PG 111, col. 633
τοῦτο εἰπὼν, ἀνεχώρησεν.
etiam, qui labis vesciutr, quam prrclare adversum nos rem gerit! Cumque ba-c dixisset, inde
abiit.
δ’. Ἀπδ τοῦ φόϐου δὲ ὕπνῳ βαθυτάτῳ συσχεθεὶς δ
μακάριος, δρᾷ καὶ ίδοὺ δτι ὢν ἑν θεάτρῳ, καὶ ἦν ιν
τῷ ἑνὶ μιριι τοῦ θεάτρου πλῆθος Αίθιόπων πολλῶν,
συναγωγή τις ἀφόρητος (8), καὶ ιν τῷ ἑτέρῳ πλῆθος
λευσχημονοῦντων καὶ ἑτέρων ἀνδρῶν ίεροπρεπε·
στάτων. Εϊχον δὲ τὰ ἑκάτερα μέρη αυξήτησίν τινα
πρὸς ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους περὶ δρόμου καὶ πάλης·
old γὰρ Αἰθίοπες, Μαῦρόν τινα ’μέγιστον κεκτημένοι,
ὲζήτουν τῇ συναγωγῇ τῶν λευσχημόνων. Ὀποῖός
ἔστιν 6 μέλλων τρέχειν καὶ παλαίειν μετὰ τοῦ
Μαύρου inducti; οὐδεὶς γὰρ αὑτῷ ἀντέστη ἔλεγον
πώποτε, κᾶν τάχα μετὰ πολλῶν αὑτοῦ προσπαλαί-
σιντος ἀπ’ αἰῶνος ὡς {pauor ἦν γὰρ χιλίαρχος
τῆς πολλῆς ἐκείνης λεγιῶνας τοῦ Σατανᾶ. Ἐν ὅσῳ
οὖν ἐκεῖνοι ταῦτα ἑκαυχῶντο, καὶ αὐτοῦ ἑστῶτος
καὶ ἀκροωμένου, καὶ τῶν λασχημόνων ὲπαπορούν-
τιον, εἷς τις νεανίας ἐκ τῶν ἄνωθεν καταϐὰς πάνυ
ὡραῖος. κατεῖχεν ιν τῇ χειρὶ αὐτοῦ τρεῖς στεφάνους·
ὦνὸ μὲν εἷς πάνυ ἑξηνθισμένος, χρυσίῳ καθαρῷ
καὶ βασιλικῷ ἐχρημάτιζεν· 6 δι ἔτερος, ὥσπερ
ἀστέρας τοὺς ἀτιμήτους λίθους τε καὶ μαργαρίτας
κυκλωθεν καὶ ἑκατέρωθεν περιεῖχεν ἀστράπτοντας ⁸
6 δὲ τρίτος ἦν μεγεθὲστιρος ὑπὲρ τοὺς δύο, ἀπὸ
πάσης ἀνθήσεως ῥόδων, καὶ κρίνων, καὶ φυτῶν, καὶ
τανῶν τοῦ παραδείσω τοῦ Θεοῦ συμπεπλεγμένος,
ὥστε εἶναι αὐτὸν καὶ ἀμαράντινον, καὶ τοσαύτην
ἔχειν εὐοσμίαν, οἷαν νοῦς ανθρώπου παραστῆσαι οὐ
δύναται.
ε’. Ιδὼν οὖν ταῦτα 6 Ἀνδρέας ἠνιᾶτο καὶ ἐγλίχετο.
πῶς, ἦ ποίῳ τρόπῳ δυνήσεται κᾶν ἕνα λαϐεῖν, ἀπο
τῶν στεφάνων ἐκείνων. Καὶ προσελθὼν λέγειτῷ
suum νιωτέρῳ ἐκείνῳ, Οὕτως εχοις τὸν Χρι-
στὸν (9), Islat μοι. πιπράσκεις causa; τάχα γὰρ
οὐκ ἀπορῶ αὐτὰ ἁγορᾶσαιο ἀλλ’ εί μικρὸν ασμπάθῃς
μοι, πορευθεὶς μηνύσω τῷ κυρίῳ μου, καὶ αὐτὸς
δίδωσίν σοι ὅσον βούλῃ χρυσίον, καὶ λαμϐάνει αὐτὰ.
‘1"qu αὐτῷ 6 νεανίας μειδιῶν τῷ προσώπῳ· Πίστευ-
σὸν μοι, ἁγαπητὶ. ὄτι τοῦ κόσμου τὸ χρυσίον εἴ μοι
ἐνιγκης ἓν τῶν ἀνθέων τρόπῳ τοιούτῳ οὗ παρέχω
οὗτε σοι, οὕτε τινὶ ἑτέρῳ, ἀλλ’ οὖν οὔτε τῷ νομίζοι
μέιῳ κυρίῳ σου. Οὐ γάρ εἰσι ταῦτα τοῦ ματαίου
(ἲ) '0 τὰ dun ἐσθίων. Eadem recurrunt num.
τε. sed nibilo clarior sensus cernitur. Cibi genus
innui manifestum est : t cujus dillicilis conjectura
est. uti et alias smne crit. Ego, qui [ubis vescitur,
interpretor, non quod sic poti-in explicari recte.
sed ne nihil ponendo "ltll’l‘l' Le- torem. Credibile
tamen ut. vilimes quosdam cibos c leguminibus
berbisvc designari ; qualibus illlllu ad siibigcmlam
gulam iii-sci sidebant illi, qui ad serviendum Deo
adjiciebant animum ; quorum vestigiis insistentem
Andream daemon liic irridere videatur. Si autem
velis τὸ otio; cupedias significare, exprobrantis id
etiam, qui labis vesciutr, quam prrclare adversum nos rem gerit! Cumque ba-c dixisset, inde
abiit.
