PG 119, col. 648
δηλοι γένωνται, ὃτι πάντη ἀπηλλοτρίωνται ἡμῶν.
καὶ μετὰ τῶν οὐχ ἡμετέρων προσεκολλήθησαν. Εἰσὶ
γάρ τινες ἐν τούτοις, καὶ οὐκ ἐξ ἡμῶν ὄντες, οἷς
δηλαδὴ συνῆψαν ἑαυτοὺς οἱ ἐξ ἡμῶν ἐξελθόντες. Δι’
οὓς, φησὶν, εἴρηκα καὶ τὸ, «Οὐκ εἰσὶ πάντες ἐξ
ἡμῶν.» Ἠμῶν γὰρ ἀπορραγέντες τῶν οἰκείων, ἄλο
λοις ἐκολλήθησαν τοῖς ἀλλοτρίοις ἡμῶν, μᾶλλον ἑλό-
μενοι ἐθνικῶς ζῇν ἁσωςρονίστως, ἦ μεθ’ ἡμῶν
σωφρόνως. Ταῦτα εἰπὼν, ἵνα μὴ δόξῃ ἐαυτῷ μόνῳ
τὴν τούτων γνῶσιν ἀνατιθέναι, καὶ καταλαζονεύεσθαι
διά τούτων κατὰ τῶν πιστῶν, ὡς μόνος εἰδὼς ταίτα,
λ ἐπιφέρει τὸ, «Καὶ ὑμεῖς χρίσμα ἔχετεἰ dist-:3 pa". Ela-
Β γενο Ἀλλὰ τί ταῦτα πρὸς ὑμᾶς ἐγὼ διεξέρχομαι ὡς
πρὸς ἀγνοοῦντας; Οὐκ ἔστι παρ’ ὑμῖν ἄγνοια τού·
των. Ἐλάϐετε γὰρ διὰ τοῦ ἁτὲου βαπτίσματος το
χρίσμα τὸ ἱερὸν, καὶ διὰ τούτου το εἰς πᾶσαν τὴν
ἀλήθειαν ὁδηγοῦν ὑμᾶς θεῖον Πνεῦμα, Ἐπεὶ δὲ τοῦτο,
ἴστε ὅτι οὐχ ὡς ἀγκιοοῦειν ὑμῖν ’ίράιεω ταῦτα, ἀλλ’
ὡς εἰδόσι. Τίνα tat-31:1; TLV ἔσχατον καιρὶν, τὴν τῶν
’Λντιγςρίστων φορὰν, τὸ πάντα ψεύδους εἶναι iuni.
Διὰ τὸ πλεονάσαι οὖν τὸ ψεῦδος, διὰ τοῦτο. φησί, λέγω
καὶ τοὺς ἀντιχρίστους πολὶοὺς γενέσθαι. Ei γὰρ ὁ
Χριστὸς ἀλήθειά ἐστιν, ὃν καὶ ὑμεῖς ἐγνωκότες, τὴν
ἀλήθειαν ἔχετε ἐν ἑαυτοῖς. πάντως ὀ ςπεύστης ὲναν
τίος ὢν τῇ ἀληθείᾳ, ἦτοι τῷ Χριστῷ, ἀντίχριστος
Ζ - Τίς ἐστιν ό ψεύστης, εἰμὴ c’ ἀμόύμενος ὅτι
Ἰησοῦς οὐκ ἐστιν ό Xprcn’c; οὗτός ἐστιν o’
Ἀντί χρίστος, ό ἀρνούμενος τὸν Πατέρα καὶ τὸν
Υἰόν. Πᾶς ό ἀρνούμενος τεν Υἱέν, εἰ·δέ τὸν Πα-
τέρα ἔχει. ’Υμεῖς οὖν ὃ ἠκούσατε ἀπ’ ἀιχῆς, ἐν
ὑμῖν μενέτω. Ἐὰν ἐν ὑμῖν μείνῃ ὃ ἀπ’ ἀρχῆς
ἠκούσατε, καὶ ὑμεῖς ἑν τῷ fit; καὶ ἐν τῷ [hirpi
μενεῖτε. Καὶ αὕτη ἐστὶν ὴ ἐπαγγελία ῆι· αἰετέ(-
ἐπηγγείλατο ἡμῖν, τὴν ζωὴν αἰώνιον. Ταῦτα
ἑκοαψα ὑμῖν περὶ τῶν πλανώντων ὑμᾶς. Καὶ
ὑμεῖς τὸ χρίσμα ὃ ἐλάϐετε ἀπ’ αὐτοῦ, ἐν ὑμῖν
μένει. Καὶ σὺ χρείαν ἔχετε ἵνα τις διδάσκῃ ὑμᾶς,
πάντων, καὶ ἀληθές ἐστι, καὶ οὐκ ἔστι ψεῦδος,
καὶ καθὼς ἐδίδαξεν ὑμᾶς, μενεῖτε ἐν αὐτῷ.
