PG 114, col. 577
Κύριον· Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ, μὴ ἀπολίπῃς με,
Καὶ ἐν ἑσπέρᾳ βαθείᾳ εἰσελθὼν ἐν τῷ οῗκῳ αῦτοῦ,
πάλιν ini της γῆς κείμενος καὶ δακρύων πρὸς τὸν
Θεὸν ἐλεγεν’ Κύριε ἰησοῦ Χριστὲ, ἰδοῦ καὶ τὸν οἶκον
τῶν γονέων μον ἔδειξὰς μοι, καὶ τοῦ χαρίσματός σου
μὴ ἑκπέσω, ἀλλὰ δός μοι ἵνα τελείως νικήσω τὸν
διάϐολον, καὶ ἐν τῷ οἴκῳ τούτῳ ἀποθάνω καλῶς,
μήτε ἐάσῃς με μαλλον πειρασθζναι. Καὶ ἔμεινεν
ἐκεῖ πάσης τῆσδε νυκτός.
lA'. "011v δὲ ἐγένετο ἡ ἡμέρα, συνοίχθη ἡ πύλη
τοῦ οἴκου, ὡς ἦν συνήθεια, ἴνα οἱ αὺτοῦ γονεῖς ἰπὶ
ὀλίγον ἐξέλθωσι. Καὶ ἐξῆλθεν 6 ἐπὶ τῆς οἰκίας, κειἱ
βλέπει αὐτὸν κείμενον καί διεῤῥηγὸσιν ἱματίοις ἐν-
δεδυμένον, καῖ λέγει abuit“ Τίς εἴ σὺ, ἄνθρωπε, καὶ
πόθεν; καὶ πῶς, τοιοῦτος ὑπάρχων, ἐτόλμησας ἱν-
ταῦθα προσελθεῖν ς ἀλλὰ δὸς τόπον, ὅτι οἱ κύριοί μου
Λέγει αὐτῷ ὃ Ἰωάννης· Δέο-
προελθεῖν μέλλουσι.
μαί σου, Κύριε, ποίησον μετ’ ὶμοῦ ἕλεος, ἄνθρωπος
γὰρ πτωχός εἶμι. ’Ὲασόν με ἐν τῇ γωνίᾳ ταύτῃ
κεῖσθαι, μηδὲν ἐμοῦ ἀδικοῦντος, καὶ τοῦ ἐλέους μι-
σθὸν αὐτὸς 6 Θεὸς δώσει, εἰ μὲ πένητα ἐπὶ τοῦ οἴκου
τοῦδε θύραις μένειν ἀφῇς. Ιίἲάσεν ἐκεῖνος καί ἀπ-
ῆλθε, Καὶ ἐξελθόντων μετὰ ταῦτα τῶν γονέων αῦ-
τοῦ, δρᾷ αὐτοὺς 6 Ἰωάννης, καὶ ὅλος ἐπληρώθη
δακρύων, καὶ εἴπεν ἐν ὲαυτῴ³ Ἰδοὺ, διάϐολε, καὶ
τοῦς γονεῖς μου ἐθεασάμην τῇ βουλήσει τοῦ Θεοῦ,
sui τὰ κέντρα σου καταπατήσω, τῇ δυνάμει καὶ
βοηθείᾳ τοῦ λριστοῦ. Καὶ πάλιν begs. Κύριε ἰηιο0
σου Χριστὲ μὴ ἓγκαταλίπῃς με’ καὶ ἔμεινεν ἐν τῇ
γωνίᾳ ἐκείνῃ, Καὶ ὁ πατὴρ αὖτοῦ ἤρξατο ἀπὸ τῆς
τραπέζης αὐτοῦ ἀποστέλλειν αῦτῷ τροφὴν, λέγων’
Ἠ τοῦ πτωχοῦ τούτόυ ὑπομονὴ πολλή ἐστι, ὅτε ἐν
τοσούτῳ χειμῶνι καὶ ταγετῷ οὕτω προσκαρτερεῐ καί
καθέζεται ἐν τῷ πυλῶνι. Δυνατός ἔστιν 6 Θεὸς δι’
αὒτοῦ σῶσαι καί ἡμᾶς, Πάντως γὰρ διὰ τοῦτο ἀπ-
