PG 114, col. 1308
ἀκούσαντες, πρόθυμοί τε ὥρησαν πάντες, καὶ τῷ
ἐπισκόπῳ ἡδέως εἵποντό. Ὠς δὲ τὴν βάτον αἰπήν
καταλάϐοιεν, εὐθὺς οἱ τοῦ κλέρου πρὸς τὸν ὶπίσκο·
πον· Ἐφίπταταί τις ενταῦθα θειοτέρα χάρις, εἶπον,
ὦ Δέσποτα⁶ καὶ πολλοὺς ὧδε συῤῥεύσαντας ἴσμεν
καὶ νόσων τε καὶ πονῆρῶν δαιμόνων ἀπαλλαγὲντας.
Ἀλλ’ εἶκαὶ ταύτης ἔνδον εἴ καὶ ὑπὸ τὴν βατον ὁ
θησαυρός τίς ἄν ἐκτεμεῖν αὐτὴν δύνατο, ἔφησαν,
καί τοῦτον ἆραι τμηθῆναί τε οὖσαν διὰ τὸ μέγεθος
ἀδύνατον καὶ ἄλλως οὒ ῥᾳδίαν ψαῦσαι φοϐερὰν τοῖς
πολλοῖς οὖσαν διὰ τὴν τῶν θαυμάτων ἐνέργειαν* .
εὐξάμενος οὖν ἐπίσκοπος τῷ Θεῷ καὶ τὸν σταυρὸν
πρὸς τῇ γῇ πήξας καὶ τὴν χεῖρα τῇ βάτῳ ἒπιόαλὼν,
αὐταῖς ἐξέτεμε ρίζάις⁶ καὶ θαρσήσαντες οἱ τοῦ κλή-
ρου εὐθὺς ἕργου καὶ αὒτοὶ εἴχοντο καὶ ἡ βάτος οἶᾶ
τις ἀπαλὴ βοτάνη ἐτίλλετο, καὶ οὐκ ἔτι βάτος ἦθ’
ἀλλ’ ἡ σορός τε ὲν ὀλίγῳ εὐθὺς ὑπεφαίνετο, καὶό
ἒπίσκοπος πολὺς ἐπέκειτο ἔτι τὴν ἀνόρυξιν ἐπισπεύ-
δων³ Ἐσπέρας δὲ ἤδη ἐπιγινομένης, προσευξάμενος
ὁ ἐπίσκοπος καὶ αὖθις πάννυχόν τε ψαλμῳδίαν παρ’
αγγέλλει τῷ κλήρῳ καὶ ὕμνοις παρ’ ὃλην τὴν “iam
καὶ λαμπάσι καὶ θυμιάμασι τὴν σορὸν ἒτίμων.
ΙΕ’. Ὠς δὲ καὶ ἡ τῶν ἀναλωμάτων πρὸς τὴν οίκο-
δομὴν” τοῦ νεὼ ἀπορία φροντίδι τὸν ἐπίσκοπον καὶ
ἀμηχανίᾳ ἐδίδου, λύει καὶ ταύτην ὁ ἅγιος καὶ τινι
τῶν πλουτούντων ἐπιφανεὶς εὐσεϐεῖ ἀνδρὶ, δνομι
Εὖγενίῳ, αὖτῷ τὴν τοῦ νεὼ οίκοδομὴν ἐπισκήπτει
καὶτὸ της οἰκοδομίας σχῆμα καὶ τὸ μέγεθος δια-
γράφει. ’Ἒωθεν τοίνυν πρὸς τὸν ἐπίσκοπον ὁ 857%-
νιος ἀφικόμενος· ἀπαγγέλλει αὖτῷ τὴν ὄψιν, κκῖ
οἰκοδόμους αὗτίκα τῷ ἔργῳ ἐφίστησιν, ὑποτυπώσις
πρότερον αὐτοῖς καὶ διασημᾶνας τό τε τῆς οἰκοδομῆς
ἀνάστημα καὶ τὸ μῆκος καὶ τὴν εἴσοδον τοῦ 0am-
στηρίου ἴσην τὸ πλάτος αὐτοῖς τῇ σορῷ ἐπιτάξα(
ἐδέδοκτο γὰρ αὐτῷ, ε’ίσω τοῦ θυσιαστηρίου τήν σορὸν
καταθεῖναι.
