Abdia
Prophetia AbdiæIntroduzioni
Enciclopedia Cattolica
ABDIA (ebr. « servo di Jahweh»; nel testo massoretico 'Obadyāh, forma ritenuta dagli Ebrei e da Lutero e seguaci). - Quarto dei profeti minori del canone biblico, autore del più breve libro del Vecchio Testamento (21 versetti), contenente un oracolo contro Edom.
Il Signore invita le nazioni a unirsi in lotta contro Edom (1), di cui distruggeranno i borghi annidati sulle rocce dilapidandone il tesoro, mentre gli amici di un tempo si ritireranno, lasciandolo in preda alla strage (2-9). Tale castigo gli spetta perché Edom agì ampiamente con Giuda, unendosi con « la gente di fuori che gli portava via ogni bene, mettendo le mani sui suoi beni e massacrandone i fuggiaschi » (10-14). Tutte le nazioni berranno nel giorno del Signore la coppa del castigo e scompariranno, mentre Giuda e Israele riavranno la salvezza distruggendo Edom, allargheranno i loro confini e festeggeranno il ritorno dei prigionieri (15-21).
Haydock
Abdias, whose name is interpreted the servant of the Lord, is believed to have prophesied about the same time as Osee, Joel, and Amos: though some of the Hebrews, who believe him to be the same with Achab's steward, make him much more ancient. His prophecy is the shortest of any in number of words, but yields to none, says St. Jerome, in the sublimity of mysteries. It contains but one chapter. (Challoner) --- He foretells the destruction of Edom, for its pride and enmity against the Jews: whose return and the redemption of mankind are also announced. (Worthington) --- Abdias seems to have prophesied after the destruction of Jerusalem, and before Nabuchodonosor attacked Edom, etc., which took place within five years. (Calmet)
Douay 1582/1609
ABDIAS borne in Sichem, of the tribe of Ephraim, prophecied the S Epiph. same time with Amos; so briefly that his prophecie is not parted into chapters: I. against the Idumeans; foreshewing their destruction; 10. for their perpetual emnitie against the lewes, and confederacie with the Chaldees. 17. The captiuitie and relaxation of the lewes. 19. And redemption of the whole world by Christ.
Cornely
S 24. — De Prophetia Abdiae.
306. — Visio Abdiae , omnium scripturarum propheticarum brevissima, unico vaticinio contra Idumaeos constat. Qui, licet posteri essent Esau ac proin « fratres » filiorum Iacob, non tantum de Iudaeorum exercitu ab hostibus capto et de civitate sancta expugnata et direpta erant gavisi, sed etiam illa occasione usi se hostibus adiunxerant, ut fratres suos impugnarent et infestissimo animo insectarentur. Quapropter propheta Idumaeis completum interitum , domui Iacob autem futuram restaurationem et salutem praedicit. Tres vaticinii partes apte distinguuntur :
Continua a leggere 13 paragrafi
1. Idumaeae ruina praedicitur (4-9). Annuntiat propheta consilium Dei, qui Idumaeam, non obstantibus praeruptae altitudinis castellis, quibus confidat, destruendam decrevit (1- 4), atque futuram decreti exsecutionem vividis coloribus describit. Hostes depopulabuntur terram, quae ab amicis derelicta et illusa atque proprii consilii inops prorsus interibit (5-9).
2. ftuinae causa declaratur (10- 16). Iniurias intulit Edom fratri suo Iuda, de cuius calamitate gavisus erat et cuius hostibus se adiunxerat (10- 11); ideo fiet ei, quod aliis fecit; prope enim est dies Domini, in quo Deus omnes gentes propter iniurias populo electo illatas puniturus sit (45. 16).
3. Restauratio regni Iuda (4-21). Quando Deus iudicabit gentes, in monte Sion salus erit. Iuda et Israel uniti Idumaeam destruent finesque regni sui extendent (17-19), atque milites et incolae Ierusalem ex captivitate reduces terras expugnatas possidebunt el « erit Deo regnum » (20. 24).
