PG 111, col. 636
καὶ to}; τρεῖς λαϐεῖν, προσελθὼν πάλαισον τὸν
Αἰθίοπα ἐκεῖνον τὸν ἠσϐολωμένον (ιο). καὶ· δὸν
ἡττήσῃς αὐτὸν, ού μόνον τούτους, am καὶ Ripon;
ὅσους ἂν βουληθῇς καὶ μάλα εὐειδεστέρους κομίσῃ
παρ’ ἐμοί. Ταῦτα ἀκούσας ὁ Ἀνδρέας ἐπὶ τῷ λόγῳ
ὲθάρσησεν,καὶ λέγει πρὸς αύτόν· Πίστευσον μοι,
ποιῶ τὲ λεγόμινα ο μόνον δ’δαξόν με τὰ μηχανή-
ματα αὑτοῦ. Ἔφη ὁ νεανίας⁹ ’.οὖν ς οὐκ ἐπίστασαι
ταῦτας ούχὶ γὰρ ot Αἰθίοπες θρασεῖς εἰσιν καὶ
δειλοὶ, καὶ σεσαθρωμένοι καὶ ἀνισχυροι. “(at μή
σε Operm; τὸ τῆς ὁράσεως αὐτοῦ μέγεθος· ὡς γὰρ
λάχανον, οὕτως ὑπάρχει σαθρὸς καὶ ἁνίσχυροςοῗ
ταῦτα οὖν εἰπὼν καὶ ἄλλα τινὰ πλείονα πρὶς ἁλι.-
φὴν τοῦ νέον, κρατήσας αὑτὸν ό εύειδὴς tacetve;
νεανίας. ὡς δῆθεν traicio»; μετ’ αὐτοῦ, ἐδίδασκεν
αὐτὸν τὸ. πῶς ἀντιστῇ τῷ Αἰθίοπι. Καὶ ιτει τέλους
λέγει αὐτῷ ei; τὸ οὓς αὐτοῦ, Ἢνίκα σε ἄρῃ εἰς
γύρον, ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ob μὴ θροηθῇς, suis
[συμπλάκηθι αὕτῷ (ll) σταυρωιδῶς, καὶ ὄψῃ τὴν
δόξαν τοῦ Θεοῦ.
ς’. Ἐξῆλθεν οἷον μακάριος τότε πρὸς τὴν edim ei;
τ). μέσον ἔναντι τοῦ Αἰθίοπος. καὶ λέγει μεγάλῃ
τῇ φωνῇ ο Δεῦρο λοιπὸν, ⁴ᾕινὸοιδλομένε. statuve.
ἀνωφέλητε, ἵνα ἅμα οι δύο παλαίσωμεν. Ταῦτα
ἀκούσας ὁ Αἰθίοψ. τὸ τάχος ἔδραμεν, ἁποᾳυσῶνκαὶ
μεγάλα φρυαττόμενος, καὶ ἁρπάζει τὸν Ἀνδρέαν
γύροις επὶ ἀφορήτους ὥρας’, ὥστε κροτεῖν τοὺς
Αἰθίοπας papam. καὶ στεγνάζιι-ντοῦς λευσχῆμοναρ
ἐδόκουν γὰρ ὅτι δίδωσιν αὐτὸν ὸ Μαῦρος εις τὴν
γῆν, ὥστε ἐξωθεῖν τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ. Γυροῦο-
λούμενος δὲ ο Ἀνδρέας, καῖῌί) [συμπλακεὶς αὐτῷ
σταυροειδῶς, πατάσσει αὑτὸν si; τὴν fio], καὶ
ὁ τοιοῦτος δαίμων ἔτυχον αὐτοῦ τὸ κράνιον εις
πέτραν, καὶ κατενεχθεὶς παραυτά διεφάνησε. Κρέ-
τος δὲ μεγας τῶν λευσχημόνωει, καὶ χαρὰ γλυκυ-
τάτη τότε ἐγένετο. καὶ ἥρπασαν τὸν μακάριον ἐφ’
ὑψηλοῦ ταῖς παλάμαις αὐτῶν ὑπτίαις, καὶ κατεφί-
λουν αὐτὸν ἅπαντες. χρίοντες μύροις πνευματικοῖς.
Τότε οὖν ττίιν Μαύρων ὶκεῑνων πάντων σκορπιο
σ’ὶέντων, μετὰ μεγάλης αἰσχύνης ἀνεχώρησαν· καὶ
ἐδωρήσατο αὐτῷ ὁ εὑεώὴς tacetve; νεανίας τοὺς
ἀχράντους στεφάνους, irai. ὶτίρπετο μεγάλως φορῶν
αὐτοὺς, ὅτι εὐωδία ἀφόρητος ἀπ’ αὐτῶν ὲξεφέρετο.
τέλος ἀσπασάμενος αὑτὸν λέγει⁹ ’Υπαγε καλῶς,
ἀπὸ τῆς ἄρτι ἔσῃ ἡμέτερος καὶ φίλος καὶ ἀδελφοί
γλυκύτατος. Τριχι οὖν τὸν καλὸν ἀγῶνα γυμνὸς.
καὶ γενοῦ «alb; δι’ ἁμὶ, καὶ πολλῶν ἀγαθῶν hac
(Η)ουοά hujus loco ponebatur in ms.Vatic.16v-
δυασον αὐτὸν, et infra δίδωσίν κάνδυν. peregrinum
prorsus olet. Multo clarius et iu Mauriniauo, quod
hic utrobique supposui.
(l2) I‘ri-_|tis tegebantur παραχθεὶς, δὶδωσιν τὸ.
