PG 105, col. 604
έθηκε · Τὸν πρὸ αιώνων ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννη-
θέντα, ἐπ’ ἐσχάτων δὲ τῶν ἡμερῶν τὸν αὐτὸν δι’
ἡμᾶς καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν ἐκ Μαρίας
τῆς Παρθένου καὶ Θεοτόκου γεννηθέντα κατὰ τὴν
ἀνθρωπότητα. Καὶ ταῦτα μὲν ὀλίγα ὲκ τῆς τετάρ-
της συνόδου διὰ τὸ μῆκος τοῦ λόγου· ἐπεὶ ἔνεστι
πλεῖστα ὅσα, εῐ τις βούλεται, ἐξ αὐτῆς ἀναλέγεσθαι,
ἐν οἷς τρανότατα φαίνεται ταῖς τρισὶν ἁγίαις συν-
όδοις κατὰ μηδὲν διαφωνήσασα, ἀλλ’ emat; κατὰ
πάντα γενομένη, τὸν αὑτὸν ἕνα Χριστὸν καὶ Κύριον
καὶ Θεὸν ἡμῶν κηρύττει, έκ δύο φύσεων, καὶ ὲν δύο,
καὶ δύο φύσεις εἶναι μετὰ τὴν ἕνωσιν, καὶ τὰς παρ’
ἑκάτερα τῆς μεσότητος ἀτοπίας, ὅσαι ἂν καὶ εἷεν,
ὲξοστρακίζει, καὶ μένει βεῦαια καὶ ἀμετακίνητος ἐν
τῇ τῆς ἀληθείας μεσότητι. Ταῦτα παρὰ τῆς ἁγίας
τετάρτης συνόδου αὑταῖς λέξεσιν ὁρισθέντα, καὶ
ὲκφωνηθέντα, καὶ κηρυχθέντα περὶ τοῦ κατὰ Χρι-
στὸν μυστηρίου, τίς ἐστιν ὃς, καὶ ὑγιεῖς τὰς φρένας
ἔχων, φήσειε, τὴν τετάρτην σύνοδον συμφρονεῖν τῷ
Νεστορίῳ, καὶτῇ ἀπ’ αὐτοῦ κακοδοξίᾳ συναπάγε-
σοαι; μᾶλλον μὲν οὖν ὑπὸ ταύτης τῆς συνόδου ἀνα-
θεματισθέντα τόν τε Διόσκορον, καὶ Νεστόριον. καὶ
Εὑτυχέα, τὰ ἐκ διαμέτρου κακὰ καὶ όμότιμα τὴν
ἀσέὃε ιαν.
ς’. Εἰ δέ σε τὸ δισσὸν τῶν φύσεων ἐκταράττει, καὶ
ήτῆς δυάδος τοῦ ἀριθμοῦ ἐκφώνησις παραυτίκα τὸ
διῃρημένον τῶν πραγμάτων ὑποτίθησί σε νοεῖν, καὶ
λογίζῃ, ὅτι πᾶς ἀριθμὸς τῶν ιδιοσυστάτων πραγμά-
των ἐστὶ δηλωτικὸς, ἀμαθαίνοντός ἐστι τοῦτο, ἤπερ
εἰδότος. Οὐκοῦν διορισώμεθα διὰ βραχέων, πῶς δεῖ
περὶ δυάδος καὶ τοῦ λοιποῦ παντὸς ἀριθμοῦ ἀκριϐῆ
ἔννοιαν ἔχειν. ’0 γὰρ ἀριθμὸς διττῶς λέγεται, ό μέν
τις ἁπλῶς καὶ καθ’ ἑαυτὸν, ό δὲ ὲν σχέσει καὶ πρά-
γματι Θεωρούμενος, ὥσπερ λευκὸν, ἥ τε λευκότης
καὶ τὸ λελευκασμένον. Αὐτὴ τοίνυν ἠ φύσις τοῦ
ἀριθμοῦ καθ’ ἑαυτὴν οὗτε συνάπτει, οὔτε διαιρεῖ· οὐ
γὰρ ἔχει ὑποκείμενα πράγματα. Καὶ γὰρ ὁ ἀριθμὸς
αὺτδς καθ’ ἑαυτὸν, οὗτε συνάπτει, οὔτε διαιρεῖ, ἀλλ’
ἀμφότερα δέχεται τῇ ποιᾷ σχέσει. Οἶονὴ δυὰς, καὶ ἡ
τετρὰς, ει μὲν τὰς μονάδας Θεωρεῖς, ἐξ ὧν συνέστηκεν,
εἰς ταύτας διαιρεῖται· εἰ δὲ τὴν μονάδα τούτων ζητεῖς,
ι)
ἐκ τούτων συνάπτεται· δύο γὰρ καὶδύο, εἰ τύχοι, εἰς
τέσσαρα συνάπτεται, τὰ δὲ τέσσαρα εἰςδύο χαὶ δύο δι-
αιρεῖται, Ὥστε παντὸς ἀληθέστερον εἰπεῖν τὴν φύσιν
τοῦ ἀριθμοῦ μηδὲν ἀφωρισμένον ἔχειν, μήτε τὸ κεχω-
ρισμένον, μήτε τὺ ἡνωμένον, ὲν δὲ τῇ τῶν πραγμά-
των ὲπιπλοκῇ καὶ συνθέσει τοῦτο ὑφίστασθαι.