Consueto nostro relicto ordine argumentum divisionemque vaticinii praemisimus, ut in eius auctorem et aetatem accuratius inquiramus. De eius autem auctore praeter nomen nihil nobis esse traditum videbimus, atque de eius aetate tantus est interpretum sive antiquorum sive modernorum dissensus, ut magis minusve probabilia dumtaxat proponere possimus. Alii enim ineunti vel medio saec. 9. vaticinium Abdiae attribuunt, alii aut initio exsilii babylonici aut tempore Esdrae, immo exeunte saec. 4. illud compositum esse censent; probabiliorem vero eorum esse sententiam arbitramur, qui ad ordinem, quem in serie Prophetarum Minorum occupat, attendentes Abdiam primis tribus (Osee, loel, Amos) dicunt fuisse aequalem vel paullo antiquiorem, ita ut ineunte saec. 8. sub initiis regni Oziae vixerit.
Nomen Aódiae (nvrà$ vel sn*T32, servus Domini, apud Alex. 'ÀGSuxc vel 'O68&, in Vulg. Abdias, Obdias, Obedias) satis frequens non tantum inter levitas, quibus singulari modo convenire videtur (1 Par. 9, 16; 2 Par. 3,19; 2 Esdr. 19,25), sed etiam in aliis tribubus 1 Par. 71,3; 8,38; 9,54 etc.), duo viri celebriores ineunte saec. 9. gesserunt: unus in regno luda, quem una cum aliis principibus, levitis, sacerdotibus rex Iosaphat (897.-872.) misit, ut populum Legem Dei doceret (2 Par. 17,7 sqq.), alter in regno Israel, qui praefectus domus regiae, quum Achab (898.- 875.) et lezabel prophetas persequerentur, centum ex eis abscondit et servavit (3 Reg. 18,8 sqq.). Priori vaticinium attribuendum esse, moderni nonnulli non improbabile esse censent!; alteri teste S. Hieronymo Hebraei olim illud attribuerunt, quos secuti sunt multi ex antiquioribus interpretibus?. Utraque autem sententia identitate nominis sola fulcitur, quae in tanta nominis frequentia argumentum ne leviter quidem probabile suppeditat. Atque altera eam quoque ob causam dicenda est erronea, quia Abdiam ex regni Iuda incolis fuisse, integrum vaticinium demonstrat; de regno enim luda solo loquitur (11. 12. 13. 16. 17. 19-21).
Qui initio exsilii babylonici aut post exsilium libellum nostrum exortum esse tenent, duo afferunt argumenta : auctorem nostrum civitatem sanctam a Chaldaeis captam et destructam describere vel supponere, eumque nonnulla ex Ieremiae vaticinio contra Idumaeos in suum transumsisse?. Quae parum recte asseri videntur. De ultimo quidem urbis excidio, quando Nabuchodonosor eam plane delevit templo destructo et toto populo in exsilium abducto, in vaticinio nostro sermonem esse, antiqui quoque interpretes plerique arbitrati sunt, sed illud non velut praeteritum supponi aut describi, sed velut futurum praedici statuerunt*. At recte monent alii, Abdiae descriptionem (11-14. 20) ultimae illi calamitati non convenire; illa enim, quae recentiores scriptores sacri (cfr Thren.; Ps. 136 etc.) maxime conqueruntur, plenam urbis destructtonem, templi eversionem, totius populi captivitatem in vaticinio nostro plane praetermitti , quin etiam urbem supponi non deletam (11. 13), aperte distingui inter domum lacob, quae sedes suas retinuerat, et inter exercitum et incolas lerusalem e captivitate reduces, qui novas terras interea expugnatas sint possessuri (19. 20), templi destructi aut profanati ne mentionem quidem fieri; prophetae igitur obversari anteriorem quandam urbis expugnationem, in qua opes tantum sint direptae atque militum incolarumque parsin captivitatem abducti 5. Prius ergo argumentum fundamento caret; ad alterum autem quod attinet, tantam esse inter nostrum vaticinium et Jerem. 