δα ίμονα κ’όνὸυν. ’ ··
Αἰθίοπα ἐκεῖνον τὸν ἠσϐολωμένον (ιο). καὶ· δὸν
ἡττήσῃς αὐτὸν, ού μόνον τούτους, am καὶ Ripon;
ὅσους ἂν βουληθῇς καὶ μάλα εὐειδεστέρους κομίσῃ
παρ’ ἐμοί. Ταῦτα ἀκούσας ὁ Ἀνδρέας ἐπὶ τῷ λόγῳ
ὲθάρσησεν,καὶ λέγει πρὸς αύτόν· Πίστευσον μοι,
ποιῶ τὲ λεγόμινα ο μόνον δ’δαξόν με τὰ μηχανή-
ματα αὑτοῦ. Ἔφη ὁ νεανίας⁹ ’.οὖν ς οὐκ ἐπίστασαι
ταῦτας ούχὶ γὰρ ot Αἰθίοπες θρασεῖς εἰσιν καὶ
δειλοὶ, καὶ σεσαθρωμένοι καὶ ἀνισχυροι. “(at μή
σε Operm; τὸ τῆς ὁράσεως αὐτοῦ μέγεθος· ὡς γὰρ
λάχανον, οὕτως ὑπάρχει σαθρὸς καὶ ἁνίσχυροςοῗ
ταῦτα οὖν εἰπὼν καὶ ἄλλα τινὰ πλείονα πρὶς ἁλι.-
φὴν τοῦ νέον, κρατήσας αὑτὸν ό εύειδὴς tacetve;
νεανίας. ὡς δῆθεν traicio»; μετ’ αὐτοῦ, ἐδίδασκεν
αὐτὸν τὸ. πῶς ἀντιστῇ τῷ Αἰθίοπι. Καὶ ιτει τέλους
λέγει αὐτῷ ei; τὸ οὓς αὐτοῦ, Ἢνίκα σε ἄρῃ εἰς
γύρον, ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ob μὴ θροηθῇς, suis
[συμπλάκηθι αὕτῷ (ll) σταυρωιδῶς, καὶ ὄψῃ τὴν
δόξαν τοῦ Θεοῦ.
ς’. Ἐξῆλθεν οἷον μακάριος τότε πρὸς τὴν edim ei;
τ). μέσον ἔναντι τοῦ Αἰθίοπος. καὶ λέγει μεγάλῃ
τῇ φωνῇ ο Δεῦρο λοιπὸν, ⁴ᾕινὸοιδλομένε. statuve.
ἀνωφέλητε, ἵνα ἅμα οι δύο παλαίσωμεν. Ταῦτα
ἀκούσας ὁ Αἰθίοψ. τὸ τάχος ἔδραμεν, ἁποᾳυσῶνκαὶ
μεγάλα φρυαττόμενος, καὶ ἁρπάζει τὸν Ἀνδρέαν
γύροις επὶ ἀφορήτους ὥρας’, ὥστε κροτεῖν τοὺς
Αἰθίοπας papam. καὶ στεγνάζιι-ντοῦς λευσχῆμοναρ
ἐδόκουν γὰρ ὅτι δίδωσιν αὐτὸν ὸ Μαῦρος εις τὴν
γῆν, ὥστε ἐξωθεῖν τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ. Γυροῦο-
λούμενος δὲ ο Ἀνδρέας, καῖῌί) [συμπλακεὶς αὐτῷ
σταυροειδῶς, πατάσσει αὑτὸν si; τὴν fio], καὶ
ὁ τοιοῦτος δαίμων ἔτυχον αὐτοῦ τὸ κράνιον εις
πέτραν, καὶ κατενεχθεὶς παραυτά διεφάνησε. Κρέ-
τος δὲ μεγας τῶν λευσχημόνωει, καὶ χαρὰ γλυκυ-
τάτη τότε ἐγένετο. καὶ ἥρπασαν τὸν μακάριον ἐφ’
ὑψηλοῦ ταῖς παλάμαις αὐτῶν ὑπτίαις, καὶ κατεφί-
λουν αὐτὸν ἅπαντες. χρίοντες μύροις πνευματικοῖς.
Τότε οὖν ττίιν Μαύρων ὶκεῑνων πάντων σκορπιο
σ’ὶέντων, μετὰ μεγάλης αἰσχύνης ἀνεχώρησαν· καὶ
ἐδωρήσατο αὐτῷ ὁ εὑεώὴς tacetve; νεανίας τοὺς
ἀχράντους στεφάνους, irai. ὶτίρπετο μεγάλως φορῶν
αὐτοὺς, ὅτι εὐωδία ἀφόρητος ἀπ’ αὐτῶν ὲξεφέρετο.
τέλος ἀσπασάμενος αὑτὸν λέγει⁹ ’Υπαγε καλῶς,
ἀπὸ τῆς ἄρτι ἔσῃ ἡμέτερος καὶ φίλος καὶ ἀδελφοί
γλυκύτατος. Τριχι οὖν τὸν καλὸν ἀγῶνα γυμνὸς.
καὶ γενοῦ «alb; δι’ ἁμὶ, καὶ πολλῶν ἀγαθῶν hac
(Η)ουοά hujus loco ponebatur in ms.Vatic.16v-
δυασον αὐτὸν, et infra δίδωσίν κάνδυν. peregrinum
prorsus olet. Multo clarius et iu Mauriniauo, quod
hic utrobique supposui.
(l2) I‘ri-_|tis tegebantur παραχθεὶς, δὶδωσιν τὸ.
δα ίμονα κ’όνὸυν. ’ ··