PG 114, col. 497
Ἀλλοι μὲν καὶ ἁμερίων ὅσοις ἔνδεια τούτων ἧν,
πάντες δὲ ὁμοίως τρυφῆς ἀξιούμενοι· καὶ μέμνην-
ταί ποτε οἳ γε πρὸς ταῦτα διακονούμενοι πλείους ἢ
ἑκατὸν μιᾶς ἡμέρας διαθεῖναι τραπέζας. Ἀλλ’ ἡ
μὲν ἀνθρωπίνη τοῦ ἐλέους πηγὲι τοιαύτη καὶ οὕτω
δαψιλῶς βλύζουσα. Ἠ δὲ τοῦ Θεοῦ ὁποία ; (Ἠ δῆλον
ὅτι πολλῷ τῷ μέσῳ καὶ ἀπείρῳ τὸ ὃπερϐἄλλον
ἔχουσα ; Δηλώσει δὲ νῦν ὁ λόγος τίσι τεκμηρίοις, καὶ
τῷ ὲπαγγελθέντι πέρας ἐπάξει.
qualis? Nunquid est manifestum, quod multis atque adeo infinitis partibus superabat? Nunc autem
declarabit oratio, quibusnam indiciis, et finem imponet ei, quod est pollicita.
λ’. Ἐπαίδευσέ ποτε τὴν γῆν ὁ Θεος, ἐπαίδευσε
δὲ λιμῷ, καὶ ὀλίγος οὖκλέπὶ βραχὺ, οὗδέ τῶν μὲνΞ
τῶν δὲ οὒ κατεκράιει, ἀλλ’ ἐπῄει πᾶσιν ἡ μάστιξΙ
ὁμοίως · οὕτω δὲ τῶν ἀνθρώπων πιεζομένων διὰ
κακῶν ἔργων ἆντέκτισιν (lutei καὶ πονηρῶν
ἐπιτηδευμάτων Μιχαίας ὃ θεῖος καρπὸν εἶναι τὰ
τοιαῦτά φησι), καὶ ἡ τῶν βαΐων παρίστατο ἐορτη,
καθ’ ἢν τὸ τῶν πενήτων καὶ ἀγροίκων πλῆθος πρό-
φασιν λαϐὼν τὴν πανήγυριν ἒπεδτζμειλτῷ τόπῳ
ἤδη μὲν καὶ δι’ ἔθους τοῦτο ποιοῦντες, ἀλλὰ καὶ τότε
καὶ πλέον ὕπὸ του λιμοῦ κελευόμενοι. Οἱ γοῦν περὶ
τὴν ἂριστοποιίαν διακονούμενοι πρὸς τὸ πλῆθος
ἰλιγγιάσαντες ὑπὸ σταθμοῖς τισι καῖ ζυγοῖς τὴν τῆς
τροφῆς ποιεῖσθαι διανομὴν [alii διακονὴν] ἐπειρῶντο
ὠς ἂν τῇ φειδοῖ ταύτῃ καὶ ἀκριϐείᾳ πρὸς πλείονας
ἀρκέσῃ τὰ τῆς τροφῆς.’0 δὲῃσταθμὸς αὖτοῖς εἷς λίτραν,
ei; ἄν τις εἴποι γλώττῃ Ῥωμαίων χρώμενος, περι-
ίστατο · παριών τε ὁ μέγας καί τὸ πραττόμενον ὄψει
παραλαϐὼν, πλήθει τε πολλῷ τῆς πύλας βιαζομέ-
νας, καὶ τό τοῦ Ἰὼϐ ὥσπερ καὶ αὒτὸς φρονεῖν καὶ
λέγειν. πεπαιδευμενος, ὅτι μὴ ἔξω ηὖλίζετο ξένος