49,7-99 affinitatem , ut alteruter alterius verba sit mutuatus, negari non potest; at leremiam ab Abdia, non vero Abdiam a leremia dependere hisce argumentis tantum non certum redditur : a.) leremias uti in aliis, ita maxime in suis valiciniis contra gentes oracula antiquiorum prophetarum recolere iisdemque fere verbis adhibitis in memoriam revocare et denuo confirmare solet (Ierem. V1. et Is. 15,28-32; Ierem. &8. et Is. 15. 16; lerem. &9,1-6; ct Am. 1,13-16; Jerem. &9.23-9'1 et Am. 1,3-5 etc. 9); unde contra Ieremiae prioritatem grave exoritur praeiudicium. b.) At gravius est, quod ea, quae uterque communia habet, in Abdiae vaticinio una serie aptissimo nexu cohaereant (45d. 1-9), apud Ieremiam vero omnino sint dispersa (hac scilicet ratione : Jerem. 49,1. 15-16. 9. 10. 7. 22. 17); mirum autem profecto esset, si Abdias ex tam disiectis membris aptum corpus constituisset. c. Quibus accedit, quod dicendi modi leremiae proprii in Abdiae vaticinio non deprehendantur, e contra expressiones illae, quas Abdias et Ieremias communes habent, in reliquo leremiae libro non amplius adhibeantur?. Quare pro certo asserere licet, Abdiam leremia esse antiquiorem; quod enim nonnulli statuerunt, coaevi prophetae vaticinium leremiam repetiisse, id omni probabilitate caret; ad quid enim vaticinium vix & Deo datum et populo manifestatum leremias repetiisset? Ceterum Abdiam de ultimo urbis excidio non loqui iam diximus; ergo tempore exsilii non vixit.
Quibus extremis sententiis exclusis ostendamus oportet, quibus argumenüUs innitatur sententia, quam probabiliorem diximus, Abdiam scilicet tribus praecedentibus prophetis (Osee, loel, Amos) paullo antiquiorem exeunte saec. 9. et ineunte saec. 8. sub Amasia et Ozia esse vaticinatum. Atque praeprimis notandum est, loelem nostrum vaticinium iam allegasse; Abdiae (v. 17) enim verba « Et in monte Sion erit salvatio » Ioel (2,32) tamquam iam antea a Domino annuntiata et populo cognita affert hac formula : « sicut dizit Dominus », neque aliae desunt allusiones, quibus libellum nostrum a Ioele adhibitum esse demonstrari videtur?. Ante Ioelem igitur ac proinde ante Amos (303 p. 550) vaticinatusest Abdias; difficillimum autem est dictu, quanto eis sit antiquior. Moderni interpretes ex urbis direptione, quam velut praeteritam describi (Aód. 10 sqq.) iure admittunt, prophetae aetatem accuratius definire volunt. Ter enim ante Oziae aetatem lerusalem ab hostibus capta et direpta legitur : tempore Roboam (958.-941.) ab Aegypti rege Sesac (3 Reg. 15,291 sqq.); sub loram (872.-864.) ab Arabibus et Philisthaeis (Par. 21,16 sq.); sub Oziae patre Amasia (817.- 189.) a Ioa rege Israel (4 Reg. 15,8 sqq.; 2 Paral. 25,17 sqq.). De prima expugnatione sub Roboam non esse sermonem omnes concedunt, quia ea aetate Idumaei regno Iuda subiecti illa perpetrare non potuerunt, quae Abdias (l. c.) eis obiicit. Neque de tertia sermonem esse consentiunt plerique, quoniam hostes cum emphasi quadam a/zent, extranei (pv, a22 v. 11.) vocantur in oppositione ad Idumaeos « fratres »
