PG 118, col. 333
ἆνεϐαλόμην τὴν παρουσίαν, ἓως οὗ καὶ ἐν ὑμῖν καρ-
πόν τινα βλαστάνοντα τῆς πίστεως ἄξιον καὶ τελεσω
φορούμενον μάθω. Ἐστι δὲ καὶ ἄλλως τὸ νόημα
συνιδεῖν. Ἐκωλύθην ἄχρι τοῦ δεῦρο. Διατί ; ’Ὁτι καρ-
πόν τινα ἔτι μοι συνέλεγον λείποντα. Καὶ ταύτην
τὴν ἔννοιαν ἐπὶ τέλει τῆς ἐπιπολῆς ἔστι βεϐαιου-
μένην ἰδεῖν, ὥσπερ ἰπιλογιζομὲνου τοῦ Ἀποστὸλου
τὰ προοιμιασθὲντα Καὶ γάρ φησι· Διὸ καὶ ἐνεκοπτό-
μην ἐλθεῖν πρὸς ὑμᾶς, νυνὶ δὲ μηκέτι ἔχων τόπον
ἒν τοῖς κλίμασι τούτοις, ἐλεύσομαι πρὸς ὑμᾶς. Ὥστε
bim; τοῦ νῦν ἐλπιζόμενος εἷς συλλογὴν καρπὸς ἐν
τοῖς ἄλλοις κλίμασιν, ἐκώλυσεν αὐτὸν ἐπὶ Ῥώμην
δραμεῖν, ἀτέλεστον ἐν ἐκείνοις τὸ ἔργον καταλι-
πόντα. Εἶτα τό· ιι Καῖ ἐν ὑμῖν, υ καὶ τὰ ἑξῆς, ὥσπερ
ἀντιπίπτοντος λύσις ἐστίν. Οίον, Τί, φησὶν, ἐν ἡμῖν ού
μέλλει σοι καρπὸν σχεῖν; Ναὶ,φησὶ, καὶ ἐν ὑμῖν τοῦτο
σπεύδω, τοῦτο ἐπιζητῶ, ὀφειλέτης εἰμὶ, κρεωπῶ πᾶ-
σιν. σ Καθὼς καὶ ἐν τοῖς λοιποῖς ἔθνεσιν. ›› Τῷ συν-
άπτειν αὐτοὺς τοῖς λοιποῖς,καταστὲλ.λει αὐτῶν τὸ φρό-
νημα.‹‹ Ἕλλησί τε καὶ Βαρϐάροις.» Ὠσπερ,φησὶν,Ἒλ-
Λησι καὶ Βαρϐάροις, οὕτω καὶ ὑμῖν ὀφειλέτης εἶμί.
‹‹ ὐιρειλέτης εἶμί, ›› Οόδὲν ἴδιον, φησὶ, δίδωμι. Ὀφει-
λὲτης εἰμὶ πᾶσιν εύαγγελίσασθαι,καὶ πληρῶσαι τήν δο-
Θεῖσὰν μοι ἐντολήν. ‹‹ Οὕτω γὰρ κατ’ ἐμέ. »ν Ὠσπερ,
φησὶν, Ἕλλησι καὶ Βαρϐἀροις, σοφοῖς τε καὶ ἀνοήτοις
ὀφειλέτης εἰμὶ, οὕτως.ὅσον ἧκεν εἷς τήν ἐμὴν σπουδὴν
καὶ προθυμίαν, καὶ ὑμῖν εὐαγγελίσασθαι χρεωστῶ. Τὸ
γὰρ, ιι Ὀερεελέτης εἰμὶ, ι ἀπὸ κοινοῦ δεκτέον. ι( Ού γὰρ
ἐπαισχύνομαι. ›› Ἐπεὶ δὲ τοῖς ἀπίστοις πολλὰ ἄδοξα
δοκεῖ εἶναι ἐν τῷ Εύαγγελίῳ, οἷον ὁ σταυρὸς, ὁ θά-
νατος, ἡ τῶν Ἰουδαίων παροινία, τέως αὐτοὺς τοῦτο
διδάσκει, μηδὲν ἐν αὐτῷ ἄδοξον ὑπονοεῖν, καὶ διὰ
τοῦτο αἲσλύνεσθαι· εἶτα λοιπόν προϐαίνων καὶ ἐξ-
αίρει τὸ Ε’ἷιαγγὲλιον. Καὶ ἄλλως. Ἐπειδὴ πολλοῖς
προτερήμασιν οἱ Ῥωμαῖοι μέγα ἐφρόνουν,
οἷον
πλούτῳ, δυναστείᾳ, σοφίᾳ. Ὑμεῖς μὶν, φησὶν, ἐπὶ τού-
τοις μέγα φρονεῖτε) ἑγὼ δὲ Θεὸν κηρύξων ἔρχομαι
ἐν μέσῳ ὑμῶν, καὶ οὐκ αἶσγύνομαι. Διατί ; Δύναμις
γὰρ Θεοῦ ἐστιν, εἷς σωτηρίαν τῶν δεχομένων. Καλῶς
εὶ τὸ, σ Εἲς σωτηρίαν ›› "Evr γὰρ εἷς τιμωρίαν δύ-
