PG 10, col. 1113
πάλιν · Ἀλήθειαν λέγω ἐν Χριστῷ, οὐ ψεύδομαι,
σομμαρτυρούσης μοι τῆς σύνειδήσεως μου ἐν
ΙΙι-εὐματι ἁγίῳ, Καὶ πάλιν· '0 δὲ Θεὸς τῆς ἑλπί-
δος πληρώσαι ὑμᾶς πάσης χαρᾶς καὶ εἰρήνης, ἐν
ὲν δυνάμει Πνεύματος ἁγίου.
Καὶ πάλιν φησὶν τοῖς αὐτοῖς Ῥωμαίοις γράφωνσ
Τολμηροτέρως δὲ ἔγραψα ὑμῖν ἀπὸ μέρους, ὡς
ἐπαναμιμνήσκω- ὑμᾶς διὰ τὴν χάριν τὴν δοθεῖ-
σάν μοι ἀπὸ τοῦ Θεοῦ εὶς τὸ εἷναί με λειτουργὸν
Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὰ ἔθνη λειτουργοῦντα τὸ
Εὑαγγέλιον τοῦ Θεοῦ, ἵνα γένηται ἠ προσφορὰ
τῶν ἐθνῶν εὐπρόσδεκτος ἡγιασμένη ἐν Πνεύμιιτι
ἁγίῳ· ἔχω οὖν τὴν καύχησιν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ
τὰ πρὸς τὸν Θεόν” οὐ γὰρ τολμῶ τί λαλεῖν ὧν
οὐ κατειργάσατο Χριστὸς δι’ ἐμοῦ, εἰς ὑπακοὴν
ἐθνῶν λόγῳ καὶ ἔργῳ, ὲν δυνάμει σημείων καὶ τε-
ράτων, ἐν δυνάμει Πνεύματος ἁγίου. Καὶ πάλιν·
Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοὶ, διὰ τοῦ Κιιρίου ἡμων·
Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ διὰ τῆς ἀγάπης τοῦ Πνεύμα-
τος. Καὶ ταῦτα μὲν γέγραπται ἐν τῇ πρὸς Ῥω-
μαίους Ἐπιστολῇ.
Ἐν 635.1171 πρὸς Κορινθίους πάλιν λέγει· ’Ὅτι ὀ
εῖιτγος μου καὶ τὸ κήρυγμά μου οὐκ ἐν πειθοῖς
ἀνθρωπίνης σοφίας λόγοις, ἀλλ’ ἐν ἀποδείξει
:frsupath καὶ δυνάμεως, ἵνα ἢ πίστις ἡμῶν μὴ
ᾖ ἑν σοφίᾳ ἀνθρώπων, ἀλλ’ ἐν δυνάμει Θεοῦ. limi.
πάλιν λέγει · Ὅτι καθὼς γέγραπται, (ἲ ὀφθαλμὸς
οὐκ οἶδεν, καὶ οὖς οὐκ ἤκουσεν, καὶ ἐπὶ καρδίαν
ἀνθρώπου οὐχ ἀνέϐη, ἂ ὁ Θεὸς ἡτοίμασεν τοῖς ἀγα-
πωσιν αὐτόν’ ἡμῖν δὲ o' Θεὸς ἀπεκάλυψεν διὰ
τοῦ Πνεύματο-ς· τὸ τὰρ Πνεῦμα πάντα ἐρευνᾷ
καὶ τὰ ,ϐάθη τοῦ Θεοῦ · τίς γὰρ οἶδεν ἀνθρώπων
τίι τοῦ ἀνθρώπου, εὶ μὴ τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου
τὸ ἐν nimi); Οὕτως καὶτὰ τοῦ Θεοῦ οὐδεὶς ἔγνωκεν,
εἰ μὴ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Καὶ πάλιν λέγει· Ψυ-
χιλιὸς δὲ ἅνθρωπος οὺ δέχεται τὰ τοῦ Πνεύματος
τοῦ Θεοῦ.
