PG 100, col. 188
διά τὴν ἆρρητον, καὶ ἄναρχον, καὶ προαιῶνιον be
Μτρὸς γέννησιν, τὸ δὲ διά τήν καθ’ἦμᾶς αρυφίαν ⁴τε
καὶ άπςρινόητον ἕνωσιν. καὶ δύο αὐτοῦ τάς γεννήσεις
κηρύσσομεν, ἀκαταλήπτους , καὶ ὗπὲρ λάνον τυγχανού-
σας· ὃ γάρ ἓν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων μονογενής Υἱὸς,
ὅ ὢν ἐν τοῖς κόλποις τοῦ πατρὸς, τουτέστιν ὁ ἐν οὐσίᾳ
τοῦ narro; rrpeeueimo: δξ αὐτοῦ διλάμψας, ἕπε
τελείει τῶν αἰώνων ἑαυτὸν animus, καὶ τήν τοῦ δού-
λου μορφήν ἀνέλαϐεν, ὅ ἐστι τήν ἡμετέραν
B
'll ἕν Χριστῷ οἷον καθ’ὐπόστασιν ἴνωσις , ἄλλο μὶν
πρὸς ἄλλο τά ἑξ ὧν ὅ Σωτήρ. συνάγει* οἷον δή τὸ
άόρατον καὶ ὁρώμενον, παθητὸν καὶ ἀκήρατον, οὐκ ἆὶλον
δέ καὶ ἄλλον, μή γένοιτο. Θεὸν τὸν αὐτὸν τέλειον ἁλιεθῆ
καὶ ἄνθρωπον τέλειον ὁμολογοῦμεν· τὸ διάφορον τῶν
φύσεων προσνέμοντες, ἵνα καὶ τὸν αὐτὸν γινώσκοντες,
καὶ μετά τήν σάρκωσιν, οὐκ εἰς δυάδα υἱῶν μερίζοντες,
διά τὸ ἕτεροῖον τῶν συνδραμουσῶν ἐπὶ τῇ καθ’ὖπό·
στάσιν ἔνὼσει φύσεων, ἶνα έξωσθῆ τῆς θείας αὐλῆς ὅ
παράφρων Νεστόριος. πάντα δέ τά τῆς θεανδρικῆς αὺτοῦ
ἐνεργείας ἐπιτελέσαντα. Ὠς γάρ Θεὸς ἐνήργει τά θεῖα,
δι’ αὐτῶν τάς θεοσημεὶας καὶ τά θαύματα ἕργαζόμενος,
ὥς ἅνθρωπος δὲ, ὁ αὐτὸς τά πάθη καὶ τάς ὕϐρεις ἐκου-
σίως γατεδὲ ατο. Διά τοῦτο μετά τῶν δύο φύσεων ἄκο-
λούθως καὶ ἀναγκαίως, ἰσαρίθμους καὶ τάς φυσικάς
αὐτοῦ inp-yria: δοξάζω, ὡς δηλωτικάς καὶ συστατικὰς
αὐτῶν τῶν οὐσιῶν ἤγουν φύσεων, κατά τάς Θεοσεϐεἰς
καὶ θεοπρεπεῖς τῶν θεοσόφων ἡμῶν πατέρων παραδόσεις.
Ὡσαύτως καὶ δύο θελήσεις ἤγουν θελήματα φυσικά τοῦ
αὐτοῦ ἐνὸς κυρίου καὶ Θεοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χῇστοῦ πρεσφ
ϐεύω. Θελνιτικὸν γάρ αὑτὸν γινῶσκω καθ’ ετίραν τῶν
φύσεων, ἐξ ὧν καὶ ἔνιαῖς ὑπάρχει καὶ νοεῖται· ὅσπερ
ἕνεργοῦντα οὕτω καὶ θέλοντα³ ἐπὶ τὸ πάθος δὲ τὸ σεετή-
ρισν ὶκουσὶως ἐλθόντα.
Πιστεύω αὐτὸν σταυρωθῆναι οὐκ ἕνῇ διαλάμπει σὺν
τῷ “arpi οὐσίᾳ⁸ εἰ καὶ τὸν κύριον τῆς δόξης ὲσταυρῶν
σθαι λέγεται [γέγραπται] τῷ λόγῳ τῆς ἀντιδόσεως· ἀλλᾶ
τῇ καθ’ ἡμᾶς ’γερᾷ [γεηρᾷ] φύσει, καθ’ ἣν τὸ χοὶκὸν ἡμῶν
ἀνέλαϐε φύραμα, καὶ κατάρα ὐπὶρ ἡμῶν γέγονεν. ἵνα
τῆς παρ’ἕαυτῷ εὓλογίας κοινωνοὺς ἡμᾶς ἀναδείξῃ, καὶ
τὸν τῶν κακούργων κατά τὴν σάρκα ἠνέσχετο ὐπο-
μεῖναι θὶνατον. ἶνα τὸ τοῦ θανάτου κέντρον. τύν ἆμαρ-
τίαν κατακρίνῃ ὲν τῇ σαρκί αὑτοῦ, καὶ καταργήσῃ τὸν
τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ Θανάτου . τουτέστι τᾶν διάϐολον.
