PG 10, col. 1116
ἓν τοῦ ἁγίου Πνεύματος · μία δὲ Θεότης καθ’ ὂ τοῦ
Harpe; ἑνὸς ὄντος, Θεοῦ εἰκῶνέστιν ὁ Υἱὸς, τουτ-
έστι Θεὸς ἐκ Θεοῦ, καὶ τὸ Πνεῦμα ὁμοίως καλεῖτε
τοῦ Θεοῦ, καὶ τοῦτο φυσικῶς κατ’ αὐτὴν τὴν οὐσίῃ,
οὺ κατὰ μετουσίαν Θεοῦ ι καὶ μία τῆς τριάω οὺεὲι,
ὅπερ ἐπὶ τῶν ποιημάτων οὐκ ἔστιν’ οὗ γὰρ pi:
οὐσία Θεοῦ καὶ τῶν ποιημάτιον, ὅτι οὐδὲν τοῦτωτ
τῇ οὐσίᾳ Θεός ' ἀλλ’ οὐδὲ Κύριος οὐδὲν τούτων κατ’
οὐσίαν, ἀλλ’ εἷς Κύριος ό Υίὸς, καὶ ἓν τὸ Πνεῦμα
τὸ ἆγιον · λέγομεν δὲ καὶ μίαν θεότητα καὶ μίαν n-
Β
ριὸτητα, καὶ μίαν ἁγιότητα τὴν Τριάδα ” ὅτι τοῦ Κυ-
ρίου ὁ Πατὴρ ἀρχὴ ἁῖδίως αὑτὸν γεννήσας, καὶ
τότυπος τοῦ Πνεύματος ὁ Κύριος υ οὕτω γὰρ κσὶὸ
Πατὴρ Κύριος, καὶ ὁ Υἱὸς Θεὸς, καὶ περὶ τοῦ Θεοῦ
εἴρηται ὅτι Πνεῦμα ὁ Θεός.
Ὀμολογοῦμεν οῦν ἕνα Θεὸν ἀληθινὸν, μίαν ἀρχῆιη
καὶ ἕνα Υἱὸν, ἀληθινὸν Θεὸν ἐξ ἀληθινοῦ Θεοῦ, φυκ-
κῶς τὴν Πατρικὴν θεότητα ἔχοντα, τουτέστιν opm}-
σιον τῷ Πατρί· καὶ ἓν Πνεῦμα ἆγιον φύσει κει
ἀληθείᾳ τῶν πάντων ἀγιαστικὺν, καὶ θεοποιὺν '5:
τῆς οὐσίας τοῦ Θεοῦ ὑπάρχον· τοὺς δὲ ἦ τὸν Υξδν, ἦ
C τὸ Πνεῦμα τὸ ἆγιον, κτίσμα λέγοντας ἀναθεματξζο-
μεν· τὰ δὲ ἄλλα πάντα ὁμολογοῦμεν ποιήματα καὶ
δοῦλα κτισθέντα ὑπὸ Θεοῦ δι’ Υίοῦ ἐν Πνεῦματι ἁγίῳ
ἁγιασθέντα. Ἔτι ὁμολογοῦμεν τὸν Υἱὸν τοῦ Θειῦ
υἱὸν ἀνθρώπου γεγενῆσθαι οὐκ ὀνόματι ἀλλὰ ἀληθέᾳ
προσλαϐόντα σάρκα ὲκ Μαρίας Παρθένου ⁸ καὶ εἶναι
τέλειον αὑτὸν Υίὸν Θεοῦ καὶ αὐτὸν υἱὸν ἀνθρώπου,
ἓν πρόσωπον, καὶ μίαν τὴν προσκύνησιν τοῦ MT?»
