PG 115, col. 227
que nervis ipsius terga et ventrem verberate, ut
discat alia non nugari, neque putet se aliquid
scire, cum nihil sciat. Videamus an ipsius Deus
auxilium ei afferat, ejusque mens ac propositum
quam firmum et immutabile sit, eXperiamur. Cum
igitur Acacius in illis vectibus alligatus esset ; et
eius terga undique verberarentur, hanc solam vocem ille emittebat : Christe, opem feras mihi
humili servo tuo; Domine Deus, ne me derelinquas.
ΧΙ. Cum vero sex carnifices vicissim illum ver-
berarent, et ejus sanguis in terram abunde diffun—
deretur, totumque corpus vulneribus acerbissimis Β
laniatum esset, judex ipse cum miserabiles illas
plagas videret, et martyris mentem ac voluntatem
constantem atque immobilem esse animadverteret:
Num, inquit, nunc sacrificabis ‘?ltane miser dici,
quam amicus imperatorum esse maluisti? Ad haec
dixit Acacius: Nequaquam ego sacrifico: habeo
enim Dominum meum Jesum Christum opem mihi
ferentem; itaque istis tuis cruciatibus robiistiorem
ac promptiorem me reddidisti. Hactenus enim tor-
mentorum exspectatio, aliqua ex parte cogitationes
meas perturbabat : cum vero vis illata est, ethaac
pati ccepi, per Jesum Christum mihi potentiam
suggerenlem,robustissimusfactus sum,et ad omnia
tormenta suscipienda paratissimus. Deo ipso sine
dubitatione aliqua confisus. Tum judex :
Ista, Ο
inquit, dicis, quoniam majora tormenta tibi non
intuli. Sed ego temeritatem istam tuam dejiciam.
Eo enim, quod hactenus tibi peperci, audacem, ut
dicis, te reddidi. Cui Aeacius : Fac celerrime quid-
quid vis. Quos enim cruciatus mihiafi'erre cogitas,
illi utilitatem mihi aflerent : et quo majora tor-
menta adhibebis, eo majorem Domini mei gratiam
invitus mihi conciliabis. llaec, iuquitjudex, loque-
ris, quoniam corpus tuum nondum verberibus lace-
ratum est. Tum Aeacius : .lam dixi, ut faceres,
quidquid vis,non enim impuris daemonibus sacrifico,
neque voluntati tuae, aut patris tui Satanas morem
gero. His auditis, judex commotus dixit: Plumbeis
aminis ejus maxillas contundite, ne iste nostra
diuturna in eum patientia temerario modo abuta-
tur. Post hrec Aeacius : En factum est, quod vo-
luisti,neque quidquam amplius profecisti;non enim
mala: artes tuaa meam in Christum charitatem su-
perabunt. Sacrifica, inquit judex,etab imminenti-
bus reliquis tormentis liber esto. Respondit Aca-
cius : Nunquam (ut dixi) sacrificabo :tantum enim
imminentes cruciatus despicio, quantum et ante-
cedentes non curavi, Deo ipso mihi animos sug-
gerente.
ΧΙΙ. Ad haec judex : Quomodo, inquit tu miles
atque illiteratus, ita causam tuam agis ? Cui Aca-
cius : Putasne propria virtute nos haec respondere ‘P
Minime, inquam, nos haec facimus, sed locuples et
discat alia non nugari, neque putet se aliquid
scire, cum nihil sciat. Videamus an ipsius Deus
auxilium ei afferat, ejusque mens ac propositum
quam firmum et immutabile sit, eXperiamur. Cum
igitur Acacius in illis vectibus alligatus esset ; et
eius terga undique verberarentur, hanc solam vocem ille emittebat : Christe, opem feras mihi
humili servo tuo; Domine Deus, ne me derelinquas.
ΧΙ. Cum vero sex carnifices vicissim illum ver-
berarent, et ejus sanguis in terram abunde diffun—
deretur, totumque corpus vulneribus acerbissimis Β
laniatum esset, judex ipse cum miserabiles illas
plagas videret, et martyris mentem ac voluntatem
constantem atque immobilem esse animadverteret:
Num, inquit, nunc sacrificabis ‘?ltane miser dici,
quam amicus imperatorum esse maluisti? Ad haec
dixit Acacius: Nequaquam ego sacrifico: habeo
enim Dominum meum Jesum Christum opem mihi
ferentem; itaque istis tuis cruciatibus robiistiorem
ac promptiorem me reddidisti. Hactenus enim tor-
mentorum exspectatio, aliqua ex parte cogitationes
meas perturbabat : cum vero vis illata est, ethaac
pati ccepi, per Jesum Christum mihi potentiam
suggerenlem,robustissimusfactus sum,et ad omnia
tormenta suscipienda paratissimus. Deo ipso sine
dubitatione aliqua confisus. Tum judex :
Ista, Ο
inquit, dicis, quoniam majora tormenta tibi non
intuli. Sed ego temeritatem istam tuam dejiciam.
Eo enim, quod hactenus tibi peperci, audacem, ut
dicis, te reddidi. Cui Aeacius : Fac celerrime quid-
quid vis. Quos enim cruciatus mihiafi'erre cogitas,
illi utilitatem mihi aflerent : et quo majora tor-
menta adhibebis, eo majorem Domini mei gratiam
invitus mihi conciliabis. llaec, iuquitjudex, loque-
ris, quoniam corpus tuum nondum verberibus lace-
ratum est. Tum Aeacius : .lam dixi, ut faceres,
quidquid vis,non enim impuris daemonibus sacrifico,
neque voluntati tuae, aut patris tui Satanas morem
gero. His auditis, judex commotus dixit: Plumbeis
aminis ejus maxillas contundite, ne iste nostra
diuturna in eum patientia temerario modo abuta-
tur. Post hrec Aeacius : En factum est, quod vo-
luisti,neque quidquam amplius profecisti;non enim
mala: artes tuaa meam in Christum charitatem su-
perabunt. Sacrifica, inquit judex,etab imminenti-
bus reliquis tormentis liber esto. Respondit Aca-
cius : Nunquam (ut dixi) sacrificabo :tantum enim
imminentes cruciatus despicio, quantum et ante-
cedentes non curavi, Deo ipso mihi animos sug-
gerente.
ΧΙΙ. Ad haec judex : Quomodo, inquit tu miles
atque illiteratus, ita causam tuam agis ? Cui Aca-
cius : Putasne propria virtute nos haec respondere ‘P
Minime, inquam, nos haec facimus, sed locuples et