’Λμαϐὲς οὖν τδ τῇ φύσει τοῦ ἀριθμοῦ ἀναγκαῖως
τὴν διαίρεσιν τῶν πραγμάτων ἕπεσθαι νομοθετεῖν,
ἀλλὰ μὴτῇ τῶν πραγμάτων ἡνωμένη γε,ἢ διῃρημένη
φύσει, τὸν ἀριθμὸν σημεῖον ποιεῖσθαι τοῦ ποσοῦ τῶν
ἑποκειμένων, ἄλλον λόγου καὶ οὐ τοῦ ἀριθμοῦ ταῦτα
διαιροῦντος καὶ συνάπτοντος. Καὶ γὰρ δέκα πήχεις
λέγομεν τοῦ συνεχοῦς, εἰ τύχοι, ξύλου, οὺ συνδιαι-
(missa; τῷ ἀριθμῷ καὶ τὴν ἑνότητα τὴν ἐν τῷ δεκα-
θέντα, ἐπ’ ἐσχάτων δὲ τῶν ἡμερῶν τὸν αὐτὸν δι’
ἡμᾶς καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν ἐκ Μαρίας
τῆς Παρθένου καὶ Θεοτόκου γεννηθέντα κατὰ τὴν
ἀνθρωπότητα. Καὶ ταῦτα μὲν ὀλίγα ὲκ τῆς τετάρ-
της συνόδου διὰ τὸ μῆκος τοῦ λόγου· ἐπεὶ ἔνεστι
πλεῖστα ὅσα, εῐ τις βούλεται, ἐξ αὐτῆς ἀναλέγεσθαι,
ἐν οἷς τρανότατα φαίνεται ταῖς τρισὶν ἁγίαις συν-
όδοις κατὰ μηδὲν διαφωνήσασα, ἀλλ’ emat; κατὰ
πάντα γενομένη, τὸν αὑτὸν ἕνα Χριστὸν καὶ Κύριον
καὶ Θεὸν ἡμῶν κηρύττει, έκ δύο φύσεων, καὶ ὲν δύο,
καὶ δύο φύσεις εἶναι μετὰ τὴν ἕνωσιν, καὶ τὰς παρ’
ἑκάτερα τῆς μεσότητος ἀτοπίας, ὅσαι ἂν καὶ εἷεν,
ὲξοστρακίζει, καὶ μένει βεῦαια καὶ ἀμετακίνητος ἐν
τῇ τῆς ἀληθείας μεσότητι. Ταῦτα παρὰ τῆς ἁγίας
τετάρτης συνόδου αὑταῖς λέξεσιν ὁρισθέντα, καὶ
ὲκφωνηθέντα, καὶ κηρυχθέντα περὶ τοῦ κατὰ Χρι-
στὸν μυστηρίου, τίς ἐστιν ὃς, καὶ ὑγιεῖς τὰς φρένας
ἔχων, φήσειε, τὴν τετάρτην σύνοδον συμφρονεῖν τῷ
Νεστορίῳ, καὶτῇ ἀπ’ αὐτοῦ κακοδοξίᾳ συναπάγε-
σοαι; μᾶλλον μὲν οὖν ὑπὸ ταύτης τῆς συνόδου ἀνα-
θεματισθέντα τόν τε Διόσκορον, καὶ Νεστόριον. καὶ
Εὑτυχέα, τὰ ἐκ διαμέτρου κακὰ καὶ όμότιμα τὴν
ἀσέὃε ιαν.