καὶ τὴς σαρκὸς ἣν ἀνέλαϐεν· καὶ ἀναθεματίζομεν
τοὺς διαφόρους προσκυνήσεις ποιοῦντας, μίαν Osirim
καὶ μίαν ἀνθρωπίνην· καὶ προσκυνοῦντες τὸν ἐκ
Μαρίας ἄνθρωπον ὡς ἕτερον ὄντα παρὰ τὸν ἐκ Θεοῦ
Θεόν · οἴδαμεν γὰρ ὅτι ἐν ἀρχῇ μὲν ἦν ὁ Λόῖνς,
καὶ ό Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεὸν, καί Θεὸς ἦν ὁ .tz'-
τος. Γενόμενον δὲ αὑτὸν ἄνθρωπον διὰ τὴν ἡμετέρῃ
σωτηρίαν προσκυνοῦμεν, οὺχ ὡς ἴσον ἐν ἴσῳ γενό-
μενον τῷ σώματι, ἀλλ’ ὡς Δεσπότην προσλαϐόντα
τὴν τοῦ δούλου μορφήν. Ὀμολογοῦμεν τὸ πάθος τοῦ
Κυρίου κατὰ σάρκα, τὴν ανάστασιν ἐν δυνάμει est-
τητος αὐτοῦ, τὴν εἰς οὐρανοὺς ἀνάδασιν. τὴν ἐνὼ-
ξον αὑτοῦ παρουσίαν ἐρχομένου ἐπὶ κρίσει ζώντων
καὶ νεκρῶν, καί ζωῇ αἰωνίῳ τῶν ἁγίων.
Καὶ ἐπειδὴ τινὲς παρηνόχλησαν ἡμῖν ἀνατρέπειν
ἐπιχειροῦντες τὴν πίστιν ἡμῶν τὴν εἰς τὸν Κύριον
ἡμῶν Ἰησοῦν τὸν Χριστὸν, οὐ Θεὸν σαρκωοέντα ὀμεν
λογοῦντες αὑτὸν, ἀλλὰ ἄνθρωπον Θεῷ συναφθέπα.
τούτου χάριν ὁμολογίαν ποιούμεθα περὶτῆς προίει
Κύριος, etc, et sic quidem restituendum esse
Harpe; ἑνὸς ὄντος, Θεοῦ εἰκῶνέστιν ὁ Υἱὸς, τουτ-
έστι Θεὸς ἐκ Θεοῦ, καὶ τὸ Πνεῦμα ὁμοίως καλεῖτε
τοῦ Θεοῦ, καὶ τοῦτο φυσικῶς κατ’ αὐτὴν τὴν οὐσίῃ,
οὺ κατὰ μετουσίαν Θεοῦ ι καὶ μία τῆς τριάω οὺεὲι,
ὅπερ ἐπὶ τῶν ποιημάτων οὐκ ἔστιν’ οὗ γὰρ pi:
οὐσία Θεοῦ καὶ τῶν ποιημάτιον, ὅτι οὐδὲν τοῦτωτ
τῇ οὐσίᾳ Θεός ' ἀλλ’ οὐδὲ Κύριος οὐδὲν τούτων κατ’
οὐσίαν, ἀλλ’ εἷς Κύριος ό Υίὸς, καὶ ἓν τὸ Πνεῦμα
τὸ ἆγιον · λέγομεν δὲ καὶ μίαν θεότητα καὶ μίαν n-
Β
ριὸτητα, καὶ μίαν ἁγιότητα τὴν Τριάδα ” ὅτι τοῦ Κυ-
ρίου ὁ Πατὴρ ἀρχὴ ἁῖδίως αὑτὸν γεννήσας, καὶ
τότυπος τοῦ Πνεύματος ὁ Κύριος υ οὕτω γὰρ κσὶὸ
Πατὴρ Κύριος, καὶ ὁ Υἱὸς Θεὸς, καὶ περὶ τοῦ Θεοῦ
εἴρηται ὅτι Πνεῦμα ὁ Θεός.