δ’. Ἀπδ τοῦ φόϐου δὲ ὕπνῳ βαθυτάτῳ συσχεθεὶς δ
μακάριος, δρᾷ καὶ ίδοὺ δτι ὢν ἑν θεάτρῳ, καὶ ἦν ιν
τῷ ἑνὶ μιριι τοῦ θεάτρου πλῆθος Αίθιόπων πολλῶν,
συναγωγή τις ἀφόρητος (8), καὶ ιν τῷ ἑτέρῳ πλῆθος
λευσχημονοῦντων καὶ ἑτέρων ἀνδρῶν ίεροπρεπε·
στάτων. Εϊχον δὲ τὰ ἑκάτερα μέρη αυξήτησίν τινα
πρὸς ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους περὶ δρόμου καὶ πάλης·
old γὰρ Αἰθίοπες, Μαῦρόν τινα ’μέγιστον κεκτημένοι,
ὲζήτουν τῇ συναγωγῇ τῶν λευσχημόνων. Ὀποῖός
ἔστιν 6 μέλλων τρέχειν καὶ παλαίειν μετὰ τοῦ
Μαύρου inducti; οὐδεὶς γὰρ αὑτῷ ἀντέστη ἔλεγον
πώποτε, κᾶν τάχα μετὰ πολλῶν αὑτοῦ προσπαλαί-
σιντος ἀπ’ αἰῶνος ὡς {pauor ἦν γὰρ χιλίαρχος
τῆς πολλῆς ἐκείνης λεγιῶνας τοῦ Σατανᾶ. Ἐν ὅσῳ
οὖν ἐκεῖνοι ταῦτα ἑκαυχῶντο, καὶ αὐτοῦ ἑστῶτος
καὶ ἀκροωμένου, καὶ τῶν λασχημόνων ὲπαπορούν-
τιον, εἷς τις νεανίας ἐκ τῶν ἄνωθεν καταϐὰς πάνυ
ὡραῖος. κατεῖχεν ιν τῇ χειρὶ αὐτοῦ τρεῖς στεφάνους·
ὦνὸ μὲν εἷς πάνυ ἑξηνθισμένος, χρυσίῳ καθαρῷ
καὶ βασιλικῷ ἐχρημάτιζεν· 6 δι ἔτερος, ὥσπερ
ἀστέρας τοὺς ἀτιμήτους λίθους τε καὶ μαργαρίτας
κυκλωθεν καὶ ἑκατέρωθεν περιεῖχεν ἀστράπτοντας ⁸
6 δὲ τρίτος ἦν μεγεθὲστιρος ὑπὲρ τοὺς δύο, ἀπὸ
πάσης ἀνθήσεως ῥόδων, καὶ κρίνων, καὶ φυτῶν, καὶ
τανῶν τοῦ παραδείσω τοῦ Θεοῦ συμπεπλεγμένος,
ὥστε εἶναι αὐτὸν καὶ ἀμαράντινον, καὶ τοσαύτην
ἔχειν εὐοσμίαν, οἷαν νοῦς ανθρώπου παραστῆσαι οὐ
δύναται.
ε’. Ιδὼν οὖν ταῦτα 6 Ἀνδρέας ἠνιᾶτο καὶ ἐγλίχετο.
πῶς, ἦ ποίῳ τρόπῳ δυνήσεται κᾶν ἕνα λαϐεῖν, ἀπο
τῶν στεφάνων ἐκείνων. Καὶ προσελθὼν λέγειτῷ
suum νιωτέρῳ ἐκείνῳ, Οὕτως εχοις τὸν Χρι-
στὸν (9), Islat μοι. πιπράσκεις causa; τάχα γὰρ
οὐκ ἀπορῶ αὐτὰ ἁγορᾶσαιο ἀλλ’ εί μικρὸν ασμπάθῃς
μοι, πορευθεὶς μηνύσω τῷ κυρίῳ μου, καὶ αὐτὸς
δίδωσίν σοι ὅσον βούλῃ χρυσίον, καὶ λαμϐάνει αὐτὰ.
‘1"qu αὐτῷ 6 νεανίας μειδιῶν τῷ προσώπῳ· Πίστευ-
σὸν μοι, ἁγαπητὶ. ὄτι τοῦ κόσμου τὸ χρυσίον εἴ μοι
ἐνιγκης ἓν τῶν ἀνθέων τρόπῳ τοιούτῳ οὗ παρέχω
οὗτε σοι, οὕτε τινὶ ἑτέρῳ, ἀλλ’ οὖν οὔτε τῷ νομίζοι
μέιῳ κυρίῳ σου. Οὐ γάρ εἰσι ταῦτα τοῦ ματαίου
(ἲ) '0 τὰ dun ἐσθίων. Eadem recurrunt num.
τε. sed nibilo clarior sensus cernitur. Cibi genus
innui manifestum est : t cujus dillicilis conjectura
est. uti et alias smne crit. Ego, qui [ubis vescitur,
interpretor, non quod sic poti-in explicari recte.
sed ne nihil ponendo "ltll’l‘l' Le- torem. Credibile
tamen ut. vilimes quosdam cibos c leguminibus
berbisvc designari ; qualibus illlllu ad siibigcmlam
gulam iii-sci sidebant illi, qui ad serviendum Deo
adjiciebant animum ; quorum vestigiis insistentem
Andream daemon liic irridere videatur. Si autem
velis τὸ otio; cupedias significare, exprobrantis id