PG 10, col. 812
τρὸς καὶ πρὸς Πατέρα πορευόμενον ι σημαίνονται.
Πολλά δὲ καὶ ἕτερα, μᾶλλον δὲ πάντα ἐστὶν μαρ-
τυροῦντα τῇ ἀληθείᾳ. Ἀνάγκην οὖν ἔχει καὶ μὴ
θέλων ὁμολογεῖν Πατέρα Θερν παντοκράτορα, καὶ
Χριστὸν Ἰησσῦν Υὶὺν Θεοῦ, Θεὸν ἄνθρωπον γενόμενον,
ᾧ πάντα Πατὴρ ὑπέταξε παρεκτὸς ἑαυτοῦ, καξγΠνειμ
tif-.9; ἁγίου, καὶ redigi; εἶναι οὕτως τρία. Εἰ δὲ
βῐῦλεταῖμαθεῖνίιτῶἷεῖἴθῖδξῖπῖόέἦῶῑᾶ,
Β σκέτω ὅτι μία 8o’_v_a_t
Ξ τοιξτου, Καὶ ὅσον μὲν κατᾲ
νομίαν (85) , τριχὴς ἐττίδειξις, (Ξῦστεεὲῢᾴξᾳέι-
χοήτεται, ἀποδιδόντων ἡμῶν περὶ ἀληθείας λόγον.
Ταῦτα μὲν οὖν, ἀδελφοὶ, δείκνυται ἡμῖν συμφώνως
εἰρημένα. Εἷς γὰρ Θεὸς ἐστιν ᾧ δεῖ πιστεύειν ,
ἁχὲνητος, ἀπαθὴς, ἀθάνατος, πάντα ῖςριῷν ᾡς ῥέξει,
καθὼς ϐέλεί, ὅτε οἐλείῗἾί οὖν πρὸς ταῦτα τώ.μὴσει
Νόητοςξγ νοῶῖἐᾟῦᾞλήῡειαῊ Ἐπειδὴ οὖν ἤδη καὶ
ὁ Νόητης ἀνατέτραπται, ἔλθωμεν ἐπὶ τὴν τῆς ἀλη-
θείας ὰῧδξέιν, ἵνα συπήἔωμείςῂέῇᾶλῂ-ὗεὲν· καῖν
fici-.715“ τοσαῦται agi—33585) γεγένηνται , μηδὲν
δυνάμεναι εἰπεῖν.
Εἷς Θεὸς, ὃν σῦκ ἄλλδρεν ἑῃιχινὼςχαμψ,
[ἐκ] τῶν ἁγίων 1}»;on ἐὰν τις
βουληθῇ τὴν σοφίαν τοῦ αἰῶνος τούτου ἀσκεῖν , οὑκ
ἄλλως δυνήσεται cmi-.09 τυχεῖν, ἐὰν μὴ δόγμαεᾶ-
λοσὸξων ἐντύχῃ· vstigia: δὴ Ἓρξᾘρσίαᾉῼέδσὲεειανέ
ἀσκεῖνμβξρέὲθα, οὑκ ἆλλοῦεν ἁσκῄσομεν ἢ exigi
laxi/(£397 Θεοῦ (iiii—“Usa?cogdvixquoamaw‘tfl
Ἢ
⁶¹ Joau. xm, ll; xtv, l2.
nem, quam ei objiciebant, contempserit. Dicebant
enim Noeto presbyteri Ecclesiae: Ταῦτα λέγομεν Et
ἐμάθομεν, ( Hrec dicimus, qua: didicimus. ἰ His
adde, non dubium esse quinrsanctus martyr in hoc
adversus haereses opere, cujus materiam ex libris
ircnzeimuluo sumpserat, traditionem et Ecclesia:
auctoritatem lrenmi exemplo acerrime defenderit.
Fabricii hac ipsa de re commentum, quo iterum
sibi tinxit Hippolytum veluti ‹ Scriptura: sufficien-
tiam ι astruentem infra cap. 17, ubi sanctus Pater
ad credendum κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ἀποστόλων,
ι secundum traditionem apostolorum, ι lidcles hor-
tatur. lbi namque ne quis putet traditionem quo-
que prazter scripturam sanctum martyrem admi-
sisse, sollicite Fabricius haac adnotat: ἰ En παρὰ·
δοσιν ἀποστολικήν, sed quam mox ex scriptis aposto-
lieis clarissime testatum facit Hippolytus. ι luens-
sum laborat hic scholiastes. Siquidem sanctus Pater
iii). De Antichristi), cap. ί, l’auli apostoliexemplum
secutus, qui Timotheum ad ι depositum custodien-
dum, atque ad ea fidelibus hominibus commendanda
qua: abs se per multas exhortationes audierat, ι
hortabatur; pari ratione Theophilum suum tradi-
tionem edocere comperitur.