ις’. Ἐπεὶ δὲ ὁ ναὸς εἷς τάχος ἀπῆρτιστο, Θεοῦ
ναὶ τοῦ θαυματουργουντος ἰν χωρίῳ Τριγώνοις οἱ
οἰκοδόμοι γενόμενον ἐνταῦθα γὰρ ὃ ἐπίσκοπος Σι⁶
λυανὸς την τοῦ μακαρίου ἀποστόλου Ἀνδρέου παν·
ήγυριν ἕτελεῒτο“ τὸ τέλος τε αὒτῷ μηνύουσι τῆς
οἰκοδομίας καί’ ’¹Ωρα ἤδη, φασὶ, τὴν σοφὸν μετακο-
μισθῆναι· ῥᾷον γὰρ ἃν οὕτω εἰσενεχθείη, Εὒθὺς
οὖν ὁ ἐπίσκοπος ἅμα τῷ εὒσεϐετ Εὖγενίῳ τὸ ἱερὸν
Εὖαγγάλιον ἀναλαϐὼν, εὒχῆς πρότερον γενομένης,
ὁμοῦ τε τὸ Τρισάγιον ἤρξαντο ᾅδεινο καὶ ὁμοῦ πάν·
τας αὒτῷ τὸν ὕμνον συνῇδον καὶ λιτανεύοντες iiii“
σαν⁶ εἶτα καὶ ἦ σοφὸς (ὣ οῶν μεγάλων σου, Δέσποτα,
θαυμασίων ί) οἶά τίς ἔμψυχος ε’ίπετο καί αὕτη, μηδ’
sibi; ὑποκινοῦντος μηδὲ ἀπτομένοῦ τὸ παράπαν αὖο
ν ἢκ θλ
της, μηοε θίγοντος“ καὶ πάντες ὑπό τοῦ σφοορι
θάμϐους πρῶτα μὲν οὖδέ δρωμένῳ τῷ θαύματι πι⁸
στεύειν ἠξίουν, Ἔπειτα ἐξεστηκότες, “’Λγιος, ἅγιος.
ἅγιος, Κύριος Σαϐαὼθ, ἔκραζονο ὁ διὰ τοῦ ac)
θεράποντος Κορνηλίου τὰ σὰ θαυμάσια καὶτὰς ὁδνᾶ-
ἐπισκόπῳ ἡδέως εἵποντό. Ὠς δὲ τὴν βάτον αἰπήν
καταλάϐοιεν, εὐθὺς οἱ τοῦ κλέρου πρὸς τὸν ὶπίσκο·
πον· Ἐφίπταταί τις ενταῦθα θειοτέρα χάρις, εἶπον,
ὦ Δέσποτα⁶ καὶ πολλοὺς ὧδε συῤῥεύσαντας ἴσμεν
καὶ νόσων τε καὶ πονῆρῶν δαιμόνων ἀπαλλαγὲντας.
Ἀλλ’ εἶκαὶ ταύτης ἔνδον εἴ καὶ ὑπὸ τὴν βατον ὁ
θησαυρός τίς ἄν ἐκτεμεῖν αὐτὴν δύνατο, ἔφησαν,
καί τοῦτον ἆραι τμηθῆναί τε οὖσαν διὰ τὸ μέγεθος
ἀδύνατον καὶ ἄλλως οὒ ῥᾳδίαν ψαῦσαι φοϐερὰν τοῖς
πολλοῖς οὖσαν διὰ τὴν τῶν θαυμάτων ἐνέργειαν* .
εὐξάμενος οὖν ἐπίσκοπος τῷ Θεῷ καὶ τὸν σταυρὸν
πρὸς τῇ γῇ πήξας καὶ τὴν χεῖρα τῇ βάτῳ ἒπιόαλὼν,
αὐταῖς ἐξέτεμε ρίζάις⁶ καὶ θαρσήσαντες οἱ τοῦ κλή-
ρου εὐθὺς ἕργου καὶ αὒτοὶ εἴχοντο καὶ ἡ βάτος οἶᾶ
τις ἀπαλὴ βοτάνη ἐτίλλετο, καὶ οὐκ ἔτι βάτος ἦθ’
ἀλλ’ ἡ σορός τε ὲν ὀλίγῳ εὐθὺς ὑπεφαίνετο, καὶό
ἒπίσκοπος πολὺς ἐπέκειτο ἔτι τὴν ἀνόρυξιν ἐπισπεύ-
δων³ Ἐσπέρας δὲ ἤδη ἐπιγινομένης, προσευξάμενος
ὁ ἐπίσκοπος καὶ αὖθις πάννυχόν τε ψαλμῳδίαν παρ’
αγγέλλει τῷ κλήρῳ καὶ ὕμνοις παρ’ ὃλην τὴν “iam
καὶ λαμπάσι καὶ θυμιάμασι τὴν σορὸν ἒτίμων.