ναμις Θεοῦ. Εἷς σωτηρίαν δὲ, οὗ παντὶ, ἀλλᾶ τῷ
πιστεύοντι. Τοῖς γὰρ ἀπειθοῦσι κόλασιν ἀπειλεῖ τὸ
Βύειγγέλιον. ι Ἰουδαίων τε πρῶτον. » Ῥήματος p.6—
νον τιμή τὸ ‹‹ Πρῶτον, ι ού χάριτος πλεονασμός,
Ὁ τὰς) Ἰουδαῖος ἀπαιτεῖται πρῶτον πιστεύειν, ἃτε
δὴ κατηχημένος τὰ περὶ τοῦ Χριστοῦ ἐκ νόμου καὶ
τῶν προφητῶν, μᾶλλον τῶν ἐθνῶν. Καὶ ὅτι εἰ καὶ
ἐπὶ κοινῇ τοῦ γένους σωτηρίᾳ ἐπεδήμησεν ὁ Χριστὸς,
ἀλλ’ οῦν ἐν τοῖς Ἰουδαίοις καὶ ἐγεννήθη καὶ ἐπολι-
τεύσατο, καὶ ἐδίδαξε, καῖ τὰς θεοσημείας ἐν αὐτοῖς
εἰργάσατο, δι’ ἄ πάντα ὀφειλέται εἰσὶν Ἰουδαῖοι πρῶο
τοι πιστεύειν εἰς Χριστὸν, ἤπερ τὰ ἔθνη.
tiam. Primum enim a Iudaeo postulatur ut credat, utpote qui jam ea qum de Christo sunt, ex lege et-
prophetis edoctus sit magis quam gentes. Praeterea licet ad communem generis humani salutem vene -
rat Christus, tamen inter Iudaeos et natus et conversatus fuerat, docuerat, divinaque inter eos
signa operatus erat: propter quia omnia debitores erant Judaei, ut primi in Christum crederent supra
σείει-σε gentes.
πόν τινα βλαστάνοντα τῆς πίστεως ἄξιον καὶ τελεσω
φορούμενον μάθω. Ἐστι δὲ καὶ ἄλλως τὸ νόημα
συνιδεῖν. Ἐκωλύθην ἄχρι τοῦ δεῦρο. Διατί ; ’Ὁτι καρ-
πόν τινα ἔτι μοι συνέλεγον λείποντα. Καὶ ταύτην
τὴν ἔννοιαν ἐπὶ τέλει τῆς ἐπιπολῆς ἔστι βεϐαιου-
μένην ἰδεῖν, ὥσπερ ἰπιλογιζομὲνου τοῦ Ἀποστὸλου
τὰ προοιμιασθὲντα Καὶ γάρ φησι· Διὸ καὶ ἐνεκοπτό-
μην ἐλθεῖν πρὸς ὑμᾶς, νυνὶ δὲ μηκέτι ἔχων τόπον
ἒν τοῖς κλίμασι τούτοις, ἐλεύσομαι πρὸς ὑμᾶς. Ὥστε
bim; τοῦ νῦν ἐλπιζόμενος εἷς συλλογὴν καρπὸς ἐν
τοῖς ἄλλοις κλίμασιν, ἐκώλυσεν αὐτὸν ἐπὶ Ῥώμην
δραμεῖν, ἀτέλεστον ἐν ἐκείνοις τὸ ἔργον καταλι-
πόντα. Εἶτα τό· ιι Καῖ ἐν ὑμῖν, υ καὶ τὰ ἑξῆς, ὥσπερ
ἀντιπίπτοντος λύσις ἐστίν. Οίον, Τί, φησὶν, ἐν ἡμῖν ού
μέλλει σοι καρπὸν σχεῖν; Ναὶ,φησὶ, καὶ ἐν ὑμῖν τοῦτο
σπεύδω, τοῦτο ἐπιζητῶ, ὀφειλέτης εἰμὶ, κρεωπῶ πᾶ-
σιν. σ Καθὼς καὶ ἐν τοῖς λοιποῖς ἔθνεσιν. ›› Τῷ συν-
άπτειν αὐτοὺς τοῖς λοιποῖς,καταστὲλ.λει αὐτῶν τὸ φρό-
νημα.‹‹ Ἕλλησί τε καὶ Βαρϐάροις.» Ὠσπερ,φησὶν,Ἒλ-
Λησι καὶ Βαρϐάροις, οὕτω καὶ ὑμῖν ὀφειλέτης εἶμί.
