PG 100, col. 234
Ἡμεῖς δέ τινα τῶν ἐν μέσῳ διὰ τὸ ἀηδὲς κα)⁸ ὀχλη-
ρδν τῆς λέσχης παραδραμόντες, ἐπὶ τὰ δοκοῦντα
αὐτοῖς σπουδαιότερα τῷ λόγῳ μέτιμεν. ι Ζητοῦ-
μεν, φησι, παρ’ ὑμῶν, πῶς δυνατόν ἐστι τὸν Κύριον
ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν, τὸν ἐκ δύο φύσεων seton τε
καὶ ὲνύλου ένὼσει ἀσυγχύτῳ ἓν πρόσωπον ὄντα, γρά-
φεσθαι, τουτέστιν είκονίζεσθαις ι Ὀ πάντα τὰ δε-
δογμένα προκατασκευάσας κατὰ ἰδίαν ἣν συνιεχώ·
ρησε Θεὸς ἐξουσίαν, ὲν προσχήματι ἐρωτήσεως τοῖς
ἱερεῦσι προσάγεται, οὓς δεσμοῖς τε καὶ εἱρκταῖς,
ἀπειλαῖς τε καὶ ἄλλοις δεινοῖς προεκδειματὼσας ὡς
πλείστοις, είς τδ ἑαυτοῦ ὑπηγάγετο βούλημα · πυν-
θάνεται οὖν, εἰ τὸν Χριστὸν ὲκ δύο φύσεων ὄντα,
ἀΰλου καὶὲνύλου, δυνατὸν magnesiam; Δείκννται δὲ
καὶ ἐνταῦθα τὸ ἐν τοῖς λόγοις αὑτοῦ σαθρὸν καὶ
ἀνάρμοστον, καὶ ὡς ἐναντία ταῖς οἰκείαις συμπε-
ραίνει Θέσεσιν. Ἐχρῆν γὰρ, εἴπερ αὑτῷ τῆς ἀλη-
θότητος τῶν ἱερῶν ἡμῶν δογμάτων ἐμέλησε, κατ-
ευθὺ τῆς βασιλικῆς ἰέναι τρίϐου, καὶτοῦ καθ⁴
ἡμᾶς μυστηρίου ἀκριϐῆ ποιεῖσθαιιτὴν ἔρευναν.
Ἐπεὶ οὖν περὶ άΰλου καὶ ένύλου φύσεως λέγειν
ὥρμητο, πραγμάτοιν πάντη ἀλλήλοις ἀντικειμένων,
ἔδει τὰ ἐκατέρῳ μέρει τῆς ἀντιθέσεως τῶν ὲν ταῖς
φύσεσι θεωρουμένων ἑπόμενα ὑγιῶς καὶ οἰκείως
ἀποδιδόναι. Εἰ γὰρ τῷ asto ἕπεται τὸ μὴ γράφε-
σθαι, ὼς και αὐτὸς προῖὼν ἐρεῖ, καθάπερ ῆδη καὶ
τὺ ἀνείδεον καὶ ἀσχημάτιστον, καὶ εῐ τι τούτοις πα-
ραπλήσιον καὶ ἀνάλογον, ἀνάγκη πᾶσα καὶ τῷ
ὲνύλῳ ὡς πάντη ἀντικειμένῳ τῷ άΰλῳ, τά τούτοις
ἀντιδιαστελλόμενα ἀκολουθεῖν, λέγω δὴ τὸ γράφε-
σθαι, τό τε είδοπεποιημένον, καὶ ἐσχηματισμένον,
καὶτὰ τούτοις ὃμοια, ἵνα ή τῆς ἀντιθέσεως ἀκο-
λούθησις ἀμέμπτως καὶ ἀναλόγως παρίστηται. Καὶ
Franciscum , sanciunt pontinicum, maluntque tau—
tummodo pronuntiare Fra’nciscum, etc.
