PG 114, col. 197
νιαῖς, καί ὡς ὁρώμενα δείκνυσι τὰ τότε καιροῦ
πραττόμενα. Ζηλῶ μὲν οὖν ἐγώτὸν ἄνδρι καί τῆς
τοιαύτης εὖτομίας καὶ χάριτος, οὐδέν τε ἧττον τῆς
εὖχρηστίας τῶν ὅποθέσεων, Εἰ γὰρ κάμοὶ πολλὰ καὶ
περί πολλῶν συγγράυεται, ἀλλ’ οὒκ ἂν ἔχοι τοιοῦτον
ζῆλον ita? μίμησιν τὰ σπουδάσματαο ἀλλὰ λογίοις
μὲν ἴσως ἀνδράσι φανήσεται περισπούδαστα, καὶ ζη-
λώσουσι ταῦτα διὰ τὴν λέξιν, καὶ τὸν ποικίλον σχη-
ματισμόν · καταφρονήσουσι δὲ οἱ πολλοὶ, ὅτι μη μὲ-
λον αὖ τοῖς ζητημάτων καὶ ivvatth άποῤῥητοτέρων.
Φασί γέ τοι μηδὲ ἐκ παρέργου τοῦτον ἧφθαι τοῦ
πράγματος, μηδὲ αὐτὸν προθέμενον, εἰ μὴ ὅσον βού·
λεσθαι ⁸ βασίλειοι δὲ τοῦτον παρακλήσεις ἰπὶ τοῦτο
προ-ἤνεγκαν, καὶ οἷς ἐφροντίζετο λόγος καί σύνεσις.
Καῖ ἦν αύτῷ ἡ παρασκευὴ ἐξ ἑτοίμου, κύκλος τε οὔ
βραχὺς, τῶν τε πρώτως ὶιοσημαινομένων τὴν λέξιν,
καὶ τῶν μετὰ ταῦτα τιθέντων, καί ἄλλος ἐπ’ ἄλλῳ,
ὃ μὲν τὰ πρῶτα ποιῶν, ὁ δὲ τὰ δεύτερι. Καί ἐπὶ τού-
τοις, οἱ τὰ συγγεγραμμένα ἓξακριϐούμενοι, ἵν’ ὅ τι
τοὺς ὑπογραφέας λάθοι, πρὸς τὴν ὑποκειμένην διορ-
θώσωνται ἔννοιαν, Ού γὰρ ἐνῆν ,αὒτῴ διὰ τὸ πλῆθος
τῶν συγγραμμάτων πολλάκις τά αὐτὰ ἀνακυκλεῖν τε
καί ἐφορᾷς», Ἀλλ’ εί καὶ πολὺς ὃ ζῆλος, καὶ ἡ φρον-
τὶς περιττοτέρα τοῦ δέοντος, ἢ μᾶλλον πρὸς τοῦτο δὴ
ἀξιόχρεως, ἀλλ’ ὅ γε στάχυς ἐνενικήκει μακρῷ τὴν
σποράν ο καὶ τὸ λήϊον οἷον ούδέπω καί τήμερον, ’Ὡσ-
τε εἷ καὶ μηδὲν ἄλλο τῷ ἀνδρὶ διεσπούδαστο, μηδ’
ἀποχρῶντα τὰ ἄλλα σύμπαντα, καὶ καθὲκαστον πρὸς
ἀφορμὴν εὒφημίας άρκούν, ἀλλὰ τό γε tcto-510v Dis:-
σθαι σπούδασμα, καὶ οὕτως καταπράξασθαί τε καὶ
ἁκριϐώσασθαι , αὔταρκες ἀντὶ παντὸς ἄλλου πρὸς
ἐγκώμιον τῷ ἀνδρί,
Ἐγὼ γοῦν πρὸς μὲν τὰ τῶν θυραίων σοφῶν συγ-
γράμματα οὔδ’ άξιῶ συγκρῖναι τὰ σπουδάσματα τοῦ
ἀνδρός. Τί γὰρ εἱ οἱ μὲν τούτων τὰ Πιναθηναϊκὰ
συνέθεντο, οἱ δὲ τὴν τῶν Πελοπονησίων καὶ Ἀθη·
ναίον μάχην μετὰ τῆς σοϐαρᾶς λέξεως συνεγράψαντο ⁸
καὶ οἳ μὲν κατᾶ τῶν ῥητόρων, οἱ δὲ ὑπὲρ τῶν ῥητό-
ρων ἀντηγωνίσαντο, ἐν οἷς τὸ μὲν περιττὸν εὔδηλον
καὶ διαπρεπὲς, τὸ δ’ ὠφελοῦν βραχύ τι καὶ ἀσθενές ς
03 πρὸς τούτους οὖν ἐγὼ τὸν ἐμὸν ἀνταγωνιστὴν
goian ποτ’ ἂν παραϐαλεῖν. Ἀλλ’ εἴ μοί τίς δοίη, ἐι
ἴσῳ ἂν τοῦτον θείην τοῖς περὶ τὸν τοῦ Εὖαγγελίοο.
