PG 100, col. 233
Nos autem iutermedia quaid-am propter injucunditatis
garruntatisque molestiam praetereuntes, ad ea qua:
istis gravioris momenti videntur, orationem trans-
feramus. ι Quaarimu's, ait, a vobis quomodo fieri
possu, ut Dominus noster Jesus Christus, qui ex
duarum naturarum immaterialis et matcrialis itt-
eonlusa unione, una persona est, pingatur aut [ign-
retnr? › Qui quidquid ei libitum fuit, Deo permit-
tente, antea patravit, nunc iuterrogativa forma sa-
cerdotes alloquitur, quos vinculis et carceribus,
minis, aliisque cruciatibus plurimis antea perter-
ritos in suam sententiam perpulerat. Quaerit. itaque
an Christus, duabus naturis immateriali et materiali
constans, pingi possit? Atqui hinc apparet sermo-
num ejus vitiositas et inconvenientia , ct quomodo
suis ipsis propositionibus contraria concludat. Opor-
tebat enim, si ei sacrorum dogtnatum nostrorum
veritas cordi erat, regia via directim incedere , et
accuratum mysterii nostri examen instituere. Quia
igitur de immateriali ac tnateriali natura dicere or-
sus est, rebus invicem omnino contrariis, Opus erat
utrique parti οιιροεὶιω, ea qua: naturas comitari
cernuntur, recte propriequeassignare. Nam si itu-
utatcrialis rei proprium est dcliueari non posse,
prout et ipse in sequentibus dicet, ceu qua: forma
figuraque, et omni quolibet huiusmodi accidente ca-
ret ; prorsus necesse est ntateriali rei simul, ulpOte
quae immateriali omnino Opponitur, contraria attri-'
buta assignare, id est eam delineari posse, formari,
figurari, et his similia, ut oppositionis sequela bene
congruenterque habeatur. Atque ita cognovisset
26 possibile esse, imo verum ac pium, Christum
figurari (20). Sed nihil horum in mentem ei venit ,
(l9) De turpibus Copronynti moribus saepe Nicef
’ ρὶιὸτιίε itt Itis scriptis-et pra-sertim sub linem tertii
hntirrhetici. Tum etiam Macarius Chrysocephalus,
de quo mox dicemus , ita scribit contra impurum
CoprOnymutn qtti sanctos appellari vetuerat, ut nos
jam diiimns cum Ccdreno p. l9, n. l, necnon
contra synodum Iconoclasticatu ab eo congregatam.
Σίι τῆς· ἆγιότητος ἀπογυμνώσας, κλήσει ’προσ-
αγορεύεσθαι πανταχοῦ νενομοθέτηκας, καὶ ὼς τοὺς
εὑγτελεστάτους τῶν έν βίῳ ὀνόμασιν οἰκείοις παρα-
δηλοῦσθαι, τὴνίδεδωρημένηκ χάριν ἀθετῶν τῆς
ἁγιότητος ; εἰς τοῦτο ἀσεδῆσαι τετόλμηκας, ὁ σάρκινός
...μνη ω, , ευ, ,νυν “es”.-. υς. “mrum.” ν ...μινυς
καὶ ἀλαζών; ὣ παράνομονσυνέδριον] ὢ-συναγωγὴ
_ πονηρά hac. τ. .l. τ’ίνι λόγῳ θαρρῶν, ὧ μάταιε, τῆξ
ἁγιαστικῆς φωνῆς τοὺς ἡγιασμένουςὰποστερεῖς Θεοῦ,
καὶ ταῦτα τούτους ἁγίους ὀνομάζοντοςς κζ τ. λ. Tu
sanctitate Icos denudans, simplici denaminatione ubi-
que terrarum appellari edixisti, ac relati mortalium
uilissimos propriis tantum nominibus rlenotari, dona-
tam illis sanctitatis gratiam delens ? 'l'ant impie agere
«usus es, ο carnalis atque superbe 1' 0 iniquum syne-
dn’um! 0 congregatio pruna! etc. Qua fiducia, ο
stulte, sanctitatis vocabulo spolias sunctificatos a
lico , praesertim cum ab hoc ipso sancti appellen-
tur? ctc. Sane nostris quoque temporibus hetero-
