PG 111, col. 464
ἀλλ’ ἴσθι σαφῶς ὅτι τοῦ ἐντεῦθεν όφειλομένου μισθοῦ
τῆς ὑπομονῆς ἀποτεύξῃ. ι Εἶτα διεγερθεὶς ἐκεῖνος,
οὐ κακὸς ἐφάνη περὶ τὴν αἵρεσιν τοῦ λυσιτελοῦντος
διαιτητήςο οὐδ’ ἄνεσιν τοῦ πρδςμικρδν αὐτῷ διοχλή-
σοντος, αίωνίας προέκρινεν ἀντιδόσεως ’ δάλλὲ εἵλετο
πάσχειν⁸ οὕτως, ἕως ό τῶν γνώσεων Κύριος, καὶ
προθέσει μόνῃ πράξεως συντέλειαν ἐπιγράφων, καὶ
τὴν πληγὴν,ὡς οἶδεν, ἰάσατο, καὶ τελείους τῷ
ἀθλητῇ τοὺς μισθοὺς εἰς τὸ μέλλον ἐταμιεύ-
σατο.
Ὥρα δὲ καὶ περὶτῆς αὑτοῦ μεταϐάσεως νῦν εῖ-
nivi καὶ ὅπως τόδε es νησίον ἀπολιπὼν, si; τὸν
ι ι \ lt, ι __ --ἰν-.-η l-’.-_-__ ..-Σ ..δη ,λ
τόπον, ὃς καὶ θανόντα τοῦτον ἑώρακε, καὶ νῦν τὺ
ἱερὸν αὐτοῦ πλουτεῖ λείψανον, μεταϐαίνει. Oi τάξι
ἁγίῳ τῆς φυγῆς κοινωνήσαντες, πολλῆς τε τῆςπσρ’
αὐτοῦ θεραπείας ἔν γε τῇ νήσῳ ταύτῃ μετεσχηκό⁸
τες, οὗτοι δηλαδὴ μαθόντες οἷος ἐκεῖνος τὴν ἀρετὴν⁹
καὶ βουλόμενοι τοῦτον ἐγγίζοντα ἔχειν, προσελθόν-
τες, καὶ τί μὲν οὐκ εἰπόντες, τί δὲ εὑ ὅράσαντες τῶν
πεῖσαι δυναμένων φιλοσυνήθη ψυχὴν, καὶτὰς μετα·
ϐάσεις ἐπιεικῶς δυσχεραίνουσαν, ἀπάγουσι πρὸς τὸν
τόπον, ὡς τό γε νῦν ἔχον, θεατὴν μόνον αὐτοῦ
ἐσόμενον καὶ εἰ μὴ κατὰ γνώμην δοκεῖ, πάλιν είς
τὴν προτέραν ἐπανήξοντα παροικίαν. Εἶτα περιστάν-
τες· ι Μέχρι τίνος, ἔλεγον, ἐμφιλοχωρήσεις ταῖς
παραλίοις, πολλοῖς μὲν τοῖς έκ τῶν πλοίων
πολλοῖς δὲ καὶ τῶν παραπορευομένων ὀχλού-
μενος τοῖς θορύϐοις; Ὁρᾷς oio; ὅδε χῶρος ἐφ’ ὃν
έστηκαςς ὡς εὐκρατὴς, ὼς ἐπιτερπὴς, θορύϐου τε
παντὸς ἐλεύθερος, καὶ ἀνθρώποις σχεδὸν ἄϐατοςἒ
’Ἄλλως τε δὲ καὶ ὓδατος εὐπορῶν τοῦ-καθαρωτάτουδ
ὁμοῦ πρός τε χρείαν δίψης, καὶ πρὸς ἀρδείαν λαχά-
νων καὶ φυτῶν ἱκανῶς ἔχοντος. Οὺδὶν τῆς σῆς
ἐπιθυμίας ἐλλιπὲς εὑρήσεις ἢ ἀνάξιον* ἀλλὰ καὶ
ἡμᾶς ἕξεις εὐπρόθυμόν σοι πᾶσαν ὑπηρετήσοντας
λειτουργίαν.