(v. 10); evidens autem est, Israelitas, qui sub Amasia lerusalem occuparunt, in hoc contextu non potuisse appellari alienos et extraneos. Restat igitur secunda expugnatio tempore regis Ioram ; atque fatendum est prophetae descriptionem illi direptioni sanctae civitatis satis respondere. Paralipomena quidem solis Arabibus et Philisthaeis nominatis Idumaeos inter expugnatores non enumerant, at noster quoque eos inter ipsos expugnatores non fuisse indicat (« tu quoque eras quasi unus ex eis » v. 11.); facile autem concipitur, Idumaeos, qui sub rege Ioram iugum iudaicum excusserant (4 Reg. 8,20 sqq.) , statim victoribüs se adiunxisse eaque perpetrasse, quae Abdias (10 sqq.) reprehendit. Recte igitur illos interpretes vidisse censemus, qui prophetam de secunda hac urbis expugnatione locutum esse tenent, sed eos a vero aberrasse, quum ulterius progressi Abdiam eodem tempore vixisse dicerent!?. Quamvis enim vivida sit eius descriptio, nullo verbo docet, se ipsum illam cladem vidisse aut illam esse recentem; ad summum cum aliqua probabilitate ex v. 20. colligitur eius sequelas tempore prophetae perdurasse; at hinc non sequitur, direptionis istius commemoratione et descriptione aetatem vaticinii definiri. Difficile nobis persuademus, prophetarum collectorem, qui Esdra non est recentior, Abdiae si plus dimidio saeculo ante Oziae aetatem vixisset quartum (Mass.) vel quintum. (A/ez.) locum inter Minores attributurum fuisse; in omnibus enim aliis disponendis ad ordinem chronologicum satis attendit (296) !!. Neque quidquam arbitramur obstare, quominus Abdiam illo tempore ruinam Idumaeae praedixisse statuamus, quo Amasias illam regno luda iterum subiicere incepit eiusque filius Ozias eam plane subiugavit (& Reg. 14,6. 7; 2 Paral. 95,11; 26.2). Ex Paralipomenis enim constat, Amasiam secundum Dei voluntatem expeditionem hanc suscepisse atque in ea complenda consilio prophetae alicuius esse adiutum ; annon coniicere licet, « hominem Dei » anonymum, quo exhorlante Amasias israeliticos auxiliares, quos conduxerat, remisit, ut Dei auxilium obtineret (2 Paral. 25,1), ipsum nostrum Abdiam fuisse, qui illa in occasione Idumaeis iniurias regno Iuda iam antea illatas in memoriam revocavit, ut iustam esse eorum poenam demonstraret? Nonne ad easdem iniurias etiam alludere videntur Joe/ (3,19) et Amos (1,11), ut Idumaeis poenas annuntient? Neque tamen totum vaticinium impletum esse asserimus, quando Amasias et Ozias Idumaeam sibi subiecerunt; eadem enim ratione, qua alii prophetae aliorum populorum, Abdias Idumaeae completam ruinam una visione vidit et uno vaticinio visa comprehendit, licet interitus ipse non nisi decursu temporis esset complendus; quare etiam recentiores prophetae inde a lIoele, Amos, Isaia usque ad leremiam et Ezechielem, immo usque ad Malachiam eandem ruinam praedixerunt. Quae initium sumsit per Amasiam et Oziam; sub Achaz quidem iugum iterum excusserunt Idumaei (2 Par. 28,17; & Reg. 16,6), immo in ultimo Ierosolymorum excidio insultarunt devictis Iudaeis (Ps. 136,7 ; TAren. 5,91 sqq. etc.), at eandem sortem, quam Iudaei, habuerunt (Jerem. 27,3 sqq.), immo peiorem; nam saec. &. ex pristino suo territorio eiecti sunt a Nabathaeis; eorum reliquias, quae meridionalem Iudaeae partem incolebant, loannes Hyrcanus, exeunte saec. 2. plane devicit et circumcisionem recipere iussit!?; nomen eorum lerosolymis per Romanos captis ex historia prorsus disparet.
Probabile igitur esse censemus, Abdiam ante edomiticum Amasiae bellum vaticinium suum condidisse, sed prophetico munere etiam sub Ozia esse functum ??, atque ita explicatur, cur prophetarum collector eius libellum posuerit inter alios, qui Oziae tempore exorti sunt.
Nec authentia nec integritas libelli a quoquam addubitatur ^; eius autem d?vina auctoritas, quamvis Novi T. allegationibus demonstrari nequeat, loelis et leremiae testimoniis iam allatis extra dubium ponitur.
eum proselytum Idumaeum fuissc tradiderunt cfr Huet. Demonstr. evang. Prop. IV. P. 311 sq.; Wolf Biblioth. hebr. 1I. p. 171; Carpzov. Introd. II. p. 171.