(20) Exstat in Vaticanis codicibus oratio inedita
Macari_i'Ch_rys_ocephali archiepiscOpi iu Lydia Ριι-ι-
adelpltiettsis El; ’τὴν παγκόσμιονήέορτὴν τῆς ὀρθο-
δοξίας. De universali ortitodofciw solemnitate, 'quo
titulo auctor denotat festum mcuntenieum ob re-
stitutumn sacrarum imaginum honorem post tl_:t_ut_na-
tant profligatumque lcouoclastarum haeresim. Ex hac
nos prgeclara oratione locos identidem recitabimus,
prout Nicepltori textus.ansam dabit. Et hunc qui;
deut sequentem tractum, Χρωματουργοῦμενᾲτὴν
ὁραθείσαν τοῦ θεανθρῴπου μορέρὴν, καῖδιατυποῦμὲν
τὴν ένυλον τοῦ Δε-σπότουῇοόσίανξ καὶ προσκυνοῇμξν
τού ἀνθρωπίνουιείδους αύτοῡ τῂν ἐμφέρειαν, ἐξ ἦς
κα] εἰς τὸ πρωτότυπον κάλλος τὸν νοῦν ἀναφέρομεν,
καὶ δι’,ἧς τῇν προσκύνησιν είς τὸν δι’ ἡμᾶς ᾱαρκωᾷ
istrscfiisséeeérsa.Patriae“ θεάέὴτάς
οὐλλσχηματιίξομὲν ,τὴν ’ἀσχημάτιστον οὖσίαν ο μηδ
.- ..-....... ι.. ε-.. sua-.. sua- _...-.-_.._.—...- ιη
πρόσωπον ἴδοι Θεοῦ captiscaptis συκοφαντῶν · air
ἀ ἑωράκαμεν, μαρτυρούμενῄ’ καὶ-ὃ ἐθεασάμεθα τοῖς
ὀφθαλμοῖς -ιίιμιξῧνβιαῖδαί⁷ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν,
τοῦτο-καὶ. ὲνείκόῂσι προσκυνούμεν” καὶ ’ζωγραφοὖέ
μεν τῆς ἀνθρωπότητος το ὁρώμενον, καῖ, βλέπομεν
τὸν χαρακτῆρα τῆς προσληφθείσηςτῷ 9ἑῷ Δόγφ
σαρκὸς, καὶ προσκυνοῦμεν τῆς θεανὸρικῆς pagg-if;
ρδν τῆς λέσχης παραδραμόντες, ἐπὶ τὰ δοκοῦντα
αὐτοῖς σπουδαιότερα τῷ λόγῳ μέτιμεν. ι Ζητοῦ-
μεν, φησι, παρ’ ὑμῶν, πῶς δυνατόν ἐστι τὸν Κύριον
ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν, τὸν ἐκ δύο φύσεων seton τε
καὶ ὲνύλου ένὼσει ἀσυγχύτῳ ἓν πρόσωπον ὄντα, γρά-
φεσθαι, τουτέστιν είκονίζεσθαις ι Ὀ πάντα τὰ δε-
δογμένα προκατασκευάσας κατὰ ἰδίαν ἣν συνιεχώ·
ρησε Θεὸς ἐξουσίαν, ὲν προσχήματι ἐρωτήσεως τοῖς
ἱερεῦσι προσάγεται, οὓς δεσμοῖς τε καὶ εἱρκταῖς,
ἀπειλαῖς τε καὶ ἄλλοις δεινοῖς προεκδειματὼσας ὡς
πλείστοις, είς τδ ἑαυτοῦ ὑπηγάγετο βούλημα · πυν-
θάνεται οὖν, εἰ τὸν Χριστὸν ὲκ δύο φύσεων ὄντα,
ἀΰλου καὶὲνύλου, δυνατὸν magnesiam; Δείκννται δὲ
καὶ ἐνταῦθα τὸ ἐν τοῖς λόγοις αὑτοῦ σαθρὸν καὶ
ἀνάρμοστον, καὶ ὡς ἐναντία ταῖς οἰκείαις συμπε-
ραίνει Θέσεσιν. Ἐχρῆν γὰρ, εἴπερ αὑτῷ τῆς ἀλη-
θότητος τῶν ἱερῶν ἡμῶν δογμάτων ἐμέλησε, κατ-
ευθὺ τῆς βασιλικῆς ἰέναι τρίϐου, καὶτοῦ καθ⁴
ἡμᾶς μυστηρίου ἀκριϐῆ ποιεῖσθαιιτὴν ἔρευναν.
