Concilio di Mâcon I

Can. 1

Ideoque definitum est, ut episcopi, presbyteri adque diaconi ita sanctae conscientiae luce resplendeant, ut effugiant in probitatem actuum maledicorum obloquia et testimunium in se divinum implere contendant, quod Domiiaus ait: Sic litceat lumen vestrum coram hominehus, uf videant vesfra bona opera, et magneficent Pairetn vestriini, qui est in coelis. Igitur auctoritate cannonica adque mansura in aevum constitutione sancimus, ut fugiatur ab his extranearum mulierum culpanda libertas et tantum cum avia, matre, sorore vel nepte, si necessitas tulerit, habitent. lo

Can. 2

Ut nullus episcopus, presbyter, diaconus, clericus vel quicumque secularis in monastiriis puellarum nisi probatae vitae et aetatis provectae praeter utelitatem aut quamcumque reparationem monastirii ad quascumque earum necessitates habitare aut secretas conlocutiones l)abere praesumant nec extra salutaturium aut oraturium ulterius ingredi permittantur. Praecipue ludaei non pro quorumcumque negutiorum occationes puellis intra monastirium Deo decatis aliquid secretius conloqui aut familiaritatem vel moras ibi habere praesumant.

Can. 3

Ut nulla mulier in cubiculo episcopi absque duos presbjteros ingredi permittatur.

Can. 4

Ut, qui oblationes fideliuni defunctorum, quae ecclesiis conferuntur, retinent, ) velut retentatores aut aegentium necatores ab ecclesiae Hminebus arceantur.

Can. 5

Ut nullus clericus sagum aut vestimenta vel calciamenta saecularia, nisi quae religionem deceant, induere praesumat. Quod si post hanc definitionem clericus aut cum indecenti veste aut cum arma inventus fuei-it, a seniorebus ita coherceatur, ut triginta dienim conclusione detentus aquam tantum et modeci panis usu diebus singolis sustentetur,.

Can. 6

Ut episcopus sine palleo missas dicere non praesumat.

Nota RECLUSIONE: Citato insieme al can. 5; questo canone (sul pallio) non corrisponde all'argomento.

Can. 7

Ut nullus clericus de qualibet causa exti-a discussionem episcopi sui a seculare iudice iniuriam patiatur aut custudiae deputetur. Quod si quicumque iudex cuiuscumque clericum absque causa criminale, id est homicidio, furto et maleticio, hoc facere fortasse praesumpserit, quamdiu episcopo loci ipsius visum fuerit, ab ecclesiae Hminebus arceatur.

Can. 8

Ut nullus clericus ad iudicem saecularem quemcumque ullum fratrem de clerecis accusare aut ad causam dicendam trahere qnocumque modo praesumat, sed III omne negutio clericorum aut in episcopi sui aut in presbyterorum vel archediaconi praesentia finiatur. Quod si quicumque clericus hoc implere distulerit, si iunior fuerit, uno menus de quadraginta ictos accipiat, sin certe honoratior, triginta dierum conclutione mulctetur,.

Can. 9

Ut a feria sancti Martini usque natale Domini secunda, quarta et sexta sabbati ieiunetur et sacrificia quadragensimali debeant ordine caelebrari. In quibus diebus cannones legendos esse speciali definitione sancimus, ut nullus se fateatur per ignorantiam deliquisse.

Can. 10

Ut presbyteri, diaconi vel quolibet ordine clereci episcopo suo oboedienti devotione subiaceant et non alibi dies feriatos nisi in episcopi sui obsequio liceat tenere aut caelebrare. Quod si quis per quacumque contumaciam aut cuiuscumque patrocinio hoc facere fortasse distulerit, ab officio regradetur.

Can. 11

Episcopi, presbyteri vel universi honoratiores clereci cum sublimi dignetatis apice sublimantur, actibus onmino renuntient saeculi et ad sacrum electi mystirium repudient carnale consortium ac jtermixtiones pristinae contubernium permutent germanetatis affectum; et, quisquis ille est, divino munere benedictione percepta uxori prius suae frater ilico efficiatur ex coniuge. Eos vero, quos repperimus ardore libidenis inflammatos abiecto religionis cingulo ad vomitum pristinum et inhibeta rursus coniugia repetiisse adque incesti quodammodo crimine clarum decus sacerdotii violasse, quod nati etiam filii prodiderunt: quod quisquis fecisse cognuscitur, omni in perpetuo, quam admisso iam crimine perdedit, dignetate privabitur '.

