PG 116, col. 665
pautatim; ἄφιξιν ἀπαγγέλλει ο καὶ ὅτι μὴ ἔκρινεν
exanguem; δεῖν καὶ πρδς βασιλέως, ἡνίκα [iasi-
ὶέα ίδοι τὸν iv οὐρανοῖς ὑδριζόμενον. Εἶτα διασαφεῖ
τι τοῦ δόγματοςο διδάσκει τὴν τῶν Θείων είκόνων
_ τιμήν· ᾇλλα τε ιίπὼν, καὶ προσθεὶς, ὅτι δεῖγμα
τοῦτο τοῦ πρὸς Χριστὸν πόθου, καὶ ὁμολογία τῆς
ἐκείνου σαρκώσεως · ἔπειτα καθαιρεῖ τὰ ίκείνου
προελήματα, πίστει Χριστσῦ καὶ δυνάμει λόγου καὶ
πνεύματος. Ἐπεὶ δὲ καὶ πολλῶν μεταξὺ ρηθέντωι,
οί Θεοδώρου λόγοι τὴν νικῶσαν εἶχον, θαυμάζει
πρῶτον ὀ βασιλεύς ο εἶτα καὶ θεραπεύειν ἐπιχειρεῖ,
ἄνδρα τοιοῦτον ὑποποιήσασθαι προθυμούμενος, δι’ Β
οὗ πολλῶν περιέσεσθαι δυνατὸς έσταιζ tat-axz:-
ρωτον αὑτὸν ιώρα ταῖς ἐκείνου λαϐαῖς, προσετίθει
γὰρ καί τι τοιοῦτον πρὸς αὐτὸν, Ἐπε>.ἀοου, λέγων,
τῶν συνθηκῶν ῶν ἔθου πρδς Θεὸν. βασιλεῦ· ὧν ἄρα
μισίτηςδ μέγας ἀρχιερεὺς γέγονεν, ἡνίκα σου
κεφαλῇ τὸν βασιλικὸν ἐπετίθει στέφανον; φεῖσαί
anginam?» ψυχῆς, καὶ τὸν πρότερον κόσμον απόδος
τῇ. ’ξῖκκλη-σίᾳ ⁸ καὶ μὴ διαμάχου Θεῷ, κριτῇ δικαίῳ
καὶ ίσχυρῷ, κᾶν si μὴ τὴν ὀργὴν tam ἑαθν exat.
στην ἡμέραν διὰ περιυυσίαν χρηστότητος.
ιε’. Ταῦτα 6 μὲν οὕτω πρὸς αὐτὸν διεπαρῤησιά·
σατο. Ὀ δὲ. τὶ πρόσνημα τῆς ἰπιεικείαςῂλύσας, c ε
ὀργὴν ἐξήγετο καὶ μανίαν ο καὶ ιτ τις Θεοδώρῳ
σύμψυχος, ἢ ἁμόδοξος τὴν εὐσέϐειαν, ἁνηρεύνῄαι
Ἐπεὶ οὖν αὑτῷ δῆλα καὶ τι περὶ Θεοφάνου ; κατέστη
τοῦ ἀδελφοῦ, καί ὅτι μηδὲν ἦττον τῆς φύσεως δια-
σώζων ἐστὶ κάν τοῖς δόγμασι τὸ συγγενὲς καὶ αὖτ-
αδεὶφον, μάστιξιν ἀμφοτέρους κολάσας συχναῖς,
εἶτα xei. ὑπερορὶαν αὐτῶν ἐν τῷ τοῦ Πόντου azi-
ματι κατακρίνει ο κελεύσας μὴ βρωτοῦ τινος, μὴ
ποτοῦ, μὴ ἐνδύματος, μηδένα τῶν πάντων αὐτοῖς
κοινωνεῖν, ἵνα κακοὶ, φησὶν, οὕτω κακῶ, ἐκτρι-
(εἶεν.
Ιςθ. Ἀλλὰ τὸν τύραννον μὶνή κακία πράττειν
οὕτως ἐδίδασκεν ο οὐδὲν γὰρ κακὸν, οὗ μὴ ἀνθέξε-
ται ἄδικος. Ἐπεὶ δι μὴ ἐπί πολὺ τὴν ὀργὴν δ δί-
καια κρίνων Θεὸς ἀνεϐάλλετο, οὗ πολὺ τὸ ὲν μέσῳ, υ t:
καὶ ὁ Θηρσὶν οὗτος ὀνόματός τι καί πράγματος
κοινωνῶν, συγκατῶύει τῇ τυραννίδι τὶν βίον. ’Λνα;-
ρεῖται γὰρ ὑπὸ Μιχαὴλ, ᾧ Τραυλδς ὴ ἐπωνυμία, κα-
κῶς, φασὶ, τ’» κακὸν ἐξ ῶμενον, ἸΙμέρα as ἦνή
τῶν τοῦ Χριστοῦ γενεθλίων, καὶ αἷμα τούτου κε-
νοῦται ’ οὐχ ὡς δή τινος τῶν νηπίων ξῷ ὑπὲρ ἡμῶν
τεχθέντι Χριστῷ προσαγόμενον, ἀλλ’ ὡς Ἡρώδου
μᾶλλον, είς πολλῶν ἁγίων ψυχῶν ἔκτισιν τῶν ὑπ’
ἐκείνου τυραννουμένων. τόπος δὲ ὑποδέχεται τὸ
ἐναγὲς ἅγιος· καὶ, ὦ τῶν τοῦ Θεοῦ Θυίων κριμάτων !