Ταφῇ δὲ παραδοθὲν αὐτοῦ τὸ σῶμα ἄφθαρτον διατηρῆ-
σαντα μηδαμῶς τῆς άπορῥήτου καὶ άνεειφράστου duu-
ρεθέν ἕνὼσεως· εἰ καὶ τῆς λογικῆς αὐτοῦ καὶ νοερᾶς
ψυχῆς δχωρίσθη ἓν τῷ τριημὲρῳ διαστήματι⁸ μεθ’ὗσ
αὐτὸς καὶ εἰς ᾅδου mugiet)”, καὶ ’τοῖς ἓν φυλακῇ
Μτρὸς γέννησιν, τὸ δὲ διά τήν καθ’ἦμᾶς αρυφίαν ⁴τε
καὶ άπςρινόητον ἕνωσιν. καὶ δύο αὐτοῦ τάς γεννήσεις
κηρύσσομεν, ἀκαταλήπτους , καὶ ὗπὲρ λάνον τυγχανού-
σας· ὃ γάρ ἓν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων μονογενής Υἱὸς,
ὅ ὢν ἐν τοῖς κόλποις τοῦ πατρὸς, τουτέστιν ὁ ἐν οὐσίᾳ
τοῦ narro; rrpeeueimo: δξ αὐτοῦ διλάμψας, ἕπε
τελείει τῶν αἰώνων ἑαυτὸν animus, καὶ τήν τοῦ δού-
λου μορφήν ἀνέλαϐεν, ὅ ἐστι τήν ἡμετέραν
B
'll ἕν Χριστῷ οἷον καθ’ὐπόστασιν ἴνωσις , ἄλλο μὶν
πρὸς ἄλλο τά ἑξ ὧν ὅ Σωτήρ. συνάγει* οἷον δή τὸ
άόρατον καὶ ὁρώμενον, παθητὸν καὶ ἀκήρατον, οὐκ ἆὶλον
δέ καὶ ἄλλον, μή γένοιτο. Θεὸν τὸν αὐτὸν τέλειον ἁλιεθῆ
καὶ ἄνθρωπον τέλειον ὁμολογοῦμεν· τὸ διάφορον τῶν
φύσεων προσνέμοντες, ἵνα καὶ τὸν αὐτὸν γινώσκοντες,
καὶ μετά τήν σάρκωσιν, οὐκ εἰς δυάδα υἱῶν μερίζοντες,
διά τὸ ἕτεροῖον τῶν συνδραμουσῶν ἐπὶ τῇ καθ’ὖπό·
στάσιν ἔνὼσει φύσεων, ἶνα έξωσθῆ τῆς θείας αὐλῆς ὅ
παράφρων Νεστόριος. πάντα δέ τά τῆς θεανδρικῆς αὺτοῦ
ἐνεργείας ἐπιτελέσαντα. Ὠς γάρ Θεὸς ἐνήργει τά θεῖα,
δι’ αὐτῶν τάς θεοσημεὶας καὶ τά θαύματα ἕργαζόμενος,
ὥς ἅνθρωπος δὲ, ὁ αὐτὸς τά πάθη καὶ τάς ὕϐρεις ἐκου-
σίως γατεδὲ ατο. Διά τοῦτο μετά τῶν δύο φύσεων ἄκο-
λούθως καὶ ἀναγκαίως, ἰσαρίθμους καὶ τάς φυσικάς
αὐτοῦ inp-yria: δοξάζω, ὡς δηλωτικάς καὶ συστατικὰς
αὐτῶν τῶν οὐσιῶν ἤγουν φύσεων, κατά τάς Θεοσεϐεἰς
καὶ θεοπρεπεῖς τῶν θεοσόφων ἡμῶν πατέρων παραδόσεις.
Ὡσαύτως καὶ δύο θελήσεις ἤγουν θελήματα φυσικά τοῦ
αὐτοῦ ἐνὸς κυρίου καὶ Θεοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χῇστοῦ πρεσφ
ϐεύω. Θελνιτικὸν γάρ αὑτὸν γινῶσκω καθ’ ετίραν τῶν
φύσεων, ἐξ ὧν καὶ ἔνιαῖς ὑπάρχει καὶ νοεῖται· ὅσπερ
ἕνεργοῦντα οὕτω καὶ θέλοντα³ ἐπὶ τὸ πάθος δὲ τὸ σεετή-
ρισν ὶκουσὶως ἐλθόντα.
Πιστεύω αὐτὸν σταυρωθῆναι οὐκ ἕνῇ διαλάμπει σὺν
τῷ “arpi οὐσίᾳ⁸ εἰ καὶ τὸν κύριον τῆς δόξης ὲσταυρῶν
σθαι λέγεται [γέγραπται] τῷ λόγῳ τῆς ἀντιδόσεως· ἀλλᾶ
τῇ καθ’ ἡμᾶς ’γερᾷ [γεηρᾷ] φύσει, καθ’ ἣν τὸ χοὶκὸν ἡμῶν
ἀνέλαϐε φύραμα, καὶ κατάρα ὐπὶρ ἡμῶν γέγονεν. ἵνα
τῆς παρ’ἕαυτῷ εὓλογίας κοινωνοὺς ἡμᾶς ἀναδείξῃ, καὶ
τὸν τῶν κακούργων κατά τὴν σάρκα ἠνέσχετο ὐπο-
μεῖναι θὶνατον. ἶνα τὸ τοῦ θανάτου κέντρον. τύν ἆμαρ-
τίαν κατακρίνῃ ὲν τῇ σαρκί αὑτοῦ, καὶ καταργήσῃ τὸν
τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ Θανάτου . τουτέστι τᾶν διάϐολον.
Ταφῇ δὲ παραδοθὲν αὐτοῦ τὸ σῶμα ἄφθαρτον διατηρῆ-
σαντα μηδαμῶς τῆς άπορῥήτου καὶ άνεειφράστου duu-
ρεθέν ἕνὼσεως· εἰ καὶ τῆς λογικῆς αὐτοῦ καὶ νοερᾶς
ψυχῆς δχωρίσθη ἓν τῷ τριημὲρῳ διαστήματι⁸ μεθ’ὗσ
αὐτὸς καὶ εἰς ᾅδου mugiet)”, καὶ ’τοῖς ἓν φυλακῇ