ΙΕ’. Ὠς δὲ καὶ ἡ τῶν ἀναλωμάτων πρὸς τὴν οίκο-
δομὴν” τοῦ νεὼ ἀπορία φροντίδι τὸν ἐπίσκοπον καὶ
ἀμηχανίᾳ ἐδίδου, λύει καὶ ταύτην ὁ ἅγιος καὶ τινι
τῶν πλουτούντων ἐπιφανεὶς εὐσεϐεῖ ἀνδρὶ, δνομι
Εὖγενίῳ, αὖτῷ τὴν τοῦ νεὼ οίκοδομὴν ἐπισκήπτει
καὶτὸ της οἰκοδομίας σχῆμα καὶ τὸ μέγεθος δια-
γράφει. ’Ἒωθεν τοίνυν πρὸς τὸν ἐπίσκοπον ὁ 857%-
νιος ἀφικόμενος· ἀπαγγέλλει αὖτῷ τὴν ὄψιν, κκῖ
οἰκοδόμους αὗτίκα τῷ ἔργῳ ἐφίστησιν, ὑποτυπώσις
πρότερον αὐτοῖς καὶ διασημᾶνας τό τε τῆς οἰκοδομῆς
ἀνάστημα καὶ τὸ μῆκος καὶ τὴν εἴσοδον τοῦ 0am-
στηρίου ἴσην τὸ πλάτος αὐτοῖς τῇ σορῷ ἐπιτάξα(
ἐδέδοκτο γὰρ αὐτῷ, ε’ίσω τοῦ θυσιαστηρίου τήν σορὸν
καταθεῖναι.
ις’. Ἐπεὶ δὲ ὁ ναὸς εἷς τάχος ἀπῆρτιστο, Θεοῦ
ναὶ τοῦ θαυματουργουντος ἰν χωρίῳ Τριγώνοις οἱ
οἰκοδόμοι γενόμενον ἐνταῦθα γὰρ ὃ ἐπίσκοπος Σι⁶
λυανὸς την τοῦ μακαρίου ἀποστόλου Ἀνδρέου παν·
ήγυριν ἕτελεῒτο“ τὸ τέλος τε αὒτῷ μηνύουσι τῆς
οἰκοδομίας καί’ ’¹Ωρα ἤδη, φασὶ, τὴν σοφὸν μετακο-
μισθῆναι· ῥᾷον γὰρ ἃν οὕτω εἰσενεχθείη, Εὒθὺς
οὖν ὁ ἐπίσκοπος ἅμα τῷ εὒσεϐετ Εὖγενίῳ τὸ ἱερὸν
Εὖαγγάλιον ἀναλαϐὼν, εὒχῆς πρότερον γενομένης,
ὁμοῦ τε τὸ Τρισάγιον ἤρξαντο ᾅδεινο καὶ ὁμοῦ πάν·
τας αὒτῷ τὸν ὕμνον συνῇδον καὶ λιτανεύοντες iiii“
σαν⁶ εἶτα καὶ ἦ σοφὸς (ὣ οῶν μεγάλων σου, Δέσποτα,
θαυμασίων ί) οἶά τίς ἔμψυχος ε’ίπετο καί αὕτη, μηδ’
sibi; ὑποκινοῦντος μηδὲ ἀπτομένοῦ τὸ παράπαν αὖο
ν ἢκ θλ
της, μηοε θίγοντος“ καὶ πάντες ὑπό τοῦ σφοορι
θάμϐους πρῶτα μὲν οὖδέ δρωμένῳ τῷ θαύματι πι⁸
στεύειν ἠξίουν, Ἔπειτα ἐξεστηκότες, “’Λγιος, ἅγιος.
ἅγιος, Κύριος Σαϐαὼθ, ἔκραζονο ὁ διὰ τοῦ ac)
θεράποντος Κορνηλίου τὰ σὰ θαυμάσια καὶτὰς ὁδνᾶ-