καὶ ἡ θύρα μου παντὶ ὁδοιπόρῳ ἀνέῳκτο, κελεύει
τὰς πύλας διειπετέσαντες εἰσιτητα θεῖναι τά ἐντὸς
πᾶσι τοῖς βουλομένοις · εἶτα καὶ τὰς συνήθεις παρα-
θεῖναι τραπέζας ἀνδρέσιν, οἷς ἔργον καὶ ἆριθμῷ
δοῦναι, μή τι γε ὅλως καὶ τροφῇ κορέσαι. "Ocni μὲν
πρὸς τοῦτο ὑπηρετεῖν ἔμελλον, ἕως μὲν πρὸς μόνον
ἁπλῶς τὸ πλῆθος ἐώρων, ἀπιστοῦντες μόνον ἦσαν,
οὐχ ὅπως δή τι καὶ ἐνεργοῦντες ἰδίᾳ τὴν ὒπεριῗολὴν
τοῦ κελεύσματος. Ἐπεὶ δὲ καὶπρὸς τὴν ἀρετὴν καὶ
τὴν χάριν τοῦ κελεύσματος εἶδον, ἀπέστησάν τε τῶν
ἆνθρωπίνων καί ὑψηλότερον ἔϐλεψαν, ἤνοιγόν τε
τὰς πύλας εὐθέως, καὶ ἁσμένως τεὺς εἰσιόντας
ὲδὲγο-ιτο, εἶτα καὶ πρὸς τραπέζας διεπονοῦντο,
καὶηὶλαρῶς παρετίθουν αὐτὰ ταῦτα ὅσα παρεῖχον,
Τί οὖν ὁ τῶν θαυμασίων Θεός ; ’Ήρκει καὶ αὖθις δι’
ὀλίγων τρέφειν πλήθη πολλᾶ, ὥσπερ ἄρα καὶ τοῖς
πέντε ἄρτοις τοὺς πεντακισχιλίους τὸ πρότερον ἅμα
γοῦν αὒτοί τε τὰς γαστέρας ἐπίμπλαντο, καὶ αἱ ἄρτοι-
θῆκαι κατάπλεω τῶν ἄρτων ἐδείκνυντο, καὶ οἱ μὲν
πάντα ἐπιλιπεῖν ἒνόμιζον, οἱ δὲ πλήρεις ἦσαν πλέον
ἢ παρέσχον ἀντιλαϐοὖσαι, καῖ δι’ εὐχῆς ὥσπερ
ίο Mitt. vr, 13. ¹¹ Job. xxxx, 17 et 18.
πάντες δὲ ὁμοίως τρυφῆς ἀξιούμενοι· καὶ μέμνην-
ταί ποτε οἳ γε πρὸς ταῦτα διακονούμενοι πλείους ἢ
ἑκατὸν μιᾶς ἡμέρας διαθεῖναι τραπέζας. Ἀλλ’ ἡ
μὲν ἀνθρωπίνη τοῦ ἐλέους πηγὲι τοιαύτη καὶ οὕτω
δαψιλῶς βλύζουσα. Ἠ δὲ τοῦ Θεοῦ ὁποία ; (Ἠ δῆλον
ὅτι πολλῷ τῷ μέσῳ καὶ ἀπείρῳ τὸ ὃπερϐἄλλον
ἔχουσα ; Δηλώσει δὲ νῦν ὁ λόγος τίσι τεκμηρίοις, καὶ
τῷ ὲπαγγελθέντι πέρας ἐπάξει.
qualis? Nunquid est manifestum, quod multis atque adeo infinitis partibus superabat? Nunc autem
declarabit oratio, quibusnam indiciis, et finem imponet ei, quod est pollicita.