Ὀμολογοῦμεν οῦν ἕνα Θεὸν ἀληθινὸν, μίαν ἀρχῆιη
καὶ ἕνα Υἱὸν, ἀληθινὸν Θεὸν ἐξ ἀληθινοῦ Θεοῦ, φυκ-
κῶς τὴν Πατρικὴν θεότητα ἔχοντα, τουτέστιν opm}-
σιον τῷ Πατρί· καὶ ἓν Πνεῦμα ἆγιον φύσει κει
ἀληθείᾳ τῶν πάντων ἀγιαστικὺν, καὶ θεοποιὺν '5:
τῆς οὐσίας τοῦ Θεοῦ ὑπάρχον· τοὺς δὲ ἦ τὸν Υξδν, ἦ
C τὸ Πνεῦμα τὸ ἆγιον, κτίσμα λέγοντας ἀναθεματξζο-
μεν· τὰ δὲ ἄλλα πάντα ὁμολογοῦμεν ποιήματα καὶ
δοῦλα κτισθέντα ὑπὸ Θεοῦ δι’ Υίοῦ ἐν Πνεῦματι ἁγίῳ
ἁγιασθέντα. Ἔτι ὁμολογοῦμεν τὸν Υἱὸν τοῦ Θειῦ
υἱὸν ἀνθρώπου γεγενῆσθαι οὐκ ὀνόματι ἀλλὰ ἀληθέᾳ
προσλαϐόντα σάρκα ὲκ Μαρίας Παρθένου ⁸ καὶ εἶναι
τέλειον αὑτὸν Υίὸν Θεοῦ καὶ αὐτὸν υἱὸν ἀνθρώπου,
ἓν πρόσωπον, καὶ μίαν τὴν προσκύνησιν τοῦ MT?»
καὶ τὴς σαρκὸς ἣν ἀνέλαϐεν· καὶ ἀναθεματίζομεν
τοὺς διαφόρους προσκυνήσεις ποιοῦντας, μίαν Osirim
καὶ μίαν ἀνθρωπίνην· καὶ προσκυνοῦντες τὸν ἐκ
Μαρίας ἄνθρωπον ὡς ἕτερον ὄντα παρὰ τὸν ἐκ Θεοῦ
Θεόν · οἴδαμεν γὰρ ὅτι ἐν ἀρχῇ μὲν ἦν ὁ Λόῖνς,
καὶ ό Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεὸν, καί Θεὸς ἦν ὁ .tz'-
τος. Γενόμενον δὲ αὑτὸν ἄνθρωπον διὰ τὴν ἡμετέρῃ
σωτηρίαν προσκυνοῦμεν, οὺχ ὡς ἴσον ἐν ἴσῳ γενό-
μενον τῷ σώματι, ἀλλ’ ὡς Δεσπότην προσλαϐόντα
τὴν τοῦ δούλου μορφήν. Ὀμολογοῦμεν τὸ πάθος τοῦ
Κυρίου κατὰ σάρκα, τὴν ανάστασιν ἐν δυνάμει est-
τητος αὐτοῦ, τὴν εἰς οὐρανοὺς ἀνάδασιν. τὴν ἐνὼ-
ξον αὑτοῦ παρουσίαν ἐρχομένου ἐπὶ κρίσει ζώντων
καὶ νεκρῶν, καί ζωῇ αἰωνίῳ τῶν ἁγίων.
Καὶ ἐπειδὴ τινὲς παρηνόχλησαν ἡμῖν ἀνατρέπειν
ἐπιχειροῦντες τὴν πίστιν ἡμῶν τὴν εἰς τὸν Κύριον
ἡμῶν Ἰησοῦν τὸν Χριστὸν, οὐ Θεὸν σαρκωοέντα ὀμεν
λογοῦντες αὑτὸν, ἀλλὰ ἄνθρωπον Θεῷ συναφθέπα.
τούτου χάριν ὁμολογίαν ποιούμεθα περὶτῆς προίει
Κύριος, etc, et sic quidem restituendum esse