‹‹ ὐιρειλέτης εἶμί, ›› Οόδὲν ἴδιον, φησὶ, δίδωμι. Ὀφει-
λὲτης εἰμὶ πᾶσιν εύαγγελίσασθαι,καὶ πληρῶσαι τήν δο-
Θεῖσὰν μοι ἐντολήν. ‹‹ Οὕτω γὰρ κατ’ ἐμέ. »ν Ὠσπερ,
φησὶν, Ἕλλησι καὶ Βαρϐἀροις, σοφοῖς τε καὶ ἀνοήτοις
ὀφειλέτης εἰμὶ, οὕτως.ὅσον ἧκεν εἷς τήν ἐμὴν σπουδὴν
καὶ προθυμίαν, καὶ ὑμῖν εὐαγγελίσασθαι χρεωστῶ. Τὸ
γὰρ, ιι Ὀερεελέτης εἰμὶ, ι ἀπὸ κοινοῦ δεκτέον. ι( Ού γὰρ
ἐπαισχύνομαι. ›› Ἐπεὶ δὲ τοῖς ἀπίστοις πολλὰ ἄδοξα
δοκεῖ εἶναι ἐν τῷ Εύαγγελίῳ, οἷον ὁ σταυρὸς, ὁ θά-
νατος, ἡ τῶν Ἰουδαίων παροινία, τέως αὐτοὺς τοῦτο
διδάσκει, μηδὲν ἐν αὐτῷ ἄδοξον ὑπονοεῖν, καὶ διὰ
τοῦτο αἲσλύνεσθαι· εἶτα λοιπόν προϐαίνων καὶ ἐξ-
αίρει τὸ Ε’ἷιαγγὲλιον. Καὶ ἄλλως. Ἐπειδὴ πολλοῖς
προτερήμασιν οἱ Ῥωμαῖοι μέγα ἐφρόνουν,
οἷον
πλούτῳ, δυναστείᾳ, σοφίᾳ. Ὑμεῖς μὶν, φησὶν, ἐπὶ τού-
τοις μέγα φρονεῖτε) ἑγὼ δὲ Θεὸν κηρύξων ἔρχομαι
ἐν μέσῳ ὑμῶν, καὶ οὐκ αἶσγύνομαι. Διατί ; Δύναμις
γὰρ Θεοῦ ἐστιν, εἷς σωτηρίαν τῶν δεχομένων. Καλῶς
εὶ τὸ, σ Εἲς σωτηρίαν ›› "Evr γὰρ εἷς τιμωρίαν δύ-
ναμις Θεοῦ. Εἷς σωτηρίαν δὲ, οὗ παντὶ, ἀλλᾶ τῷ
πιστεύοντι. Τοῖς γὰρ ἀπειθοῦσι κόλασιν ἀπειλεῖ τὸ
Βύειγγέλιον. ι Ἰουδαίων τε πρῶτον. » Ῥήματος p.6—
νον τιμή τὸ ‹‹ Πρῶτον, ι ού χάριτος πλεονασμός,
Ὁ τὰς) Ἰουδαῖος ἀπαιτεῖται πρῶτον πιστεύειν, ἃτε
δὴ κατηχημένος τὰ περὶ τοῦ Χριστοῦ ἐκ νόμου καὶ
τῶν προφητῶν, μᾶλλον τῶν ἐθνῶν. Καὶ ὅτι εἰ καὶ
ἐπὶ κοινῇ τοῦ γένους σωτηρίᾳ ἐπεδήμησεν ὁ Χριστὸς,
ἀλλ’ οῦν ἐν τοῖς Ἰουδαίοις καὶ ἐγεννήθη καὶ ἐπολι-
τεύσατο, καὶ ἐδίδαξε, καῖ τὰς θεοσημείας ἐν αὐτοῖς
εἰργάσατο, δι’ ἄ πάντα ὀφειλέται εἰσὶν Ἰουδαῖοι πρῶο
τοι πιστεύειν εἰς Χριστὸν, ἤπερ τὰ ἔθνη.
tiam. Primum enim a Iudaeo postulatur ut credat, utpote qui jam ea qum de Christo sunt, ex lege et-
prophetis edoctus sit magis quam gentes. Praeterea licet ad communem generis humani salutem vene -
rat Christus, tamen inter Iudaeos et natus et conversatus fuerat, docuerat, divinaque inter eos
signa operatus erat: propter quia omnia debitores erant Judaei, ut primi in Christum crederent supra
σείει-σε gentes.