Ὁρᾷς ὃτι πανταχοῦ τῆς Γραφῆς Πνεῦμα κηρύτ-
τεται, καὶ οὐδαμοῦ κτιστὺν ὀνομάζεται; Τί δ’ ἂν
εἴπωσιν οἱ ἀσεϐεῖς, τοῦ Κυρίου ἀποστέλλοντος τοὺς
μαθητὰς βαπτίζειν ὲν ὀνόματι τοῦ Πατρὺς,καὶ τοῦ
Υἱοῦικαὶ τοῦ ἁγίου Πνεῦματος; ἀναντιῤῥήτως κοινω-
Viri καὶ ἑνότητα ἕχοντα⁴ καθ’ἥν οὔτε θεότητες τρεῖς,
citra κυριότητες, ἀλλ’ ἀληθῶς τῶν τριῶν Προσώπων με-
νέντων βεϐαίως, τῶν τριῶν τὴν ἕνωσιν ὁμολογητέον·
ουτω γὰρ [τὺ ἀποστέλλω] καὶ τὸ ὰποστελλόμενον, οἰ-
κείως ἂν πιστεύοιτο, meeum-,9 τὸν Υἰὺν ἀπέστειλεν,
im Υῖῦς τὸ Πνεῦμα ἀποστέλλει· ἓν δὲ Πρόσωπων οὐκ
ἂν πέμψειεν αὐτὸ ἑαυτό ' οὐκ ἂν γάρ τις εἴποι Πατέρα
ῗέξκωίξέντα· τὰ γὰρ τῆς πίστεως ὁμολογήματα,
3“; τῶν αἱρέσεων οὐ συνδραμεῖται κακοδοξίαις. Δεῖ
δὲ τοῖς Θείοις καὶ ἀποστολιίεοῖς δόγμασινῗ ἕπεσθαι
Hom. vm. ιι, 15.
"fnum. vni. Η, 15. ¹¹ Rom. ix, l.
llud. 9, l0, ll. "Ibid. tt. ¹¹¹ Matt
” Rom. xv, l5.
"Ibid. Η. ¹¹¹ Matth. xum, i9.
σομμαρτυρούσης μοι τῆς σύνειδήσεως μου ἐν
ΙΙι-εὐματι ἁγίῳ, Καὶ πάλιν· '0 δὲ Θεὸς τῆς ἑλπί-
δος πληρώσαι ὑμᾶς πάσης χαρᾶς καὶ εἰρήνης, ἐν
ὲν δυνάμει Πνεύματος ἁγίου.
Καὶ πάλιν φησὶν τοῖς αὐτοῖς Ῥωμαίοις γράφωνσ
Τολμηροτέρως δὲ ἔγραψα ὑμῖν ἀπὸ μέρους, ὡς
ἐπαναμιμνήσκω- ὑμᾶς διὰ τὴν χάριν τὴν δοθεῖ-
σάν μοι ἀπὸ τοῦ Θεοῦ εὶς τὸ εἷναί με λειτουργὸν
Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὰ ἔθνη λειτουργοῦντα τὸ
Εὑαγγέλιον τοῦ Θεοῦ, ἵνα γένηται ἠ προσφορὰ
τῶν ἐθνῶν εὐπρόσδεκτος ἡγιασμένη ἐν Πνεύμιιτι
ἁγίῳ· ἔχω οὖν τὴν καύχησιν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ
τὰ πρὸς τὸν Θεόν” οὐ γὰρ τολμῶ τί λαλεῖν ὧν
οὐ κατειργάσατο Χριστὸς δι’ ἐμοῦ, εἰς ὑπακοὴν
ἐθνῶν λόγῳ καὶ ἔργῳ, ὲν δυνάμει σημείων καὶ τε-
ράτων, ἐν δυνάμει Πνεύματος ἁγίου. Καὶ πάλιν·
Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοὶ, διὰ τοῦ Κιιρίου ἡμων·
Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ διὰ τῆς ἀγάπης τοῦ Πνεύμα-
τος. Καὶ ταῦτα μὲν γέγραπται ἐν τῇ πρὸς Ῥω-
μαίους Ἐπιστολῇ.