D Κάνταῦθα προσυπακουστέον τὶν, καὶ, σὺνόετμον,
σαφηνείας χάριν, ἵν’ οὕτως’ Καὶ τίς ἐστιν ὁ Cra-3-
στης, εἰ μὴ ὁ ἀρνούμενος ὅτι Ὶηςοῦς οὐκ ἒ;τιν ὁ
Χριστός, Τοῦτο δὲ Σίμων ὁ ἀνόσιος ἐλήρει, ἄλλον
εἶναι τὸν Ἰησοῦν, καὶ ἄλλον τὸν Χριστόν. Τὸν μὲν
Ἰησοῦν, τον ἀπὸ τῆς ἁγίας Μαρίας, τον δὲ Χριττον,
τὸν ἐπὶ τοῦ Ἰορδάνου καταϐάντα ἀπ’ οῷρανοῖδ. Ὀ
τῷ ψεύδει οὖν περικροτούμενος, φησὶ, τούτῳ, οὗτος
’Λντίχριστὸς ἐστι. Καὶ τὸ, Οὗτος ἔστιν ὁ Ἀιτίχρε-
στος, διττῶς ἐκλητετέον, καὶ ἐπὶ τοῦ ἀρνοτμέυον,
ὅτι Ἰησοῦς οὐκ ἔστιν ὁ Χριττος, καὶ ἐπὶ τοῦ ἀρνου-
μένου τὸν Πατέρα καὶ τον Υἱόν. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἀρνού-
pere, φηςῖ, τον Πατέρα καὶ τον Υιδν, καὶ οὗτος
καὶ μετὰ τῶν οὐχ ἡμετέρων προσεκολλήθησαν. Εἰσὶ
γάρ τινες ἐν τούτοις, καὶ οὐκ ἐξ ἡμῶν ὄντες, οἷς
δηλαδὴ συνῆψαν ἑαυτοὺς οἱ ἐξ ἡμῶν ἐξελθόντες. Δι’
οὓς, φησὶν, εἴρηκα καὶ τὸ, «Οὐκ εἰσὶ πάντες ἐξ
ἡμῶν.» Ἠμῶν γὰρ ἀπορραγέντες τῶν οἰκείων, ἄλο
λοις ἐκολλήθησαν τοῖς ἀλλοτρίοις ἡμῶν, μᾶλλον ἑλό-
μενοι ἐθνικῶς ζῇν ἁσωςρονίστως, ἦ μεθ’ ἡμῶν
σωφρόνως. Ταῦτα εἰπὼν, ἵνα μὴ δόξῃ ἐαυτῷ μόνῳ
τὴν τούτων γνῶσιν ἀνατιθέναι, καὶ καταλαζονεύεσθαι
διά τούτων κατὰ τῶν πιστῶν, ὡς μόνος εἰδὼς ταίτα,
λ ἐπιφέρει τὸ, «Καὶ ὑμεῖς χρίσμα ἔχετεἰ dist-:3 pa". Ela-
Β γενο Ἀλλὰ τί ταῦτα πρὸς ὑμᾶς ἐγὼ διεξέρχομαι ὡς
πρὸς ἀγνοοῦντας; Οὐκ ἔστι παρ’ ὑμῖν ἄγνοια τού·
των. Ἐλάϐετε γὰρ διὰ τοῦ ἁτὲου βαπτίσματος το
χρίσμα τὸ ἱερὸν, καὶ διὰ τούτου το εἰς πᾶσαν τὴν
ἀλήθειαν ὁδηγοῦν ὑμᾶς θεῖον Πνεῦμα, Ἐπεὶ δὲ τοῦτο,
ἴστε ὅτι οὐχ ὡς ἀγκιοοῦειν ὑμῖν ’ίράιεω ταῦτα, ἀλλ’
ὡς εἰδόσι. Τίνα tat-31:1; TLV ἔσχατον καιρὶν, τὴν τῶν
’Λντιγςρίστων φορὰν, τὸ πάντα ψεύδους εἶναι iuni.