αὑτό φημι τὸ θυσιαστήριονίοῦ τε αὐτδς κατεψεύ-
σατο, τὰς συνθήκας διδους, μηδὲν τῶν ἱερῶν δογμα-
⁵ Psal. ru, li.
exanguem; δεῖν καὶ πρδς βασιλέως, ἡνίκα [iasi-
ὶέα ίδοι τὸν iv οὐρανοῖς ὑδριζόμενον. Εἶτα διασαφεῖ
τι τοῦ δόγματοςο διδάσκει τὴν τῶν Θείων είκόνων
_ τιμήν· ᾇλλα τε ιίπὼν, καὶ προσθεὶς, ὅτι δεῖγμα
τοῦτο τοῦ πρὸς Χριστὸν πόθου, καὶ ὁμολογία τῆς
ἐκείνου σαρκώσεως · ἔπειτα καθαιρεῖ τὰ ίκείνου
προελήματα, πίστει Χριστσῦ καὶ δυνάμει λόγου καὶ
πνεύματος. Ἐπεὶ δὲ καὶ πολλῶν μεταξὺ ρηθέντωι,
οί Θεοδώρου λόγοι τὴν νικῶσαν εἶχον, θαυμάζει
πρῶτον ὀ βασιλεύς ο εἶτα καὶ θεραπεύειν ἐπιχειρεῖ,
ἄνδρα τοιοῦτον ὑποποιήσασθαι προθυμούμενος, δι’ Β
οὗ πολλῶν περιέσεσθαι δυνατὸς έσταιζ tat-axz:-
ρωτον αὑτὸν ιώρα ταῖς ἐκείνου λαϐαῖς, προσετίθει
γὰρ καί τι τοιοῦτον πρὸς αὐτὸν, Ἐπε>.ἀοου, λέγων,
τῶν συνθηκῶν ῶν ἔθου πρδς Θεὸν. βασιλεῦ· ὧν ἄρα
μισίτηςδ μέγας ἀρχιερεὺς γέγονεν, ἡνίκα σου
κεφαλῇ τὸν βασιλικὸν ἐπετίθει στέφανον; φεῖσαί
anginam?» ψυχῆς, καὶ τὸν πρότερον κόσμον απόδος
τῇ. ’ξῖκκλη-σίᾳ ⁸ καὶ μὴ διαμάχου Θεῷ, κριτῇ δικαίῳ
καὶ ίσχυρῷ, κᾶν si μὴ τὴν ὀργὴν tam ἑαθν exat.
στην ἡμέραν διὰ περιυυσίαν χρηστότητος.
ιε’. Ταῦτα 6 μὲν οὕτω πρὸς αὐτὸν διεπαρῤησιά·
σατο. Ὀ δὲ. τὶ πρόσνημα τῆς ἰπιεικείαςῂλύσας, c ε
ὀργὴν ἐξήγετο καὶ μανίαν ο καὶ ιτ τις Θεοδώρῳ
σύμψυχος, ἢ ἁμόδοξος τὴν εὐσέϐειαν, ἁνηρεύνῄαι
Ἐπεὶ οὖν αὑτῷ δῆλα καὶ τι περὶ Θεοφάνου ; κατέστη
τοῦ ἀδελφοῦ, καί ὅτι μηδὲν ἦττον τῆς φύσεως δια-
σώζων ἐστὶ κάν τοῖς δόγμασι τὸ συγγενὲς καὶ αὖτ-
αδεὶφον, μάστιξιν ἀμφοτέρους κολάσας συχναῖς,
εἶτα xei. ὑπερορὶαν αὐτῶν ἐν τῷ τοῦ Πόντου azi-
ματι κατακρίνει ο κελεύσας μὴ βρωτοῦ τινος, μὴ
ποτοῦ, μὴ ἐνδύματος, μηδένα τῶν πάντων αὐτοῖς
κοινωνεῖν, ἵνα κακοὶ, φησὶν, οὕτω κακῶ, ἐκτρι-
(εἶεν.
Ιςθ. Ἀλλὰ τὸν τύραννον μὶνή κακία πράττειν
οὕτως ἐδίδασκεν ο οὐδὲν γὰρ κακὸν, οὗ μὴ ἀνθέξε-
ται ἄδικος. Ἐπεὶ δι μὴ ἐπί πολὺ τὴν ὀργὴν δ δί-
καια κρίνων Θεὸς ἀνεϐάλλετο, οὗ πολὺ τὸ ὲν μέσῳ, υ t:
καὶ ὁ Θηρσὶν οὗτος ὀνόματός τι καί πράγματος
κοινωνῶν, συγκατῶύει τῇ τυραννίδι τὶν βίον. ’Λνα;-
ρεῖται γὰρ ὑπὸ Μιχαὴλ, ᾧ Τραυλδς ὴ ἐπωνυμία, κα-
κῶς, φασὶ, τ’» κακὸν ἐξ ῶμενον, ἸΙμέρα as ἦνή
τῶν τοῦ Χριστοῦ γενεθλίων, καὶ αἷμα τούτου κε-
νοῦται ’ οὐχ ὡς δή τινος τῶν νηπίων ξῷ ὑπὲρ ἡμῶν
τεχθέντι Χριστῷ προσαγόμενον, ἀλλ’ ὡς Ἡρώδου
μᾶλλον, είς πολλῶν ἁγίων ψυχῶν ἔκτισιν τῶν ὑπ’
ἐκείνου τυραννουμένων. τόπος δὲ ὑποδέχεται τὸ
ἐναγὲς ἅγιος· καὶ, ὦ τῶν τοῦ Θεοῦ Θυίων κριμάτων !
αὑτό φημι τὸ θυσιαστήριονίοῦ τε αὐτδς κατεψεύ-
σατο, τὰς συνθήκας διδους, μηδὲν τῶν ἱερῶν δογμα-
⁵ Psal. ru, li.