Ἐπεὶ οὖν περὶ άΰλου καὶ ένύλου φύσεως λέγειν
ὥρμητο, πραγμάτοιν πάντη ἀλλήλοις ἀντικειμένων,
ἔδει τὰ ἐκατέρῳ μέρει τῆς ἀντιθέσεως τῶν ὲν ταῖς
φύσεσι θεωρουμένων ἑπόμενα ὑγιῶς καὶ οἰκείως
ἀποδιδόναι. Εἰ γὰρ τῷ asto ἕπεται τὸ μὴ γράφε-
σθαι, ὼς και αὐτὸς προῖὼν ἐρεῖ, καθάπερ ῆδη καὶ
τὺ ἀνείδεον καὶ ἀσχημάτιστον, καὶ εῐ τι τούτοις πα-
ραπλήσιον καὶ ἀνάλογον, ἀνάγκη πᾶσα καὶ τῷ
ὲνύλῳ ὡς πάντη ἀντικειμένῳ τῷ άΰλῳ, τά τούτοις
ἀντιδιαστελλόμενα ἀκολουθεῖν, λέγω δὴ τὸ γράφε-
σθαι, τό τε είδοπεποιημένον, καὶ ἐσχηματισμένον,
καὶτὰ τούτοις ὃμοια, ἵνα ή τῆς ἀντιθέσεως ἀκο-
λούθησις ἀμέμπτως καὶ ἀναλόγως παρίστηται. Καὶ
Franciscum , sanciunt pontinicum, maluntque tau—
tummodo pronuntiare Fra’nciscum, etc.
(20) Exstat in Vaticanis codicibus oratio inedita
Macari_i'Ch_rys_ocephali archiepiscOpi iu Lydia Ριι-ι-
adelpltiettsis El; ’τὴν παγκόσμιονήέορτὴν τῆς ὀρθο-
δοξίας. De universali ortitodofciw solemnitate, 'quo
titulo auctor denotat festum mcuntenieum ob re-
stitutumn sacrarum imaginum honorem post tl_:t_ut_na-
tant profligatumque lcouoclastarum haeresim. Ex hac
nos prgeclara oratione locos identidem recitabimus,
prout Nicepltori textus.ansam dabit. Et hunc qui;
deut sequentem tractum, Χρωματουργοῦμενᾲτὴν
ὁραθείσαν τοῦ θεανθρῴπου μορέρὴν, καῖδιατυποῦμὲν
τὴν ένυλον τοῦ Δε-σπότουῇοόσίανξ καὶ προσκυνοῇμξν
τού ἀνθρωπίνουιείδους αύτοῡ τῂν ἐμφέρειαν, ἐξ ἦς
κα] εἰς τὸ πρωτότυπον κάλλος τὸν νοῦν ἀναφέρομεν,
καὶ δι’,ἧς τῇν προσκύνησιν είς τὸν δι’ ἡμᾶς ᾱαρκωᾷ
istrscfiisséeeérsa.Patriae“ θεάέὴτάς
οὐλλσχηματιίξομὲν ,τὴν ’ἀσχημάτιστον οὖσίαν ο μηδ
.- ..-....... ι.. ε-.. sua-.. sua- _...-.-_.._.—...- ιη
πρόσωπον ἴδοι Θεοῦ captiscaptis συκοφαντῶν · air
ἀ ἑωράκαμεν, μαρτυρούμενῄ’ καὶ-ὃ ἐθεασάμεθα τοῖς
ὀφθαλμοῖς -ιίιμιξῧνβιαῖδαί⁷ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν,
τοῦτο-καὶ. ὲνείκόῂσι προσκυνούμεν” καὶ ’ζωγραφοὖέ
μεν τῆς ἀνθρωπότητος το ὁρώμενον, καῖ, βλέπομεν
τὸν χαρακτῆρα τῆς προσληφθείσηςτῷ 9ἑῷ Δόγφ
σαρκὸς, καὶ προσκυνοῦμεν τῆς θεανὸρικῆς pagg-if;