PG 10, col. 244
artis, et post persecutionem (5) omne vitæ suæ tempus Romæ fuisse versatum. Hujus est longissimuus
Pragmentum ex scripto quodam (7) Pierii priorem S. Pauli ad Corinthios Bpisto-
lam. Hoc brevissimaum attulit S. Hieronymusfregmoentum in epist. 2 ad Pamamaachium,
et proposuisset illud exponere : olo autem omnes
esse sicut meipsum, adjecit: Ταῦτα λέγων Παῦλος,
ἀντικρὺς ἀγαμίαν κηρύσσει. Τum. IV, pag. 24 ed.
Benedictin.
pe Pierii scriptis hmæc Photius in Bibliothecs, cod. 119, p. B00, ed. Hæschel.
Rothomsgi t63.
Πιερίου πρεσβυτέρου λόγοι διιάφοροι
Ἀνεγνώσθη θιβλίον Πιερίου πρεσβυτέρου, ὄνκαὶσὲν
τῷ ἀδελφῷ (8) Ἰσιδώρῳ τὸν ὑπὲρ Χριστοῦ ἀγωνίσα
σθαί φασιν ἀγῶνα· Παμφίλου τε τοῦ μάρτυρος ὑφη-
γητὴν τῶν ἐκκλησιαστικῶν γενέσθαι μαθημάτων·καὶ
τοῦ κατὰ Ἀλεξάνδρειαν ἡγήσασθαι παιδευτηρίου.
Λόγους δὲ τὸ βιβλίον περιεῖχε δώδεκα. Ἐστι δὲ τὴν
φράσιν σαφής τε καὶ λαμπρὸς, ὥσπερ ῥέων τῷ λόγῳ,
μηδέν τε ἐπιμελὲς ἐνδεικνύμενος. Ἀλλʼ ὡς ἐξ αὐτο-
σχεδίου ὀμαλῶς τε καὶ λείως ἠρέμα φερόμενος. Τεῖς
δὲ ἐνθυμήμασιν, εἴπερ τις ἄλλος, γονιμώτατος. Πελλὰ
δὲ ἔξω τῶν νῦν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καθεστηκότων, ἀρ-
χαιοτρόπως ἴσως, ἀποφαίνεται, ἀλλὰ περὶ μὲν Πα-
τρὸςκαὶ Τἱοῦ εὐσεβῶς πρεσβεύει· πλὴν ὅτι οὐσίας
δύο καὶ φύσεις δύο λέγει· τῶ τῆς οὐσίας καὶ φύσεως
ὀνόματι, ὡς δῆλον ἔκ τε τῶν ἐπομένων καὶ προηγου-
μένων τοῦ χωρίου, ἀντὶ τῆς ὑποστάσεως, καὶ οόχ
ὡς Ἀρείῳ προσανακείμενοι,χρώμενος.Περὶ μέντοιτοῦ
Πνεύματος ἐπισφαλῶς (9) λίαν καὶ δυσσεβῶς δογμα-
Μάρτυς δὲ καὶ ὁ Πιέριος ἅμα τῷ ἀδελφῷ Ἰσιδώρῳ.
τῶν ἀθλητικῶν ἀξιωθέντες στεφάνων, οἶς. ῶς φασ,
καὶ νεὼς καὶ οἶκοι ὑπὸ τῶν εὐσεβούντων ἱδρύνθησαν.
Sed de Pierii rebus adisis illa ad Hieronvmum De
viris ill. modo notata. Inscriptio interea seu titulus
ejus operis, quod mox memorabitur, in duodecim
tomos partiti, nisi idem illud Οἱ Aόγοι appellatutu
fuerit,intercidisse videtur.
(9) Περὶμέντοι τοῦ Πνεύματος ἐπιισφαλῶς, etc.
Guillelmus quidem Berriman.in Concionibus sacris
de historia controversiæ Τrinitariæ lingua vernacula
præclare scriptis, serm. 3, p. 134, Pierium defen-
dens, nepat hoc verisimile esse, in gravem ullum
errorem de Spiritu sancto incidisse eum, qui de
Filii quidem natura verum doceret. Opinatur porro
secutus Bullum vir idem doctus, scripsisse Pierium,
Spiritum S. minorem esse Patre et Filio eadem ra-
tione, qua ipse ilius Patre minor a catholicis ag-
noscitur, nempe originis respectu. At vero, nt di-
cam quod res est, an Photium censemus, qui, quid-
quid ἀρχαιοτρόπως docuisset de ilii natura Pierius,
nihil reprehendit in eo, voluisse eidem dlcam scri-
here, quod periculose admodum et impie de Spiritn
S. doceret, nisi revera in errore aliquo saltem verbo
tenus Alexandrinus iste versatus esset? Quod qui-
dem dixit, Spiritum S. gloriα inferiorem esse Pa-
tre et Filio, hoc seqm existimare potuit Perius, non
respectu originis tantum, sed etiam ex œconomt,
quæ dicitur redemptionis; sed aliqua tamen in
scriptis ejus vereor exstitisse ab eo thcta perperam
de Spiritu; neque id mirandum in eo, qui Orige-
nem imitari vellet; cum periculose admodum circa
Spiritum Dei philosophatum esse decusillud Alexan-
drinæ scholæ, probe norint omnes, qui in scriptis
Pragmentum ex scripto quodam (7) Pierii priorem S. Pauli ad Corinthios Bpisto-
lam. Hoc brevissimaum attulit S. Hieronymusfregmoentum in epist. 2 ad Pamamaachium,
et proposuisset illud exponere : olo autem omnes
esse sicut meipsum, adjecit: Ταῦτα λέγων Παῦλος,
ἀντικρὺς ἀγαμίαν κηρύσσει. Τum. IV, pag. 24 ed.
