PG 100, col. 228
πος πρὸς ἄνθρωπον τῷ αὑτῷ ὅρῳ ὕποπέπτωκεν,
οὕτω καὶ 16 ἀπείκασμα · καὶ εἰ 6 ἄνθρωπος ζῶον λο-
γικὺν, θνητὸν, νοῦ κιιί⁸ ἐπιστήμης δεκτικὸν, καὶ την
εἰκόνα ζῶον λογικὸν, θνητὸν, νοῦ καὶ ἐπιστήμης
δεκτικὸν ὡσαύτως εἶναι, μηδὲν παραλλάσσουσαν.
Ἀλλ’ οὐχ οἷόν τε τῶν εἰκαζομένων οὐδὲν πρὸς πᾶσαν
ἐξικνεῖσθαι καθαρῶς τὴν ἀλήθειαν, ἠ ἀλήθεια βε-
6αιοῖ. καὶ τῶν θεολόγων οἰ ἔκκριτοι. Καὶ 6 μὲν ἀληο
θὴς λόγος κα)⁵ 16v ἄνθρωπον αὑτὸν ἑαυτοῦ διαφέο
ρειν οἶδεν, ἐξ ἑτεροφυῶν συνεστῶτα, ψυχῆς λέγω καὶ
σώματος, εἰ καὶ ἐν τι ἐκ τούτων 6 ἄνθρωπος’ ἑκά-
τερον γὰρ τδν οἰκεῖον ὅρον ἀποφέρεται '° ἀλλος γάρὸ
τῆς ψυχῆς λόγοῖ, καὶ 6 τοῦ σώματος ἕτερος, διαφο-
ραῖς δὲ καὶ συμϐεϐηκόσι πλείοσι, Σύνθετοι γάρ
ἡμεῖς, ἀλλὰ καὶ ἀντίθετοι καὶ ἑαυτοῖς καὶ ἀλλήλοις.
'0 δὲ οὐδὲ τὰ ἀπεικάσματα κατά τι γοῦν τῶν ὧν
εἰσιν ἀπεικάσματα παραλλάσσειν ἠγεῖτο , ἀλλ’
ἀκραιφνῶς ἀποσώζειν πρὸς τὰ ἀπεικαζόμενα 16 ὁμο-
φυὲς καὶ ὀμοούσιον ’ πῶς δ’ ἂν ἔτι εἰκὼν καὶ ἀπεί-
κασμα λεχθείη, εἰ μὴ 16 ἀπεοικὸς εχει τῷ ἑτεροίῳ
τῶν φύσεων; Ἀπέρρηκται οὖν πάντη τῆς. ἀληθείας
η 6 σοφώτατος, κάι πόρρω που τῆς τῶν πραγμάτων
καταλήψεως ἀποπέπτωκεν. Ἀξιον δὲ καὶ τοῦτο πρὸς
αὐτὸν εἰπεῖν· ὅτι Λέληθας σεαυτὸν κάνταῦθα, ὦ φι-
λοσοφώτατε, τοῖς οἰκείοις περιπίπτων ἐπιχειρήμα-
σιν · ἐπειδὴ γάρ, κατά 16v σὺν λόγον, ὀμοούσιον εἶναι
δεῖ τὴν εἰκόνα τῷ πρωτοτύπῳ, ἡ δὲ εἰκὼν ὅτι πε-
ριγραπτὴ συμφήσεις πάντως καί⁵ ain-61,06 γάρ ἂν
οὕτω μανείη τις μὴ οὐχὶ οὔτως ἔχειν ταῦτα φάναι,
ἔσται καὶ 16 πρωτότυπον περιγραπτδν ὡς ὁμοούσιον.
Τά γάρ ὀμοοῦσια διαφέρειν ἀλλήλων, ὅσον κατά τὸν
τῆς οὐσίας λόγον, οὐδαμῶς οἶόν τέ εστιν · ἡνίκα καὶ
αὐτὸς 16 περιγραπτδν καὶ ἀπερίγραπτον εἰς τὸν τῆς
οὐσίας παραλαμϐάνεις λόγον. Εἰ σοι οὖν τά τοῦ
δόγματος στήσεται, κατέστραπται σου ἡ μηχανὴ,
καὶ καταλέλυται τὰ ἑγχειρήματα τῇ σφενδόνῃ τῆς
ἀληθείας καὶ τοῖς ὅπλοις κραταιῶς ἑκπορθούμενα.