Ἀποδεξάμενος γοῦν αὐτούς τε καὶ τῆς προθέσεως
ό Λουκᾶς, καὶ τὸν χῶρον τῆς θέσεως ὑπὸ Θεοῦ
δειχθέντα, ἠγάπησέ τε καὶ έν αὐτῷ παροικεῖν τὸ
λοιπὸν ᾑρετίσατο. Ἔπειτα τὸ ὕδωρ τῆς παρακειμέ-
νης ὕλης ἀπογυμνώσας, διαυγέστερον ὁμοῦ νάειν
καὶ ἀφθονώτερον παρεσκεύασεν. Ὅσαι δέ ὧραι
φιλοκαλῶν καὶ καθαίρων, καὶ⁵ παντοῖα φυτεύω.
φυτὰ, παράδεισον οἷον ἀπέδειξεν ὡραιότατον, οὐ
γεύσει μόνον, ἀλλά καὶ ὀφθαλμοῖς χαριζόμενα [ισ.
χαριζόμενον1. Τὸ μέντοι κελλίον, οὐ πλησίον τούτου
καὶτῆς πηγῆς · ὡς πορρωτάτω δὲ μᾶλλον καὶ μευ
ταξὺ τῶν θαμνωδῶν φυτῶν ἔστησεν* ὥστε μὴ ῥᾳ-
δίως τοῖς πολλοῖς ἐπίδηλον εἶναι, Σκοπὸς γὰρ αὐτῷ
τας τῆς κενῆς δόξης ἀφορμὰς ἀεὶ περικιιπτειν, καὶ
ὡς τεθνηκὼς μᾶλλον τοῖς παροῦσιν, ἢ ζῶν εἷναί τε
καὶ νομίζεσθαι. ’
Πόθος, ὃν Esaia: πάντες, ὃς καὶ τὴν τῆς Ἑλλάδος
ἀρχὴν οἷα στρατηγὸς ἔτυχε πιστευθείς’ οὗτος ἐν
θήεαις τὰς διατριὸὰς ἔχων, ἔργω καὶ αὐτὸς τὶς
τῆς ὑπομονῆς ἀποτεύξῃ. ι Εἶτα διεγερθεὶς ἐκεῖνος,
οὐ κακὸς ἐφάνη περὶ τὴν αἵρεσιν τοῦ λυσιτελοῦντος
διαιτητήςο οὐδ’ ἄνεσιν τοῦ πρδςμικρδν αὐτῷ διοχλή-
σοντος, αίωνίας προέκρινεν ἀντιδόσεως ’ δάλλὲ εἵλετο
πάσχειν⁸ οὕτως, ἕως ό τῶν γνώσεων Κύριος, καὶ
προθέσει μόνῃ πράξεως συντέλειαν ἐπιγράφων, καὶ
τὴν πληγὴν,ὡς οἶδεν, ἰάσατο, καὶ τελείους τῷ
ἀθλητῇ τοὺς μισθοὺς εἰς τὸ μέλλον ἐταμιεύ-
σατο.