εστάλη ἐν τῷ οἴκῳ ἡμῶν ἀνὴρ οὗτος, ἵνα καὶ ἡμεῖς
σωθῶμεν, Ἐξελθοῦσα δὲ ἡ μήτηρ αὐτοῦ ἐν μιᾷ ἡμε-
ρῶν, καὶ ἰδοῦσα αὐτὸν οῦτως ἅπαστρον, ἕκπληκτος
ἔστη, διὰ τὸ ἄγριον καὶ ἆνυπόδητον, καὶ λέγει πρὸς
τοὺς αὒτῆς παῖδάς· Σύρατε αὐτὸν ἔνθεν, ὅτι οὔ δύ-
ναμαι, τούτου ἐνθάξε κειμένου, εἰσέρχεσθαι. Εὐθέως
δὲ ἓσυραν αὐτὸν oi παῖδες. Ἐξῆς δὲ ἀπὸ τῆς πύλης
μακρὸν συρόμενος, καὶ ἐκεῖ ὑπομένων οὒκ ἀνεχώρει, D
Ἐξελθόντος δέ ποτε τοῦ ἐπὶ τῇ οἰκίᾳ, λέγει αὒτῷὁ
Ἰωάννης· Ὠς ἐξ ἄρχῆς ἐποίησας μετ’ ἐμοῦ ἕλεος,
καὶ νῦν ποίησόν μοι ὦδε μικρὰν καλ-ἶϐην κατὰ τοῦ
παγετοῦ, καὶ-πρὸς τὸ μὴ ὁρᾶσθαί με ὑπὸ τῆς κυ-
ρίας ὑμῶν. Ὀ δὲ ἁκούων, καὶ μὴ ὄκνησαο, μικρὰν
ὃποίησεν αῦτῷ καλύϐην· καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ, Θεῷ εὗ-
χόμενος. Καθ’ ἑκάστην δὲ δὲ ὸ πατὴρ αὐτοῦ ἔστελλεν
αὐτῷ τροφήν, '0 δὲ τὰ ἀποστέλλόμενα αῦτῷ ὑπὸ
τοῦ πατρὸς, τοῖς πτωχοῖς διεδίδου, αὐτὸς δὲ οὔτε
ἤσθιεν, αὔτε ἔπινεν ἐξ αὑτῶν, ὥστε τοὺς πένητας
πάντας πρὸς αὐτόν ἐρχομένους ἂποτρέφεσθαι. Τοσ-
Καὶ ἐν ἑσπέρᾳ βαθείᾳ εἰσελθὼν ἐν τῷ οῗκῳ αῦτοῦ,
πάλιν ini της γῆς κείμενος καὶ δακρύων πρὸς τὸν
Θεὸν ἐλεγεν’ Κύριε ἰησοῦ Χριστὲ, ἰδοῦ καὶ τὸν οἶκον
τῶν γονέων μον ἔδειξὰς μοι, καὶ τοῦ χαρίσματός σου
μὴ ἑκπέσω, ἀλλὰ δός μοι ἵνα τελείως νικήσω τὸν
διάϐολον, καὶ ἐν τῷ οἴκῳ τούτῳ ἀποθάνω καλῶς,
μήτε ἐάσῃς με μαλλον πειρασθζναι. Καὶ ἔμεινεν
ἐκεῖ πάσης τῆσδε νυκτός.
lA'. "011v δὲ ἐγένετο ἡ ἡμέρα, συνοίχθη ἡ πύλη
τοῦ οἴκου, ὡς ἦν συνήθεια, ἴνα οἱ αὺτοῦ γονεῖς ἰπὶ
ὀλίγον ἐξέλθωσι. Καὶ ἐξῆλθεν 6 ἐπὶ τῆς οἰκίας, κειἱ
βλέπει αὐτὸν κείμενον καί διεῤῥηγὸσιν ἱματίοις ἐν-
δεδυμένον, καῖ λέγει abuit“ Τίς εἴ σὺ, ἄνθρωπε, καὶ
πόθεν; καὶ πῶς, τοιοῦτος ὑπάρχων, ἐτόλμησας ἱν-
ταῦθα προσελθεῖν ς ἀλλὰ δὸς τόπον, ὅτι οἱ κύριοί μου
Λέγει αὐτῷ ὃ Ἰωάννης· Δέο-
προελθεῖν μέλλουσι.