ς’. Εἰ δέ σε τὸ δισσὸν τῶν φύσεων ἐκταράττει, καὶ
ήτῆς δυάδος τοῦ ἀριθμοῦ ἐκφώνησις παραυτίκα τὸ
διῃρημένον τῶν πραγμάτων ὑποτίθησί σε νοεῖν, καὶ
λογίζῃ, ὅτι πᾶς ἀριθμὸς τῶν ιδιοσυστάτων πραγμά-
των ἐστὶ δηλωτικὸς, ἀμαθαίνοντός ἐστι τοῦτο, ἤπερ
εἰδότος. Οὐκοῦν διορισώμεθα διὰ βραχέων, πῶς δεῖ
περὶ δυάδος καὶ τοῦ λοιποῦ παντὸς ἀριθμοῦ ἀκριϐῆ
ἔννοιαν ἔχειν. ’0 γὰρ ἀριθμὸς διττῶς λέγεται, ό μέν
τις ἁπλῶς καὶ καθ’ ἑαυτὸν, ό δὲ ὲν σχέσει καὶ πρά-
γματι Θεωρούμενος, ὥσπερ λευκὸν, ἥ τε λευκότης
καὶ τὸ λελευκασμένον. Αὐτὴ τοίνυν ἠ φύσις τοῦ
ἀριθμοῦ καθ’ ἑαυτὴν οὗτε συνάπτει, οὔτε διαιρεῖ· οὐ
γὰρ ἔχει ὑποκείμενα πράγματα. Καὶ γὰρ ὁ ἀριθμὸς
αὺτδς καθ’ ἑαυτὸν, οὗτε συνάπτει, οὔτε διαιρεῖ, ἀλλ’
ἀμφότερα δέχεται τῇ ποιᾷ σχέσει. Οἶονὴ δυὰς, καὶ ἡ
τετρὰς, ει μὲν τὰς μονάδας Θεωρεῖς, ἐξ ὧν συνέστηκεν,
εἰς ταύτας διαιρεῖται· εἰ δὲ τὴν μονάδα τούτων ζητεῖς,
ι)
ἐκ τούτων συνάπτεται· δύο γὰρ καὶδύο, εἰ τύχοι, εἰς
τέσσαρα συνάπτεται, τὰ δὲ τέσσαρα εἰςδύο χαὶ δύο δι-
αιρεῖται, Ὥστε παντὸς ἀληθέστερον εἰπεῖν τὴν φύσιν
τοῦ ἀριθμοῦ μηδὲν ἀφωρισμένον ἔχειν, μήτε τὸ κεχω-
ρισμένον, μήτε τὺ ἡνωμένον, ὲν δὲ τῇ τῶν πραγμά-
των ὲπιπλοκῇ καὶ συνθέσει τοῦτο ὑφίστασθαι.
’Λμαϐὲς οὖν τδ τῇ φύσει τοῦ ἀριθμοῦ ἀναγκαῖως
τὴν διαίρεσιν τῶν πραγμάτων ἕπεσθαι νομοθετεῖν,
ἀλλὰ μὴτῇ τῶν πραγμάτων ἡνωμένη γε,ἢ διῃρημένη
φύσει, τὸν ἀριθμὸν σημεῖον ποιεῖσθαι τοῦ ποσοῦ τῶν
ἑποκειμένων, ἄλλον λόγου καὶ οὐ τοῦ ἀριθμοῦ ταῦτα
διαιροῦντος καὶ συνάπτοντος. Καὶ γὰρ δέκα πήχεις
λέγομεν τοῦ συνεχοῦς, εἰ τύχοι, ξύλου, οὺ συνδιαι-
(missa; τῷ ἀριθμῷ καὶ τὴν ἑνότητα τὴν ἐν τῷ δεκα-