dosi aliquot subvertantur 'diccre ν. gr. sanciunt
garruntatisque molestiam praetereuntes, ad ea qua:
istis gravioris momenti videntur, orationem trans-
feramus. ι Quaarimu's, ait, a vobis quomodo fieri
possu, ut Dominus noster Jesus Christus, qui ex
duarum naturarum immaterialis et matcrialis itt-
eonlusa unione, una persona est, pingatur aut [ign-
retnr? › Qui quidquid ei libitum fuit, Deo permit-
tente, antea patravit, nunc iuterrogativa forma sa-
cerdotes alloquitur, quos vinculis et carceribus,
minis, aliisque cruciatibus plurimis antea perter-
ritos in suam sententiam perpulerat. Quaerit. itaque
an Christus, duabus naturis immateriali et materiali
constans, pingi possit? Atqui hinc apparet sermo-
num ejus vitiositas et inconvenientia , ct quomodo
suis ipsis propositionibus contraria concludat. Opor-
tebat enim, si ei sacrorum dogtnatum nostrorum
veritas cordi erat, regia via directim incedere , et
accuratum mysterii nostri examen instituere. Quia
igitur de immateriali ac tnateriali natura dicere or-
sus est, rebus invicem omnino contrariis, Opus erat
utrique parti οιιροεὶιω, ea qua: naturas comitari
cernuntur, recte propriequeassignare. Nam si itu-
utatcrialis rei proprium est dcliueari non posse,
prout et ipse in sequentibus dicet, ceu qua: forma
figuraque, et omni quolibet huiusmodi accidente ca-
ret ; prorsus necesse est ntateriali rei simul, ulpOte
quae immateriali omnino Opponitur, contraria attri-'
buta assignare, id est eam delineari posse, formari,
figurari, et his similia, ut oppositionis sequela bene
congruenterque habeatur. Atque ita cognovisset
26 possibile esse, imo verum ac pium, Christum
figurari (20). Sed nihil horum in mentem ei venit ,
(l9) De turpibus Copronynti moribus saepe Nicef
’ ρὶιὸτιίε itt Itis scriptis-et pra-sertim sub linem tertii
hntirrhetici. Tum etiam Macarius Chrysocephalus,
de quo mox dicemus , ita scribit contra impurum
CoprOnymutn qtti sanctos appellari vetuerat, ut nos
jam diiimns cum Ccdreno p. l9, n. l, necnon
contra synodum Iconoclasticatu ab eo congregatam.
Σίι τῆς· ἆγιότητος ἀπογυμνώσας, κλήσει ’προσ-
αγορεύεσθαι πανταχοῦ νενομοθέτηκας, καὶ ὼς τοὺς
εὑγτελεστάτους τῶν έν βίῳ ὀνόμασιν οἰκείοις παρα-
δηλοῦσθαι, τὴνίδεδωρημένηκ χάριν ἀθετῶν τῆς
ἁγιότητος ; εἰς τοῦτο ἀσεδῆσαι τετόλμηκας, ὁ σάρκινός
...μνη ω, , ευ, ,νυν “es”.-. υς. “mrum.” ν ...μινυς
καὶ ἀλαζών; ὣ παράνομονσυνέδριον] ὢ-συναγωγὴ
_ πονηρά hac. τ. .l. τ’ίνι λόγῳ θαρρῶν, ὧ μάταιε, τῆξ
ἁγιαστικῆς φωνῆς τοὺς ἡγιασμένουςὰποστερεῖς Θεοῦ,
καὶ ταῦτα τούτους ἁγίους ὀνομάζοντοςς κζ τ. λ. Tu
sanctitate Icos denudans, simplici denaminatione ubi-
que terrarum appellari edixisti, ac relati mortalium
uilissimos propriis tantum nominibus rlenotari, dona-
tam illis sanctitatis gratiam delens ? 'l'ant impie agere
«usus es, ο carnalis atque superbe 1' 0 iniquum syne-
dn’um! 0 congregatio pruna! etc. Qua fiducia, ο
stulte, sanctitatis vocabulo spolias sunctificatos a
lico , praesertim cum ab hoc ipso sancti appellen-
tur? ctc. Sane nostris quoque temporibus hetero-
dosi aliquot subvertantur 'diccre ν. gr. sanciunt