μαί σου, Κύριε, ποίησον μετ’ ὶμοῦ ἕλεος, ἄνθρωπος
γὰρ πτωχός εἶμι. ’Ὲασόν με ἐν τῇ γωνίᾳ ταύτῃ
κεῖσθαι, μηδὲν ἐμοῦ ἀδικοῦντος, καὶ τοῦ ἐλέους μι-
σθὸν αὐτὸς 6 Θεὸς δώσει, εἰ μὲ πένητα ἐπὶ τοῦ οἴκου
τοῦδε θύραις μένειν ἀφῇς. Ιίἲάσεν ἐκεῖνος καί ἀπ-
ῆλθε, Καὶ ἐξελθόντων μετὰ ταῦτα τῶν γονέων αῦ-
τοῦ, δρᾷ αὐτοὺς 6 Ἰωάννης, καὶ ὅλος ἐπληρώθη
δακρύων, καὶ εἴπεν ἐν ὲαυτῴ³ Ἰδοὺ, διάϐολε, καὶ
τοῦς γονεῖς μου ἐθεασάμην τῇ βουλήσει τοῦ Θεοῦ,
sui τὰ κέντρα σου καταπατήσω, τῇ δυνάμει καὶ
βοηθείᾳ τοῦ λριστοῦ. Καὶ πάλιν begs. Κύριε ἰηιο0
σου Χριστὲ μὴ ἓγκαταλίπῃς με’ καὶ ἔμεινεν ἐν τῇ
γωνίᾳ ἐκείνῃ, Καὶ ὁ πατὴρ αὖτοῦ ἤρξατο ἀπὸ τῆς
τραπέζης αὐτοῦ ἀποστέλλειν αῦτῷ τροφὴν, λέγων’
Ἠ τοῦ πτωχοῦ τούτόυ ὑπομονὴ πολλή ἐστι, ὅτε ἐν
τοσούτῳ χειμῶνι καὶ ταγετῷ οὕτω προσκαρτερεῐ καί
καθέζεται ἐν τῷ πυλῶνι. Δυνατός ἔστιν 6 Θεὸς δι’
αὒτοῦ σῶσαι καί ἡμᾶς, Πάντως γὰρ διὰ τοῦτο ἀπ-
εστάλη ἐν τῷ οἴκῳ ἡμῶν ἀνὴρ οὗτος, ἵνα καὶ ἡμεῖς
σωθῶμεν, Ἐξελθοῦσα δὲ ἡ μήτηρ αὐτοῦ ἐν μιᾷ ἡμε-
ρῶν, καὶ ἰδοῦσα αὐτὸν οῦτως ἅπαστρον, ἕκπληκτος
ἔστη, διὰ τὸ ἄγριον καὶ ἆνυπόδητον, καὶ λέγει πρὸς
τοὺς αὒτῆς παῖδάς· Σύρατε αὐτὸν ἔνθεν, ὅτι οὔ δύ-
ναμαι, τούτου ἐνθάξε κειμένου, εἰσέρχεσθαι. Εὐθέως
δὲ ἓσυραν αὐτὸν oi παῖδες. Ἐξῆς δὲ ἀπὸ τῆς πύλης
μακρὸν συρόμενος, καὶ ἐκεῖ ὑπομένων οὒκ ἀνεχώρει, D
Ἐξελθόντος δέ ποτε τοῦ ἐπὶ τῇ οἰκίᾳ, λέγει αὒτῷὁ
Ἰωάννης· Ὠς ἐξ ἄρχῆς ἐποίησας μετ’ ἐμοῦ ἕλεος,
καὶ νῦν ποίησόν μοι ὦδε μικρὰν καλ-ἶϐην κατὰ τοῦ
παγετοῦ, καὶ-πρὸς τὸ μὴ ὁρᾶσθαί με ὑπὸ τῆς κυ-
ρίας ὑμῶν. Ὀ δὲ ἁκούων, καὶ μὴ ὄκνησαο, μικρὰν
ὃποίησεν αῦτῷ καλύϐην· καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ, Θεῷ εὗ-
χόμενος. Καθ’ ἑκάστην δὲ δὲ ὸ πατὴρ αὐτοῦ ἔστελλεν
αὐτῷ τροφήν, '0 δὲ τὰ ἀποστέλλόμενα αῦτῷ ὑπὸ
τοῦ πατρὸς, τοῖς πτωχοῖς διεδίδου, αὐτὸς δὲ οὔτε
ἤσθιεν, αὔτε ἔπινεν ἐξ αὑτῶν, ὥστε τοὺς πένητας
πάντας πρὸς αὐτόν ἐρχομένους ἂποτρέφεσθαι. Τοσ-