Can. 12

De puellis vero, quae se Deo voverint et praeclari decoris aetate ad terrenas nuptias transierint, id custudiendum esse decrevimus, ut, si qua puella volumtaria aut parentibus suis rogantibus religionem professa vel benedictionem fuerit consecuta et postea ad coniugium aut inlecebras saeculi, quod potius stujjrum est quam coniugium iudicandum, transgredi praesumpserit, usque ad exitum cum ipso, qui se huiusmodi consortio miscuerit, communione privetur. Quod si se paenitentia ducti sequestraverint, is quamdiu episcopo loci ipsius visum fuerit, a communionis gratia suspendantur, ita tamen, ut propter infirmitatem aut subitaneum transetum viatecum illis miserationis intuitu non negetur.

Can. 13

Ne ludaei Christiauis populis iudices deputentur aut tolonarii esse permittantur, per quod illis, quod Deus avertat, Christiani videantur esse subiecti.

Can. 14

Ut ludaeis a cena Domini usque prima pascha secundum edictum bonae recordationis domni Childeberti regis per plateas aut forum quasi insultationis causa deambulandi licentia denegetur et ut reverentiam cunctis sacerdotibus Domini vel clerecis inpendant nec ante sacerdotes consessum nisi ordenati habere praesumant. Qui si facere fortasse praesumpserit, a iudicebus loeorum, prout persona fuerit, distringatur.

Can. 15

Et ut nullus Christianus ludaeorum conviviis particepare praesumat. Quod si facere quicumque, quod nefa.s est dici, clericus aut saecularis praesumpserit, ab omnium Christianorum consortio se noverit cohercendum, quisquis eorum inpietatibus fuerit inquinatus

Can. 16

Et licet, quid de Christiaius, qui aut captivitatis incursu aut quibuscumque fraudibus ludaeorum servitio inplicantur, debeat observari, non solum cannonecis statutis, sed et legum beneficio iam pridem fuerit constitutum; sed quia nunc ita quorundam quaerilla exorta est quosdam ludaeos per civitates aut municipia consistentes in tanta insulentia et protervia proi-upisse, ut nec reclamantes Christianos liceat vel ad praetium de eorum posse servitate absolvi: idcirco praesenti concilio Deo auctore sancimus, ut uullus Christianus ludaeo deinceps debeat deservire, sed datis pro quolibet bono mancipio duodecim soledis ipsum mancipium quicumque Christianus seu ad ingenuitatem seu ad servitium licentiam habeat redimendi, quia nefas est, ut, quos Christus Dominus sanguinis sui eftusione redemit, persecutorum vincolis permaneant inretiti. Quod si acquiir, escere haec, quae statuimus, quicumque ludaeus noluerit, quamdiu ad paecuniam constitutam venire distulerit, liceat mancipio ipsi cum Christianis, ubicumque voluerit, habitare.

Can. 17

Illud etiam spiciaHter sancientes, quod, si quis ludaeus Christianum mancipium ad errorem ludaicum convictus fuerit persuasisse, et ipsum raancipium careat et legali damnatione plectatur.

Can. 18

Id etiam pari coniventia placuit, ut, quia in universo populo multi pro peccatis esse dicuntur, qui ambitionis instinctu sunt periuriis inretiti, ut, si quis convictus faerit alios ad falsum testimonium vel periurium adtraxisse aut per quamcumque corruptionem sollecitasse, ipse quidem usque ad exitum non communicet; hii vero, qui ei in periurio consensisse probantui, post ab omni sunt testimunio prohibendi.

Can. 19

De his vero, qui innocentes aut principi aut iudicebus accusare convicti fuerint, si clericus honoratior faerit, ab officii sui ordine regradetur, si vero secularis communione privabitur, donec malum, quod admisit, per publicam paenitentiam digna satisfactione conponat.

Can. 20

Et licet priori titulo legatur definitum, quid de puellis, quae se divinis cultibus aut parentum aut sua volumtate decaverint, debeat observari, tamen quia monacha nomine Agnis, quae de monastirii septa fuga ante aliquos annos discesserat, in eodem est monastirio revocata et dicitur instigante diabulo agellos vel quascumque res ad se pertinentes alequibus potentibus velle donare, dummodo per eorum patrocinio se possit de intra monastirii sui septa subtrahere et voluptatibus saeculi clandestina vel singulari habitatione vacare: ideo praesenti constitutione sancimus, ut tam illa quam quaecumque alia monacha, quae sub hac argumentatione se de religionis habitu ad inlecebras saeculi subtrahere aut res suas pro tam iniquae deliberationis causa quibuscumque dare censuerit, tam illa, quae hoc dare voluerit, quam illi, quicumque hoc acceperint, ne, quod Deus avertat, ambitionis instinctu religionis videatur regula vitiari, tamdiu sint a communionis gratia sequestrati, quamdiu ies ipsas iis, a quibus hoc acceperant, digna paenitentiae satisfactione restituant.