λόγον πονήσασι, καὶ τὸ τοῦ λόγου βάθος ἒξερμηνεύ-
σασιν · ὧν γὰρ ἴσα τὰ τέλη, τούτων καὶ αἱ άρχαῖ
παραπλήσιοι ⁸ καὶ ὧν ἡ σωτηρία ψυχῶν παρ’ ἆμφοῖπ.
τὸ τέλος τῶν ὑποθέσεων, πῶς ούχὶ καὶ τὰ αἴτιά ἐι
ἴσῳ καθεστήκασιν ἀλλήλοις, καὶ οἱ συγγραφεῖς ἐπ
τῆς σῦτῆς σταῖεν στάθμης ς ἢ ἵνα τὸ ἡμέτερον εἴπω,
uin" -λ -/ ‘ οη ’ ’⁸ ·
ισων 4 ηρονομ ,σουσυ Ποσοι, οε. ουκ αν orem:-
νωθείη ἀριστείας στεφάνοις ὁ θαυμαστὸς οὗτος ἁνήρ ς
μᾶλλον δὲ πόσοις οὐκ ἂν ἤδη κατέστεπται ἀναδραμὼη
πρὸς Θεὸν, καὶ παρ’ ἐκείνοις χορεύων, ὧν ἐνταῦθε
πραττόμενα. Ζηλῶ μὲν οὖν ἐγώτὸν ἄνδρι καί τῆς
τοιαύτης εὖτομίας καὶ χάριτος, οὐδέν τε ἧττον τῆς
εὖχρηστίας τῶν ὅποθέσεων, Εἰ γὰρ κάμοὶ πολλὰ καὶ
περί πολλῶν συγγράυεται, ἀλλ’ οὒκ ἂν ἔχοι τοιοῦτον
ζῆλον ita? μίμησιν τὰ σπουδάσματαο ἀλλὰ λογίοις
μὲν ἴσως ἀνδράσι φανήσεται περισπούδαστα, καὶ ζη-
λώσουσι ταῦτα διὰ τὴν λέξιν, καὶ τὸν ποικίλον σχη-
ματισμόν · καταφρονήσουσι δὲ οἱ πολλοὶ, ὅτι μη μὲ-
λον αὖ τοῖς ζητημάτων καὶ ivvatth άποῤῥητοτέρων.
Φασί γέ τοι μηδὲ ἐκ παρέργου τοῦτον ἧφθαι τοῦ
πράγματος, μηδὲ αὐτὸν προθέμενον, εἰ μὴ ὅσον βού·
λεσθαι ⁸ βασίλειοι δὲ τοῦτον παρακλήσεις ἰπὶ τοῦτο
προ-ἤνεγκαν, καὶ οἷς ἐφροντίζετο λόγος καί σύνεσις.