λ’. Ἐπαίδευσέ ποτε τὴν γῆν ὁ Θεος, ἐπαίδευσε
δὲ λιμῷ, καὶ ὀλίγος οὖκλέπὶ βραχὺ, οὗδέ τῶν μὲνΞ
τῶν δὲ οὒ κατεκράιει, ἀλλ’ ἐπῄει πᾶσιν ἡ μάστιξΙ
ὁμοίως · οὕτω δὲ τῶν ἀνθρώπων πιεζομένων διὰ
κακῶν ἔργων ἆντέκτισιν (lutei καὶ πονηρῶν
ἐπιτηδευμάτων Μιχαίας ὃ θεῖος καρπὸν εἶναι τὰ
τοιαῦτά φησι), καὶ ἡ τῶν βαΐων παρίστατο ἐορτη,
καθ’ ἢν τὸ τῶν πενήτων καὶ ἀγροίκων πλῆθος πρό-
φασιν λαϐὼν τὴν πανήγυριν ἒπεδτζμειλτῷ τόπῳ
ἤδη μὲν καὶ δι’ ἔθους τοῦτο ποιοῦντες, ἀλλὰ καὶ τότε
καὶ πλέον ὕπὸ του λιμοῦ κελευόμενοι. Οἱ γοῦν περὶ
τὴν ἂριστοποιίαν διακονούμενοι πρὸς τὸ πλῆθος
ἰλιγγιάσαντες ὑπὸ σταθμοῖς τισι καῖ ζυγοῖς τὴν τῆς
τροφῆς ποιεῖσθαι διανομὴν [alii διακονὴν] ἐπειρῶντο
ὠς ἂν τῇ φειδοῖ ταύτῃ καὶ ἀκριϐείᾳ πρὸς πλείονας
ἀρκέσῃ τὰ τῆς τροφῆς.’0 δὲῃσταθμὸς αὖτοῖς εἷς λίτραν,
ei; ἄν τις εἴποι γλώττῃ Ῥωμαίων χρώμενος, περι-
ίστατο · παριών τε ὁ μέγας καί τὸ πραττόμενον ὄψει
παραλαϐὼν, πλήθει τε πολλῷ τῆς πύλας βιαζομέ-
νας, καὶ τό τοῦ Ἰὼϐ ὥσπερ καὶ αὒτὸς φρονεῖν καὶ
λέγειν. πεπαιδευμενος, ὅτι μὴ ἔξω ηὖλίζετο ξένος
καὶ ἡ θύρα μου παντὶ ὁδοιπόρῳ ἀνέῳκτο, κελεύει
τὰς πύλας διειπετέσαντες εἰσιτητα θεῖναι τά ἐντὸς
πᾶσι τοῖς βουλομένοις · εἶτα καὶ τὰς συνήθεις παρα-
θεῖναι τραπέζας ἀνδρέσιν, οἷς ἔργον καὶ ἆριθμῷ
δοῦναι, μή τι γε ὅλως καὶ τροφῇ κορέσαι. "Ocni μὲν
πρὸς τοῦτο ὑπηρετεῖν ἔμελλον, ἕως μὲν πρὸς μόνον
ἁπλῶς τὸ πλῆθος ἐώρων, ἀπιστοῦντες μόνον ἦσαν,
οὐχ ὅπως δή τι καὶ ἐνεργοῦντες ἰδίᾳ τὴν ὒπεριῗολὴν
τοῦ κελεύσματος. Ἐπεὶ δὲ καὶπρὸς τὴν ἀρετὴν καὶ
τὴν χάριν τοῦ κελεύσματος εἶδον, ἀπέστησάν τε τῶν
ἆνθρωπίνων καί ὑψηλότερον ἔϐλεψαν, ἤνοιγόν τε
τὰς πύλας εὐθέως, καὶ ἁσμένως τεὺς εἰσιόντας
ὲδὲγο-ιτο, εἶτα καὶ πρὸς τραπέζας διεπονοῦντο,
καὶηὶλαρῶς παρετίθουν αὐτὰ ταῦτα ὅσα παρεῖχον,
Τί οὖν ὁ τῶν θαυμασίων Θεός ; ’Ήρκει καὶ αὖθις δι’
ὀλίγων τρέφειν πλήθη πολλᾶ, ὥσπερ ἄρα καὶ τοῖς
πέντε ἄρτοις τοὺς πεντακισχιλίους τὸ πρότερον ἅμα
γοῦν αὒτοί τε τὰς γαστέρας ἐπίμπλαντο, καὶ αἱ ἄρτοι-
θῆκαι κατάπλεω τῶν ἄρτων ἐδείκνυντο, καὶ οἱ μὲν
πάντα ἐπιλιπεῖν ἒνόμιζον, οἱ δὲ πλήρεις ἦσαν πλέον
ἢ παρέσχον ἀντιλαϐοὖσαι, καῖ δι’ εὐχῆς ὥσπερ
ίο Mitt. vr, 13. ¹¹ Job. xxxx, 17 et 18.