PG 115, col. 1186
ponsum. Sic enim habet :
Dicite vos regi : Pulcherrima corruit aula.
Non tectumpulcher, nec taurum vatibus aptam,
Plzwbus habet : fontisque exstincta est lympha ιο-
quentia.
XXIII. Haec cum audiisset imperator, repletus
fuit stuporejet admiratione, iraque excitatus, in-
genti voce exclamavit: Quisnam et inde est ista
ιοοιοιιοωε, qui tantam et tarn sonoram pro tribu-
nali edidit concionem ? Nondum enim eum viderat,
eo quod eum quidem praefecisset Constantius, cum
ipse interea versaretur in Gallia, Dux est Alexan-
driae. ait cohors militum, o domine. Imperator au-
tem eum agnoscens ex signis magistratus: Artemius
est, inquit, qui fratri meo mortem acerbam procu-
ravit? Certe, ο optime imperator, is est, respondit
cohors. Julianus autem : Gratias, inquit, ago diis
immortalibus, et Apollini Daphnaeo, quod hunc
sceleratum virum et perniciosum, se suaque indi-
cantem et profitentem reddidere manifestum. Et
dicit: Auferatur ergo ei cingulum dignitatis, quo
is est indigne cinctus, et det pcenas hujus nunc
audaciae. Pro caede autem mei fratris et sanguine, Α
cras, si dii velint, mihi dabit supplicium. Non enim
una morte consumam, sed innumerabilibus, et eum
puniam tanquam parricidam : imo vero gravius,
quam parricidam, quoniam non viri communis, sed
imperatoris, fudit sanguinem, idque cum nihil
grave ab eo esset passus. Haec cum imperator Ju-
lianus oratorie dixisset in martyrem, arripitur sta-
tim a satellitibuszet zona privatus, stat pro tribu-
nali, et traditur lictorum manibus. Illi autem cum
manibus et pedibus ejus funes annexuissent, a qua-
tuor partibus extendunt, ventremque et tergum
martyris boum nervis adeo crudeliter verberabant,
ut quater mutatisintii,qui percutiebant:licebatque
videre ejus novam quamdam etnon humanam tole-
rantiam. Neque enim gemitus, nec vox, nec aliquid
aliud ex iis, quae accidunt hominibus qui torquen-
tur, ab ipso emittebatur : sed vultu penitus immu-
tato cernebatur. Terra autem impleta erat san-
guine, adeo ut omnes qui aderant, quin etiam ille
ipse imperator, mirarentur. Jubetitaque sanctum re-
laxatum cum aliis martyribus abduci in custodiam.
ἀλλὰ ααὶ αὐτὸν ἐκεῖνον τὸν βασιλέα, διὰ θαύ-
λεύει τοίνυν ἀνεθέντα τὸν ἅγιον σὺν τοῖς ἂδ λοις μάρτυσιν ἐπὶ τήν φυλακὴν
XXlV. Cum ergo abducerentur martyres Christi,
psallebant : ‹‹ Probasti nos, Deus, igne nos exemi-
nasti, sicut examinatur argentum. Posuisti afflictio-
nes super dorsa nostra. lmposuisti homines super
Dicite vos regi : Pulcherrima corruit aula.
Non tectumpulcher, nec taurum vatibus aptam,
Plzwbus habet : fontisque exstincta est lympha ιο-
quentia.
XXIII. Haec cum audiisset imperator, repletus
fuit stuporejet admiratione, iraque excitatus, in-
genti voce exclamavit: Quisnam et inde est ista
ιοοιοιιοωε, qui tantam et tarn sonoram pro tribu-
nali edidit concionem ? Nondum enim eum viderat,
eo quod eum quidem praefecisset Constantius, cum
ipse interea versaretur in Gallia, Dux est Alexan-
driae. ait cohors militum, o domine. Imperator au-
tem eum agnoscens ex signis magistratus: Artemius
est, inquit, qui fratri meo mortem acerbam procu-
ravit? Certe, ο optime imperator, is est, respondit
cohors. Julianus autem : Gratias, inquit, ago diis
immortalibus, et Apollini Daphnaeo, quod hunc
sceleratum virum et perniciosum, se suaque indi-
cantem et profitentem reddidere manifestum. Et
dicit: Auferatur ergo ei cingulum dignitatis, quo
is est indigne cinctus, et det pcenas hujus nunc
audaciae. Pro caede autem mei fratris et sanguine, Α
cras, si dii velint, mihi dabit supplicium. Non enim
una morte consumam, sed innumerabilibus, et eum
puniam tanquam parricidam : imo vero gravius,
quam parricidam, quoniam non viri communis, sed
imperatoris, fudit sanguinem, idque cum nihil
grave ab eo esset passus. Haec cum imperator Ju-
lianus oratorie dixisset in martyrem, arripitur sta-
tim a satellitibuszet zona privatus, stat pro tribu-
nali, et traditur lictorum manibus. Illi autem cum
manibus et pedibus ejus funes annexuissent, a qua-
tuor partibus extendunt, ventremque et tergum
martyris boum nervis adeo crudeliter verberabant,
ut quater mutatisintii,qui percutiebant:licebatque
videre ejus novam quamdam etnon humanam tole-
rantiam. Neque enim gemitus, nec vox, nec aliquid
aliud ex iis, quae accidunt hominibus qui torquen-
tur, ab ipso emittebatur : sed vultu penitus immu-
tato cernebatur. Terra autem impleta erat san-
guine, adeo ut omnes qui aderant, quin etiam ille
ipse imperator, mirarentur. Jubetitaque sanctum re-
laxatum cum aliis martyribus abduci in custodiam.
ἀλλὰ ααὶ αὐτὸν ἐκεῖνον τὸν βασιλέα, διὰ θαύ-
λεύει τοίνυν ἀνεθέντα τὸν ἅγιον σὺν τοῖς ἂδ λοις μάρτυσιν ἐπὶ τήν φυλακὴν
XXlV. Cum ergo abducerentur martyres Christi,
psallebant : ‹‹ Probasti nos, Deus, igne nos exemi-
nasti, sicut examinatur argentum. Posuisti afflictio-
nes super dorsa nostra. lmposuisti homines super