Καῖ ἦν αύτῷ ἡ παρασκευὴ ἐξ ἑτοίμου, κύκλος τε οὔ
βραχὺς, τῶν τε πρώτως ὶιοσημαινομένων τὴν λέξιν,
καὶ τῶν μετὰ ταῦτα τιθέντων, καί ἄλλος ἐπ’ ἄλλῳ,
ὃ μὲν τὰ πρῶτα ποιῶν, ὁ δὲ τὰ δεύτερι. Καί ἐπὶ τού-
τοις, οἱ τὰ συγγεγραμμένα ἓξακριϐούμενοι, ἵν’ ὅ τι
τοὺς ὑπογραφέας λάθοι, πρὸς τὴν ὑποκειμένην διορ-
θώσωνται ἔννοιαν, Ού γὰρ ἐνῆν ,αὒτῴ διὰ τὸ πλῆθος
τῶν συγγραμμάτων πολλάκις τά αὐτὰ ἀνακυκλεῖν τε
καί ἐφορᾷς», Ἀλλ’ εί καὶ πολὺς ὃ ζῆλος, καὶ ἡ φρον-
τὶς περιττοτέρα τοῦ δέοντος, ἢ μᾶλλον πρὸς τοῦτο δὴ
ἀξιόχρεως, ἀλλ’ ὅ γε στάχυς ἐνενικήκει μακρῷ τὴν
σποράν ο καὶ τὸ λήϊον οἷον ούδέπω καί τήμερον, ’Ὡσ-
τε εἷ καὶ μηδὲν ἄλλο τῷ ἀνδρὶ διεσπούδαστο, μηδ’
ἀποχρῶντα τὰ ἄλλα σύμπαντα, καὶ καθὲκαστον πρὸς
ἀφορμὴν εὒφημίας άρκούν, ἀλλὰ τό γε tcto-510v Dis:-
σθαι σπούδασμα, καὶ οὕτως καταπράξασθαί τε καὶ
ἁκριϐώσασθαι , αὔταρκες ἀντὶ παντὸς ἄλλου πρὸς
ἐγκώμιον τῷ ἀνδρί,
Ἐγὼ γοῦν πρὸς μὲν τὰ τῶν θυραίων σοφῶν συγ-
γράμματα οὔδ’ άξιῶ συγκρῖναι τὰ σπουδάσματα τοῦ
ἀνδρός. Τί γὰρ εἱ οἱ μὲν τούτων τὰ Πιναθηναϊκὰ
συνέθεντο, οἱ δὲ τὴν τῶν Πελοπονησίων καὶ Ἀθη·
ναίον μάχην μετὰ τῆς σοϐαρᾶς λέξεως συνεγράψαντο ⁸
καὶ οἳ μὲν κατᾶ τῶν ῥητόρων, οἱ δὲ ὑπὲρ τῶν ῥητό-
ρων ἀντηγωνίσαντο, ἐν οἷς τὸ μὲν περιττὸν εὔδηλον
καὶ διαπρεπὲς, τὸ δ’ ὠφελοῦν βραχύ τι καὶ ἀσθενές ς
03 πρὸς τούτους οὖν ἐγὼ τὸν ἐμὸν ἀνταγωνιστὴν
goian ποτ’ ἂν παραϐαλεῖν. Ἀλλ’ εἴ μοί τίς δοίη, ἐι
ἴσῳ ἂν τοῦτον θείην τοῖς περὶ τὸν τοῦ Εὖαγγελίοο.
λόγον πονήσασι, καὶ τὸ τοῦ λόγου βάθος ἒξερμηνεύ-
σασιν · ὧν γὰρ ἴσα τὰ τέλη, τούτων καὶ αἱ άρχαῖ
παραπλήσιοι ⁸ καὶ ὧν ἡ σωτηρία ψυχῶν παρ’ ἆμφοῖπ.
τὸ τέλος τῶν ὑποθέσεων, πῶς ούχὶ καὶ τὰ αἴτιά ἐι
ἴσῳ καθεστήκασιν ἀλλήλοις, καὶ οἱ συγγραφεῖς ἐπ
τῆς σῦτῆς σταῖεν στάθμης ς ἢ ἵνα τὸ ἡμέτερον εἴπω,
uin" -λ -/ ‘ οη ’ ’⁸ ·
ισων 4 ηρονομ ,σουσυ Ποσοι, οε. ουκ αν orem:-
νωθείη ἀριστείας στεφάνοις ὁ θαυμαστὸς οὗτος ἁνήρ ς
μᾶλλον δὲ πόσοις οὐκ ἂν ἤδη κατέστεπται ἀναδραμὼη
πρὸς Θεὸν, καὶ παρ’ ἐκείνοις χορεύων, ὧν ἐνταῦθε