9. Meyrick (Spcaker's Comm. VI ad Ioel 2,32) aliique explicare volunt : « sicut Dominus dixit per me prophetam » (« as the Lord hath said by me His prophet ; Ioel declare the promise to emanate not from himself but from God »); attamen ut verba non sua scd Dei esse declarent, prophetae saepe quidem vaticiniis suis inserunt « ! DNJ
(« dixit Dominus »), aut illis addunt « ?* 327 *2 (« quia Dominus locutus est » Ioel 8,3); sed nusquam legitur ** 3DN ÜN2 (« sicut dizit Dominus »). — Cum Abd. 10-18 in codd: phrasibus nonnullis consentit Ioel 1,15; 2,1. 32; 3,3. 4. 7. 8. 12. 14. 17. 19, quae licet non omnes urgeri queant, tamen dependentiam quandam innuere videntur.
Cornelio a Lapide
Argumentum 7 paragrafi
Dorotheus, episcopus Tyri, qui sub Constantino Magno vixit, et sub Juliano Apostata grandævus annorum 107 inter tormenta martyr obiit, lib. De Vita et morte Prophetarum: «Abdias, inquit, iste ex terra Sichem agro Bethacaram, fuit discipulus Eliæ, et cum illius nomine multa passus esset, servatus est. Tertius fuerat ex quinquagenariis, cui Elias pepercerat, descenderatque ad Ochoziam; ac ministerio regis sui postea relicto, prophetiæ gratiam acquisivit, mortuusque est, ac sepultus cum patribus suis.» Eadem habet S. Epiphanius in Vita Abdiæ. Audi et S. Hieronymum hic: «Hunc (Abdiam) aiunt esse Hebræum, qui sub rege Samariæ Achab, et impiissima Jezabel, III Reg. XVIII, 12, pavit centum prophetas in specubus, qui non curvaverunt genu Baal. Hic igitur, quia centum prophetas aluerat, accepit gratiam prophetalem, et de duce exercitus fit dux Ecclesiæ.» Additque: «Sepulcrum ejus usque hodie in Sebaste (ubi et Eliseus et Joannes Baptista sepulti sunt) venerationi habetur, quæ olim Samaria dicebatur. Hanc Herodes in honorem Augusti Cæsaris, græco sermone vocavit Sebasten,» id est Augustam. Ubi nota S. Hieronymum non dicere hoc ex se, sed ex Hebræorum sententia: ex qua sequitur Abdiam vixisse et prophetasse tempore Eliæ, sub Achab rege Israel et Josaphat rege Juda, et fuisse primum omnium Prophetarum qui sua oracula scripserunt. Hanc Hebræorum sententiam sequuntur, vel potius citant S. Dorotheus, S. Epiphanius, S. Isidorus, Eusebius in Chronico (sed mendose mendo librariorum, ait S. Augustinus lib. XVIII De Civit. XXXI), Clemens Alexandrinus, I Strom., Rupertus, Hugo, Lyranus, Sanchez et a Castro in Proœmio, lib. IV, cap. III. Addit ex Hebræis Mariana, Abdiam hunc esse tertium pentacontarchum, quem Ochozias misit accitum Eliam; cui supplici Elias pepercit, IV Reg. I, 13. Inde enim videtur renuntiasse aulæ, adhæsisse Eliæ, totumque se Deo tradidisse, ac idcirco donum prophetiæ assecutus. Imo nonnulli censent Abdiam esse Obdiam, quem Josaphat rex misit, II Paral. XVII, 7, cum Michæa et aliis, ut docerent in civitatibus Juda. Unde Septuaginta ibi pro Obdiam legunt Abdiam. Verum ille Obdias dicitur fuisse princeps, non propheta: unde alius fuisse videtur ab hoc nostro Abdia.
Totum ergo fundamentum hujus opinionis, nimirum quod Abdias fuerit pentacontarchus Achab regis Israel, nititur traditione Hebræorum. Hæc autem traditio incerta est et dubia. Nam R. David et R. Abraham dicunt non constare quo tempore prophetaverit Abdias.