Ὄντως ἔδει τοιούτων διδασκάλων τοιούτους εἶναι καὶ
τοὺς νῦν ἀνακύψαντας φοιτητὰς, καὶ⁵ τοιούτων ἑξ ὧν
ὃμοια τὰ γεώργια, κακῶν κάκιστα καὶ αἰσχρῶν
αἴσχιστα
ιζ’. Ἔτι τῆς αὐτῆς δννοίας, ἢ ἀνοίας εἰπεῖν διῖ-
καιότε ρον, ὲχόμενός φησιν’ t Ἵνα 16 ὅλον σωθῇ, ἐπεὶ
οὐδὲ εἰκών. ι Τῆς ἐκείνου ταῦτα παρανοίας καὶ τῆς
παχύτητος. Οἰ γὰρ ὑγιᾶ τὴν φρένα κεκτημένοι, καὶ.
ἄρτιον καὶ 16 ἐν λόγοις καίριον διασώζοντες, ὲκ τοῦ
ἐναντίου φήσουσι,μᾶλὶ.ον, ὅτι εἰ 16 ὅλον διασώζεται,
οὐδὲ εἰκὼν, ἀλλ’ αὐτὸ ικεῖνό ἑστι 16 εἰκονιζόμενον,
οἷς 16 ταύτδν εἴδει μόνον, ἀλλ’ οὐ τῷ ὑποκειμένῳ
ἐμφαίνεται. Τῷ δὲ ὑπείληπται ὡς εἰ μὴ καὶ ἒμιξρυο
χον εἴη καὶ αὐτοκίνητον, καὶ ὅσα τοῦ ἀρχετύπου
ll: Μηδεμία εἰκὼν φθάνει πρὸς τὴν ἀλήθειαν,
οὕτω καὶ 16 ἀπείκασμα · καὶ εἰ 6 ἄνθρωπος ζῶον λο-
γικὺν, θνητὸν, νοῦ κιιί⁸ ἐπιστήμης δεκτικὸν, καὶ την
εἰκόνα ζῶον λογικὸν, θνητὸν, νοῦ καὶ ἐπιστήμης
δεκτικὸν ὡσαύτως εἶναι, μηδὲν παραλλάσσουσαν.
Ἀλλ’ οὐχ οἷόν τε τῶν εἰκαζομένων οὐδὲν πρὸς πᾶσαν
ἐξικνεῖσθαι καθαρῶς τὴν ἀλήθειαν, ἠ ἀλήθεια βε-
6αιοῖ. καὶ τῶν θεολόγων οἰ ἔκκριτοι. Καὶ 6 μὲν ἀληο
θὴς λόγος κα)⁵ 16v ἄνθρωπον αὑτὸν ἑαυτοῦ διαφέο
ρειν οἶδεν, ἐξ ἑτεροφυῶν συνεστῶτα, ψυχῆς λέγω καὶ
σώματος, εἰ καὶ ἐν τι ἐκ τούτων 6 ἄνθρωπος’ ἑκά-
τερον γὰρ τδν οἰκεῖον ὅρον ἀποφέρεται '° ἀλλος γάρὸ
τῆς ψυχῆς λόγοῖ, καὶ 6 τοῦ σώματος ἕτερος, διαφο-
ραῖς δὲ καὶ συμϐεϐηκόσι πλείοσι, Σύνθετοι γάρ
ἡμεῖς, ἀλλὰ καὶ ἀντίθετοι καὶ ἑαυτοῖς καὶ ἀλλήλοις.