Ἐν 635.1171 πρὸς Κορινθίους πάλιν λέγει· ’Ὅτι ὀ
εῖιτγος μου καὶ τὸ κήρυγμά μου οὐκ ἐν πειθοῖς
ἀνθρωπίνης σοφίας λόγοις, ἀλλ’ ἐν ἀποδείξει
:frsupath καὶ δυνάμεως, ἵνα ἢ πίστις ἡμῶν μὴ
ᾖ ἑν σοφίᾳ ἀνθρώπων, ἀλλ’ ἐν δυνάμει Θεοῦ. limi.
πάλιν λέγει · Ὅτι καθὼς γέγραπται, (ἲ ὀφθαλμὸς
οὐκ οἶδεν, καὶ οὖς οὐκ ἤκουσεν, καὶ ἐπὶ καρδίαν
ἀνθρώπου οὐχ ἀνέϐη, ἂ ὁ Θεὸς ἡτοίμασεν τοῖς ἀγα-
πωσιν αὐτόν’ ἡμῖν δὲ o' Θεὸς ἀπεκάλυψεν διὰ
τοῦ Πνεύματο-ς· τὸ τὰρ Πνεῦμα πάντα ἐρευνᾷ
καὶ τὰ ,ϐάθη τοῦ Θεοῦ · τίς γὰρ οἶδεν ἀνθρώπων
τίι τοῦ ἀνθρώπου, εὶ μὴ τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου
τὸ ἐν nimi); Οὕτως καὶτὰ τοῦ Θεοῦ οὐδεὶς ἔγνωκεν,
εἰ μὴ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Καὶ πάλιν λέγει· Ψυ-
χιλιὸς δὲ ἅνθρωπος οὺ δέχεται τὰ τοῦ Πνεύματος
τοῦ Θεοῦ.
Ὁρᾷς ὃτι πανταχοῦ τῆς Γραφῆς Πνεῦμα κηρύτ-
τεται, καὶ οὐδαμοῦ κτιστὺν ὀνομάζεται; Τί δ’ ἂν
εἴπωσιν οἱ ἀσεϐεῖς, τοῦ Κυρίου ἀποστέλλοντος τοὺς
μαθητὰς βαπτίζειν ὲν ὀνόματι τοῦ Πατρὺς,καὶ τοῦ
Υἱοῦικαὶ τοῦ ἁγίου Πνεῦματος; ἀναντιῤῥήτως κοινω-
Viri καὶ ἑνότητα ἕχοντα⁴ καθ’ἥν οὔτε θεότητες τρεῖς,
citra κυριότητες, ἀλλ’ ἀληθῶς τῶν τριῶν Προσώπων με-
νέντων βεϐαίως, τῶν τριῶν τὴν ἕνωσιν ὁμολογητέον·
ουτω γὰρ [τὺ ἀποστέλλω] καὶ τὸ ὰποστελλόμενον, οἰ-
κείως ἂν πιστεύοιτο, meeum-,9 τὸν Υἰὺν ἀπέστειλεν,
im Υῖῦς τὸ Πνεῦμα ἀποστέλλει· ἓν δὲ Πρόσωπων οὐκ
ἂν πέμψειεν αὐτὸ ἑαυτό ' οὐκ ἂν γάρ τις εἴποι Πατέρα
ῗέξκωίξέντα· τὰ γὰρ τῆς πίστεως ὁμολογήματα,
3“; τῶν αἱρέσεων οὐ συνδραμεῖται κακοδοξίαις. Δεῖ
δὲ τοῖς Θείοις καὶ ἀποστολιίεοῖς δόγμασινῗ ἕπεσθαι
Hom. vm. ιι, 15.
"fnum. vni. Η, 15. ¹¹ Rom. ix, l.
llud. 9, l0, ll. "Ibid. tt. ¹¹¹ Matt
” Rom. xv, l5.
"Ibid. Η. ¹¹¹ Matth. xum, i9.