Probabilius ergo alii censent Abdiam longe posterius vixisse et prophetasse, nimirum sub Joathan, Achaz et Ezechia regibus Juda, ac fuisse coævum Osee, Joeli, Amos et Michææ prophetis, uti asserit S. Hieronymus, initio comment. in Osee; Theodoretus, Cyrillus hic, Ribera in Proœmio, præludio 2, et alii. Probatur hæc sententia, primo, quia Osee communiter ponitur primus Prophetarum, juxta illud: «Principium loquendi Domino in Osee,» cap. I, 2. Osee autem cœpit prophetare sub Ozia et Joathan, ut ibidem dicitur. Ergo Abdias non fuit primus, nec sub Josaphat, sed sub Joathan prophetavit. Secundo, quia Abdias ait vers. 1: «Audivimus a Domino,» scilicet ego et Isaias cap. XXI, et Amos cap. I, 11, stragem Idumææ. Ergo Abdias non antecessit Isaiam et Amos, sed eis fuit contemporaneus. Tertio, si Abdias propheta fuisset pentacontarchus Achab regis, utique hoc non tacuisset Scriptura nec Josephus, dum historiam illam Achab et Abdiæ fuse enarrant. Quarto, si Abdias sub Josaphat prophetasset, prædixisset cladem Idumææ viciniorem, nimirum factam ab Amasia rege Juda, IV Reg. XIV, 17. Jam autem eam non prædicit, sed illam duntaxat quæ facta est a Chaldæis. Ergo post Amasiam, sub Joathan prophetavit; præsertim cum non multo ante tempora Josaphat, Idumæi vastati et subacti sint a Davide, III Reg. cap. XI, 15, ut non eguerint Propheta, novoque excidio.
Quinto, quia prophetia Abdiæ eadem pene est cum prophetia Jeremiæ contra Idumæos, cap. XLIX, 24. Ergo sub tempora, non Eliæ, sed Jeremiæ prophetasse videtur. Sexto, quia a tempore Eliæ et Josaphat usque ad excidium Judææ et Idumææ per Chaldæos, fluxerunt 300 anni. Quis credat Abdiam, omissis aliis vicinioribus cladibus, prophetasse excidium Idumææ post trecentos annos futurum? Deus ergo videtur Idumæos per Davidem, Amasiam et alios castigare voluisse: verum cum eos hisce flagellis emendari non videret, per Abdiam intentavit eis plenum ultimumque per Chaldæos excidium. Porro causam excidii assignat eamdem quam Amos et Jeremias, nimirum odium inveteratum et internecinum Idumæorum contra Judæos, adeo ut ab hostibus profugos occiderint, vel spoliarint, imo Chaldæos in expugnatione Hierosolymæ opibus armisque adjuverint. Quocirca eis idem ab eisdem Chaldæis exitium jure talionis intentat: Judæis vero reditum e Babylone, et felicitatem tum temporalem, tum spiritualem sub Christo pollicetur. Ita S. Hieronymus, Theodoretus, Remigius, Rupertus, Albertus, Vatablus, Hugo et alii. Id ita accidisse patet: nam Nabuchodonosor anno quinto post excisam Jerusalem, qui fuit annus regni ejus 23, invasit et vastavit Idumæam, uti narrat Josephus lib. X Antiquit. cap. XI. Rursum Idumæos adjuvisse Chaldæos in excidio Jerusalem, ideoque excisos esse patet III Esdræ, IV, 45: «Et tu, ait, vovisti ædificare templum quod incenderunt Idumæi, quando exterminata est Judæa a Chaldæis.» Et Psalm. CXXXVI, 7: «Memor esto, Domine, filiorum Edom in die Jerusalem, qui dicunt: Exinanite, exinanite usque ad fundamentum in ea.» Addit R. Salomon Abdiam fuisse Idumæum, ideoque ad Idumæos missum, ut scelera suæ gentis liberius argueret: «Dicunt, inquit, Rabbini Abdiam proselytum esse Idumæum. Dixit ergo Dominus: Ex ipsis adducam adversus eos. Veniet Abdias, qui vixit inter duos impios, Achab et Jezabel, neque imitatus est mores eorum, et sumet pœnas de impio Esau, qui vixit inter duos justos, Isaac et Rebeccam, et non est imitatus opera eorum.» Idem tradit R. David hic, qui proinde Abdiæ applicat illud Hebræorum adagium: «Ipsummet cochleare quod artifex exsculpsit, comburit os ipsius acri sinapi;» quod dicere solent in artifices, qui ex opere suo damnum aut molestiam capiunt. Sic enim Abdias cum esset Idumæus et propheta, tamen Idumæorum, hoc est gentis suæ, prædixit excidium; unde ex suo artificio, puta ex prophetia, videtur damnum passus.