Διὰ τὸ πλεονάσαι οὖν τὸ ψεῦδος, διὰ τοῦτο. φησί, λέγω
καὶ τοὺς ἀντιχρίστους πολὶοὺς γενέσθαι. Ei γὰρ ὁ
Χριστὸς ἀλήθειά ἐστιν, ὃν καὶ ὑμεῖς ἐγνωκότες, τὴν
ἀλήθειαν ἔχετε ἐν ἑαυτοῖς. πάντως ὀ ςπεύστης ὲναν
τίος ὢν τῇ ἀληθείᾳ, ἦτοι τῷ Χριστῷ, ἀντίχριστος
Ζ - Τίς ἐστιν ό ψεύστης, εἰμὴ c’ ἀμόύμενος ὅτι
Ἰησοῦς οὐκ ἐστιν ό Xprcn’c; οὗτός ἐστιν o’
Ἀντί χρίστος, ό ἀρνούμενος τὸν Πατέρα καὶ τὸν
Υἰόν. Πᾶς ό ἀρνούμενος τεν Υἱέν, εἰ·δέ τὸν Πα-
τέρα ἔχει. ’Υμεῖς οὖν ὃ ἠκούσατε ἀπ’ ἀιχῆς, ἐν
ὑμῖν μενέτω. Ἐὰν ἐν ὑμῖν μείνῃ ὃ ἀπ’ ἀρχῆς
ἠκούσατε, καὶ ὑμεῖς ἑν τῷ fit; καὶ ἐν τῷ [hirpi
μενεῖτε. Καὶ αὕτη ἐστὶν ὴ ἐπαγγελία ῆι· αἰετέ(-
ἐπηγγείλατο ἡμῖν, τὴν ζωὴν αἰώνιον. Ταῦτα
ἑκοαψα ὑμῖν περὶ τῶν πλανώντων ὑμᾶς. Καὶ
ὑμεῖς τὸ χρίσμα ὃ ἐλάϐετε ἀπ’ αὐτοῦ, ἐν ὑμῖν
μένει. Καὶ σὺ χρείαν ἔχετε ἵνα τις διδάσκῃ ὑμᾶς,
πάντων, καὶ ἀληθές ἐστι, καὶ οὐκ ἔστι ψεῦδος,
καὶ καθὼς ἐδίδαξεν ὑμᾶς, μενεῖτε ἐν αὐτῷ.
D Κάνταῦθα προσυπακουστέον τὶν, καὶ, σὺνόετμον,
σαφηνείας χάριν, ἵν’ οὕτως’ Καὶ τίς ἐστιν ὁ Cra-3-
στης, εἰ μὴ ὁ ἀρνούμενος ὅτι Ὶηςοῦς οὐκ ἒ;τιν ὁ
Χριστός, Τοῦτο δὲ Σίμων ὁ ἀνόσιος ἐλήρει, ἄλλον
εἶναι τὸν Ἰησοῦν, καὶ ἄλλον τὸν Χριστόν. Τὸν μὲν
Ἰησοῦν, τον ἀπὸ τῆς ἁγίας Μαρίας, τον δὲ Χριττον,
τὸν ἐπὶ τοῦ Ἰορδάνου καταϐάντα ἀπ’ οῷρανοῖδ. Ὀ
τῷ ψεύδει οὖν περικροτούμενος, φησὶ, τούτῳ, οὗτος
’Λντίχριστὸς ἐστι. Καὶ τὸ, Οὗτος ἔστιν ὁ Ἀιτίχρε-
στος, διττῶς ἐκλητετέον, καὶ ἐπὶ τοῦ ἀρνοτμέυον,
ὅτι Ἰησοῦς οὐκ ἔστιν ὁ Χριττος, καὶ ἐπὶ τοῦ ἀρνου-
μένου τὸν Πατέρα καὶ τον Υἱόν. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἀρνού-
pere, φηςῖ, τον Πατέρα καὶ τον Υιδν, καὶ οὗτος