Πολλά δὲ καὶ ἕτερα, μᾶλλον δὲ πάντα ἐστὶν μαρ-
τυροῦντα τῇ ἀληθείᾳ. Ἀνάγκην οὖν ἔχει καὶ μὴ
θέλων ὁμολογεῖν Πατέρα Θερν παντοκράτορα, καὶ
Χριστὸν Ἰησσῦν Υὶὺν Θεοῦ, Θεὸν ἄνθρωπον γενόμενον,
ᾧ πάντα Πατὴρ ὑπέταξε παρεκτὸς ἑαυτοῦ, καξγΠνειμ
tif-.9; ἁγίου, καὶ redigi; εἶναι οὕτως τρία. Εἰ δὲ
βῐῦλεταῖμαθεῖνίιτῶἷεῖἴθῖδξῖπῖόέἦῶῑᾶ,
Β σκέτω ὅτι μία 8o’_v_a_t
Ξ τοιξτου, Καὶ ὅσον μὲν κατᾲ
νομίαν (85) , τριχὴς ἐττίδειξις, (Ξῦστεεὲῢᾴξᾳέι-
χοήτεται, ἀποδιδόντων ἡμῶν περὶ ἀληθείας λόγον.
Ταῦτα μὲν οὖν, ἀδελφοὶ, δείκνυται ἡμῖν συμφώνως
εἰρημένα. Εἷς γὰρ Θεὸς ἐστιν ᾧ δεῖ πιστεύειν ,
ἁχὲνητος, ἀπαθὴς, ἀθάνατος, πάντα ῖςριῷν ᾡς ῥέξει,
καθὼς ϐέλεί, ὅτε οἐλείῗἾί οὖν πρὸς ταῦτα τώ.μὴσει
Νόητοςξγ νοῶῖἐᾟῦᾞλήῡειαῊ Ἐπειδὴ οὖν ἤδη καὶ
ὁ Νόητης ἀνατέτραπται, ἔλθωμεν ἐπὶ τὴν τῆς ἀλη-
θείας ὰῧδξέιν, ἵνα συπήἔωμείςῂέῇᾶλῂ-ὗεὲν· καῖν
fici-.715“ τοσαῦται agi—33585) γεγένηνται , μηδὲν
δυνάμεναι εἰπεῖν.
Εἷς Θεὸς, ὃν σῦκ ἄλλδρεν ἑῃιχινὼςχαμψ,
[ἐκ] τῶν ἁγίων 1}»;on ἐὰν τις
βουληθῇ τὴν σοφίαν τοῦ αἰῶνος τούτου ἀσκεῖν , οὑκ
ἄλλως δυνήσεται cmi-.09 τυχεῖν, ἐὰν μὴ δόγμαεᾶ-
λοσὸξων ἐντύχῃ· vstigia: δὴ Ἓρξᾘρσίαᾉῼέδσὲεειανέ
ἀσκεῖνμβξρέὲθα, οὑκ ἆλλοῦεν ἁσκῄσομεν ἢ exigi
laxi/(£397 Θεοῦ (iiii—“Usa?cogdvixquoamaw‘tfl
Ἢ
⁶¹ Joau. xm, ll; xtv, l2.
nem, quam ei objiciebant, contempserit. Dicebant
enim Noeto presbyteri Ecclesiae: Ταῦτα λέγομεν Et
ἐμάθομεν, ( Hrec dicimus, qua: didicimus. ἰ His
adde, non dubium esse quinrsanctus martyr in hoc
adversus haereses opere, cujus materiam ex libris
ircnzeimuluo sumpserat, traditionem et Ecclesia:
auctoritatem lrenmi exemplo acerrime defenderit.
Fabricii hac ipsa de re commentum, quo iterum
sibi tinxit Hippolytum veluti ‹ Scriptura: sufficien-
tiam ι astruentem infra cap. 17, ubi sanctus Pater
ad credendum κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ἀποστόλων,
ι secundum traditionem apostolorum, ι lidcles hor-
tatur. lbi namque ne quis putet traditionem quo-
que prazter scripturam sanctum martyrem admi-
sisse, sollicite Fabricius haac adnotat: ἰ En παρὰ·
δοσιν ἀποστολικήν, sed quam mox ex scriptis aposto-
lieis clarissime testatum facit Hippolytus. ι luens-
sum laborat hic scholiastes. Siquidem sanctus Pater
iii). De Antichristi), cap. ί, l’auli apostoliexemplum
secutus, qui Timotheum ad ι depositum custodien-
dum, atque ad ea fidelibus hominibus commendanda
qua: abs se per multas exhortationes audierat, ι
hortabatur; pari ratione Theophilum suum tradi-
tionem edocere comperitur.