidem constitutis Piarum Commentationum
cursibus, iuxta ordinem a sodalibus Societatis Iesu servatum
et in aureo libello eorum Sancti Fundatoris descriptum. Quo temporis
spatio, Dei famula, in natale oppidum reversa, potissimum incubuit, ut
bonorum morum observantia et christianae pietatis fervor in populares
et sodales suos reviviscerent. Inde ad urbem principem Bonaërensem,
quae a S. Iacopo de V Estero millia et tercentum passuum circiter distat,
per loca fere deserta transeundo, obviosque pagorum incolas evangelizando,
tamquam ad sui itineris metam pervenit. In hac metropoli opus
apostolicum religionis et caritatis, studio et labore Servae Dei, sacerdotibus
et laicis coadiuvantibus, potissimum Divinae Providentiae ductu,
« quaeque confundat », paterna providentia suscitavit e foemineo sexu
Mariam Antoniam. Ipsa, sancti Ignatii a Lojola documentis instructa,
eiusque alumnorum spiritualis filia et discipula, quasi altera Ruth spicas
in agro remanentes, super messorum vestigia, collegit, electumque cibum
bonorum operum religioni ac patriae paravit atque porrexit. Divino
enim instinctu impulsa, ut tantae iacturae ob prescriptionem Patrum
Societatis Iesu inlatae succurreret, eorum opus collectis viribus, Dei
auxilio suffultis, instaurare sibi proposuit. Ad huiusmodi consilium
exsequendum, assentiente suae conscientiae moderatore et approbante
Episcopo una cum Gubernatore civili, ab iis obtinuit non solum facultates
necessarias et opportunas, sed etiam amplissimas litteras commendatitias,
ut etiam ecclesiastici et civiles moderatores in piam operam
favorem, tutelam et praesidium impenderent. Hinc Dei famula in natali
oppido, humili veste induta, nudis pedibus et imaginem crucifixi gestans,
populum ad poenitentiam sermone et exemplo hortabatur. A piis sacerdotibus
et a devotis mulieribus, quas « Sorores Piarum Gommentatio-
« num » vocant, adiuta, exercitationum cursus renovavit, apposita quoque
domo erecta ad suorum concivium vitam christianam atque perfectam
provehendam. Nec praeterire fas est quod acerbis illis temporibus, inter
rerum inopiam, animi angores, hostium insectationes, inscientium ludibria
et metuentium haesitationes, nec pio operi nec invictae foeminae
defuerunt humana et divina subsidia. Adstiterunt etiam fortes viri, qui
zelum, virtutem et opus Servae Dei strenue vindicarunt atque hominum
repugnantiam et metum in venerationem et admirationem verterunt,
inter quos P. Diegus Toro, ex-moderator provincialis Ordinis
B. Mariae Virg. de Mercede. Faustis hisce auspiciis confirmata, apostolicas
excursiones Maria Antonia persequuta est ab an. 1775 ad an. 1779,
vastas regiones peragrando nempe Tucuman, S. Michel, S. Ferdinando,
De Gatamaren, Bivia, Corduba, ibidem constitutis Piarum Commentationum
cursibus, iuxta ordinem a sodalibus Societatis Iesu servatum
et in aureo libello eorum Sancti Fundatoris descriptum. Quo temporis
spatio, Dei famula, in natale oppidum reversa, potissimum incubuit, ut
bonorum morum observantia et christianae pietatis fervor in populares
et sodales suos reviviscerent. Inde ad urbem principem Bonaërensem,
quae a S. Iacopo de V Estero millia et tercentum passuum circiter distat,
per loca fere deserta transeundo, obviosque pagorum incolas evangelizando,
tamquam ad sui itineris metam pervenit. In hac metropoli opus
apostolicum religionis et caritatis, studio et labore Servae Dei, sacerdotibus
et laicis coadiuvantibus, potissimum Divinae Providentiae ductu,