Benedictin.
pe Pierii scriptis hmæc Photius in Bibliothecs, cod. 119, p. B00, ed. Hæschel.
Rothomsgi t63.
Πιερίου πρεσβυτέρου λόγοι διιάφοροι
Ἀνεγνώσθη θιβλίον Πιερίου πρεσβυτέρου, ὄνκαὶσὲν
τῷ ἀδελφῷ (8) Ἰσιδώρῳ τὸν ὑπὲρ Χριστοῦ ἀγωνίσα
σθαί φασιν ἀγῶνα· Παμφίλου τε τοῦ μάρτυρος ὑφη-
γητὴν τῶν ἐκκλησιαστικῶν γενέσθαι μαθημάτων·καὶ
τοῦ κατὰ Ἀλεξάνδρειαν ἡγήσασθαι παιδευτηρίου.
Λόγους δὲ τὸ βιβλίον περιεῖχε δώδεκα. Ἐστι δὲ τὴν
φράσιν σαφής τε καὶ λαμπρὸς, ὥσπερ ῥέων τῷ λόγῳ,
μηδέν τε ἐπιμελὲς ἐνδεικνύμενος. Ἀλλʼ ὡς ἐξ αὐτο-
σχεδίου ὀμαλῶς τε καὶ λείως ἠρέμα φερόμενος. Τεῖς
δὲ ἐνθυμήμασιν, εἴπερ τις ἄλλος, γονιμώτατος. Πελλὰ
δὲ ἔξω τῶν νῦν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καθεστηκότων, ἀρ-
χαιοτρόπως ἴσως, ἀποφαίνεται, ἀλλὰ περὶ μὲν Πα-
τρὸςκαὶ Τἱοῦ εὐσεβῶς πρεσβεύει· πλὴν ὅτι οὐσίας
δύο καὶ φύσεις δύο λέγει· τῶ τῆς οὐσίας καὶ φύσεως
ὀνόματι, ὡς δῆλον ἔκ τε τῶν ἐπομένων καὶ προηγου-
μένων τοῦ χωρίου, ἀντὶ τῆς ὑποστάσεως, καὶ οόχ
ὡς Ἀρείῳ προσανακείμενοι,χρώμενος.Περὶ μέντοιτοῦ
Πνεύματος ἐπισφαλῶς (9) λίαν καὶ δυσσεβῶς δογμα-
Μάρτυς δὲ καὶ ὁ Πιέριος ἅμα τῷ ἀδελφῷ Ἰσιδώρῳ.
τῶν ἀθλητικῶν ἀξιωθέντες στεφάνων, οἶς. ῶς φασ,
καὶ νεὼς καὶ οἶκοι ὑπὸ τῶν εὐσεβούντων ἱδρύνθησαν.
Sed de Pierii rebus adisis illa ad Hieronvmum De
viris ill. modo notata. Inscriptio interea seu titulus
ejus operis, quod mox memorabitur, in duodecim
tomos partiti, nisi idem illud Οἱ Aόγοι appellatutu
fuerit,intercidisse videtur.
(9) Περὶμέντοι τοῦ Πνεύματος ἐπιισφαλῶς, etc.
Guillelmus quidem Berriman.in Concionibus sacris
de historia controversiæ Τrinitariæ lingua vernacula
præclare scriptis, serm. 3, p. 134, Pierium defen-
dens, nepat hoc verisimile esse, in gravem ullum
errorem de Spiritu sancto incidisse eum, qui de
Filii quidem natura verum doceret. Opinatur porro
secutus Bullum vir idem doctus, scripsisse Pierium,
Spiritum S. minorem esse Patre et Filio eadem ra-
tione, qua ipse ilius Patre minor a catholicis ag-
noscitur, nempe originis respectu. At vero, nt di-
cam quod res est, an Photium censemus, qui, quid-
quid ἀρχαιοτρόπως docuisset de ilii natura Pierius,
nihil reprehendit in eo, voluisse eidem dlcam scri-
here, quod periculose admodum et impie de Spiritn
S. doceret, nisi revera in errore aliquo saltem verbo
tenus Alexandrinus iste versatus esset? Quod qui-
dem dixit, Spiritum S. gloriα inferiorem esse Pa-
tre et Filio, hoc seqm existimare potuit Perius, non
respectu originis tantum, sed etiam ex œconomt,
quæ dicitur redemptionis; sed aliqua tamen in
scriptis ejus vereor exstitisse ab eo thcta perperam
de Spiritu; neque id mirandum in eo, qui Orige-
nem imitari vellet; cum periculose admodum circa
Spiritum Dei philosophatum esse decusillud Alexan-
drinæ scholæ, probe norint omnes, qui in scriptis