Ὥρα δὲ καὶ περὶτῆς αὑτοῦ μεταϐάσεως νῦν εῖ-
nivi καὶ ὅπως τόδε es νησίον ἀπολιπὼν, si; τὸν
ι ι \ lt, ι __ --ἰν-.-η l-’.-_-__ ..-Σ ..δη ,λ
τόπον, ὃς καὶ θανόντα τοῦτον ἑώρακε, καὶ νῦν τὺ
ἱερὸν αὐτοῦ πλουτεῖ λείψανον, μεταϐαίνει. Oi τάξι
ἁγίῳ τῆς φυγῆς κοινωνήσαντες, πολλῆς τε τῆςπσρ’
αὐτοῦ θεραπείας ἔν γε τῇ νήσῳ ταύτῃ μετεσχηκό⁸
τες, οὗτοι δηλαδὴ μαθόντες οἷος ἐκεῖνος τὴν ἀρετὴν⁹
καὶ βουλόμενοι τοῦτον ἐγγίζοντα ἔχειν, προσελθόν-
τες, καὶ τί μὲν οὐκ εἰπόντες, τί δὲ εὑ ὅράσαντες τῶν
πεῖσαι δυναμένων φιλοσυνήθη ψυχὴν, καὶτὰς μετα·
ϐάσεις ἐπιεικῶς δυσχεραίνουσαν, ἀπάγουσι πρὸς τὸν
τόπον, ὡς τό γε νῦν ἔχον, θεατὴν μόνον αὐτοῦ
ἐσόμενον καὶ εἰ μὴ κατὰ γνώμην δοκεῖ, πάλιν είς
τὴν προτέραν ἐπανήξοντα παροικίαν. Εἶτα περιστάν-
τες· ι Μέχρι τίνος, ἔλεγον, ἐμφιλοχωρήσεις ταῖς
παραλίοις, πολλοῖς μὲν τοῖς έκ τῶν πλοίων
πολλοῖς δὲ καὶ τῶν παραπορευομένων ὀχλού-
μενος τοῖς θορύϐοις; Ὁρᾷς oio; ὅδε χῶρος ἐφ’ ὃν
έστηκαςς ὡς εὐκρατὴς, ὼς ἐπιτερπὴς, θορύϐου τε
παντὸς ἐλεύθερος, καὶ ἀνθρώποις σχεδὸν ἄϐατοςἒ
’Ἄλλως τε δὲ καὶ ὓδατος εὐπορῶν τοῦ-καθαρωτάτουδ
ὁμοῦ πρός τε χρείαν δίψης, καὶ πρὸς ἀρδείαν λαχά-
νων καὶ φυτῶν ἱκανῶς ἔχοντος. Οὺδὶν τῆς σῆς
ἐπιθυμίας ἐλλιπὲς εὑρήσεις ἢ ἀνάξιον* ἀλλὰ καὶ
ἡμᾶς ἕξεις εὐπρόθυμόν σοι πᾶσαν ὑπηρετήσοντας
λειτουργίαν.
Ἀποδεξάμενος γοῦν αὐτούς τε καὶ τῆς προθέσεως
ό Λουκᾶς, καὶ τὸν χῶρον τῆς θέσεως ὑπὸ Θεοῦ
δειχθέντα, ἠγάπησέ τε καὶ έν αὐτῷ παροικεῖν τὸ
λοιπὸν ᾑρετίσατο. Ἔπειτα τὸ ὕδωρ τῆς παρακειμέ-
νης ὕλης ἀπογυμνώσας, διαυγέστερον ὁμοῦ νάειν
καὶ ἀφθονώτερον παρεσκεύασεν. Ὅσαι δέ ὧραι
φιλοκαλῶν καὶ καθαίρων, καὶ⁵ παντοῖα φυτεύω.
φυτὰ, παράδεισον οἷον ἀπέδειξεν ὡραιότατον, οὐ
γεύσει μόνον, ἀλλά καὶ ὀφθαλμοῖς χαριζόμενα [ισ.
χαριζόμενον1. Τὸ μέντοι κελλίον, οὐ πλησίον τούτου
καὶτῆς πηγῆς · ὡς πορρωτάτω δὲ μᾶλλον καὶ μευ
ταξὺ τῶν θαμνωδῶν φυτῶν ἔστησεν* ὥστε μὴ ῥᾳ-
δίως τοῖς πολλοῖς ἐπίδηλον εἶναι, Σκοπὸς γὰρ αὐτῷ
τας τῆς κενῆς δόξης ἀφορμὰς ἀεὶ περικιιπτειν, καὶ
ὡς τεθνηκὼς μᾶλλον τοῖς παροῦσιν, ἢ ζῶν εἷναί τε
καὶ νομίζεσθαι. ’
Πόθος, ὃν Esaia: πάντες, ὃς καὶ τὴν τῆς Ἑλλάδος
ἀρχὴν οἷα στρατηγὸς ἔτυχε πιστευθείς’ οὗτος ἐν
θήεαις τὰς διατριὸὰς ἔχων, ἔργω καὶ αὐτὸς τὶς