'0 δὲ οὐδὲ τὰ ἀπεικάσματα κατά τι γοῦν τῶν ὧν
εἰσιν ἀπεικάσματα παραλλάσσειν ἠγεῖτο , ἀλλ’
ἀκραιφνῶς ἀποσώζειν πρὸς τὰ ἀπεικαζόμενα 16 ὁμο-
φυὲς καὶ ὀμοούσιον ’ πῶς δ’ ἂν ἔτι εἰκὼν καὶ ἀπεί-
κασμα λεχθείη, εἰ μὴ 16 ἀπεοικὸς εχει τῷ ἑτεροίῳ
τῶν φύσεων; Ἀπέρρηκται οὖν πάντη τῆς. ἀληθείας
η 6 σοφώτατος, κάι πόρρω που τῆς τῶν πραγμάτων
καταλήψεως ἀποπέπτωκεν. Ἀξιον δὲ καὶ τοῦτο πρὸς
αὐτὸν εἰπεῖν· ὅτι Λέληθας σεαυτὸν κάνταῦθα, ὦ φι-
λοσοφώτατε, τοῖς οἰκείοις περιπίπτων ἐπιχειρήμα-
σιν · ἐπειδὴ γάρ, κατά 16v σὺν λόγον, ὀμοούσιον εἶναι
δεῖ τὴν εἰκόνα τῷ πρωτοτύπῳ, ἡ δὲ εἰκὼν ὅτι πε-
ριγραπτὴ συμφήσεις πάντως καί⁵ ain-61,06 γάρ ἂν
οὕτω μανείη τις μὴ οὐχὶ οὔτως ἔχειν ταῦτα φάναι,
ἔσται καὶ 16 πρωτότυπον περιγραπτδν ὡς ὁμοούσιον.
Τά γάρ ὀμοοῦσια διαφέρειν ἀλλήλων, ὅσον κατά τὸν
τῆς οὐσίας λόγον, οὐδαμῶς οἶόν τέ εστιν · ἡνίκα καὶ
αὐτὸς 16 περιγραπτδν καὶ ἀπερίγραπτον εἰς τὸν τῆς
οὐσίας παραλαμϐάνεις λόγον. Εἰ σοι οὖν τά τοῦ
δόγματος στήσεται, κατέστραπται σου ἡ μηχανὴ,
καὶ καταλέλυται τὰ ἑγχειρήματα τῇ σφενδόνῃ τῆς
ἀληθείας καὶ τοῖς ὅπλοις κραταιῶς ἑκπορθούμενα.
Ὄντως ἔδει τοιούτων διδασκάλων τοιούτους εἶναι καὶ
τοὺς νῦν ἀνακύψαντας φοιτητὰς, καὶ⁵ τοιούτων ἑξ ὧν
ὃμοια τὰ γεώργια, κακῶν κάκιστα καὶ αἰσχρῶν
αἴσχιστα
ιζ’. Ἔτι τῆς αὐτῆς δννοίας, ἢ ἀνοίας εἰπεῖν διῖ-
καιότε ρον, ὲχόμενός φησιν’ t Ἵνα 16 ὅλον σωθῇ, ἐπεὶ
οὐδὲ εἰκών. ι Τῆς ἐκείνου ταῦτα παρανοίας καὶ τῆς
παχύτητος. Οἰ γὰρ ὑγιᾶ τὴν φρένα κεκτημένοι, καὶ.
ἄρτιον καὶ 16 ἐν λόγοις καίριον διασώζοντες, ὲκ τοῦ
ἐναντίου φήσουσι,μᾶλὶ.ον, ὅτι εἰ 16 ὅλον διασώζεται,
οὐδὲ εἰκὼν, ἀλλ’ αὐτὸ ικεῖνό ἑστι 16 εἰκονιζόμενον,
οἷς 16 ταύτδν εἴδει μόνον, ἀλλ’ οὐ τῷ ὑποκειμένῳ
ἐμφαίνεται. Τῷ δὲ ὑπείληπται ὡς εἰ μὴ καὶ ἒμιξρυο
χον εἴη καὶ αὐτοκίνητον, καὶ ὅσα τοῦ ἀρχετύπου
ll: Μηδεμία εἰκὼν φθάνει πρὸς τὴν ἀλήθειαν,