Verum S. Dorotheus, Epiphanius et alii initio citati tradunt Abdiam fuisse Judæum, puta Sichimitam, sicut et cæteri Prophetæ fuere Judæi. Scribit S. Hieronymus in Epitaphio S. Paulæ, ipsam in Samaria, sive Sebaste visisse sepulcrum Elisei, Abdiæ et Joannis Baptistæ, «ubi multis, inquit, intremuit consternata mirabilibus: namque cernebat variis dæmones rugire cruciatibus, et ante sepulcra sanctorum ululare homines more luporum (notent hoc nostri hagiomachi) vocibus latrare canum, fremere leonum, sibilare serpentum, mugire taurorum; alios rotare caput, et post tergum terram vertice tangere, suspensisque pede feminis vestes defluere in faciem.» Ascriptus est Abdias catalogo Sanctorum die 19 novembris.
Porro Abdias hebraice idem est quod servus Dei, ut nomine repræsentet Christum, qui formam servi induit, Deique servus vocatur Isaiæ XLII, 1, ait S. Hieronymus, qui et in Proœmio asserit se juvenem ante triginta annos scripsisse in Abdiam, eumque mystice exposuisse; quod redarguit, eo quod primo tradi debeat sensus litteralis Prophetæ, eique deinde congrue inædificari sensus mysticus. «Infans, ait, eram, necdum scribere noveram, titubabat manus, tremebant articuli. Nunc ut nihil aliud profecerim, saltem Socraticum illud habeo: Scio quod nescio.» Et mox: «Libere profitebor, et illud fuisse puerilis ingenii, et hoc maturæ senectutis.»
Rursum omnium Prophetarum brevissimus est Abdias et minimus, «versuum supputatione, non sensuum,» ait S. Hieronymus et ex eo Ribera. Homines, inquit, pusilli ita ingenio et arte præstant, ut locus proverbio datus sit, ἀνοὺς ὁ μακρός, id est amens qui longus. Aristoteles, in Physiognom.: «Parvi valde acuti sunt, inquit, motu enim sanguinis parvum locum continente, motiones quoque valde velociter accedunt ad sapere. Qui autem sunt valde magni, tardi: motu enim sanguinis magnum locum continente, motus tarde accedunt ad sapere.» Ex quo recte Eccli. cap. XI, 2: «Non laudes virum in specie sua, neque spernas hominem in visu suo. Brevis in volatilibus est apis, et initium dulcoris habet fructus illius.» Quid de bombycibus, quid de muscis et apibus dicam? Sane S. Augustinus, lib. De Duabus animabus contra Manichæos, cap. III et IV, non dubitat asserere muscam præstantiorem esse sole: quia animam, vitam, motum, organaque omnia viventium habet, quibus caret sol. Ita res parvæ plus vitæ et vigoris habent quam magnæ. Quid remoram recenseam, qui, cum sit parvus pisciculus, ingentes naves valido vento actas sistit et remoratur, si se eis applicet et affigat? Ita Deus excelsus in rebus parvis suam virtutem, sapientiam et magnitudinem ostendit. Abdias, inquit Hugo de S. Victore (qui in Abdiam scripsit more suo acute et argute, sed mystice), «sermone simplex, et sensu multiplex: rarus in verbis, sed copiosus in sententiis, juxta illud Eccli. XX: Sapiens verbis innotescit paucis. Prophetiam suam litteraliter adversus Idumæam dirigit, allegorice contra mundum, tropologice contra carnem stylum suum acuit. Salvatoris typum gerens, ipsius adventum subtiliter introducit per quem mundus destruitur, per quem caro atteritur, per quem libertas redditur.» Quocirca recte Isidorus in lib. Allegoriarum Sacræ Scripturæ: «Abdias, inquit, id est servus Domini, inter omnes Prophetas brevior numero verborum, sed gratia mysteriorum æqualis.» Unde Abdiam ad verbum pene imitatur Jeremias cap. XLIX, 23 et sequentibus.