PG 120, col. 1217
δὲ 6 πλούσιος δυσκόλως, 6 πλεονέκτης οοἨόλως ’ εἰ
γὰρ δ μὴ δοῦς τὰ ἑαυτοῦ κατακρίνεται, πολλῷ μᾶλ-
λον 6 καὶ τὰ ἐτέρων ἁρπάζων. α Πάλιν δὲ λέγω
ὑμῖν, Εὖκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυπήματος
ῥαφίδος διελθεῖν, ἣ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ
Θεοῦ εἰσελθεῖν ⁸ ι) εἰπὼν τὸ πρᾶγμα δύσκολον 6
Χριστὸς, ἔπειτα λέγει τοῦτο καὶ ἀδύνατον, καὶ οὐχ
ἁπλῶς ἀδύνατον, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀδυνάτου ἀδυνατώ-
τερον. Ἀδύνατον μὲν γὰρ τὴν κάμηλον τὸ ζῶον διὰ
τρυπήματος βελόνης διελθεῖν ‘ ἀδυνατώτερρν δὲ
τούτου τὸ, εἰσελθεῖν πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τῶν
οὐρανῶν · τινὲς δὲ κάμηλον (44) λέγουσι σχοινίον
παχὺ τοῦ πλοίου, ᾧ δεσμοῦσι τὰς ἀγκύρας οἱ ναῦ-
ται, Ταῦτα λέγων 6 Χριστὸς, οὔ διαϐάλλει τὸν
πλοῦτον, ἀλλᾶ ¹τὸ δουλούσθαι τῷ πλούτῳ, ’Ἀριστον
δὲ καὶ θαυμάσιον δὲ παράδειγμα. Καθάπερ γὰρ τὸ
τρύπημα νῆς βελόνης, οὒ χωρεῖ τὴν κάμηλον διά τε
τὴν πολλὴν αὖσοῦ στσνότητα, κπιί διὰ τὸν πολὺν
ὄγκον τῆς καμήλου, οὕτω καὶ ἡ ὁδδς ἡ ἀπάγουσα
εἰς τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον, οὔ χωρεῖ κὸν πλούσιον,
διά τε τὴν ἑαυτῆς στενότητα, καὶ διὰ τὸν πολὺν
ὄγκον τοῦ πλουσίου. Πρέπει οὖν, ἀδελφοί μου, πάντα
ὄγκον (45) ἀποθέσθαι κατὰ τὸν θεῖον Ἀπόστολον, κα·
λεπτυνθῆναι δι’ ἑκουσίου πενίας, ὥστε δυνηθῆναι
διὰ τῆς στενῆς ὁδοῦ εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τῶν
οὐρανῶν. Στενὴ γὰρ καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπ-
άγουσα εἰς τὴν ζωὴν, καὶ ὀλίγοι εἰσὶν οἱ εὑρίσκοντες
αὐτήν, ( Ἀκούσαντες δὲ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐξεπλήσ-
σοντοσφόδρα, λέγοντες, Τίς ἄρα δύναται σωθῆναι ς n
Ἐξεπλήσσοντο, ἀντὶ του ἐθορυϐοῦντο. Πλὴν οὔχ
ὑπὲρ ἑαυτῶν (πένητες γαρ ἦσαν), ἀλλ’ ὑπὲρ τῶν
πλουσίων ο ἤρξαντο γὰρ σπλάγλνα οἷετιρμῶν ἀνα-
λαϐεῖν οἱ ἀπόστολοι, καί ὑπεραλγετν τῆς ἀπωλείας
τῶν ἀνθρώπων, λέγοντες ⁸ Τίς ἄρα δύναται σωθῆ-
ναι ς ( Ἐμϐλέψας δὲ 6 Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς ’ Παρ’
ἀνθρώποις τοῦτο ἀδύνατον ‘ Παρὰ δὲ Θεῷ πάντα
δυνατά. ι Πρῶτον ἡμέρῳ βλέμματι τὴν διάνοιαν
τῶν μαθητῶν φρίττουσιν καὶ θορυϐουμένην παρ-
ηγόρησεν 6 Χριστὸς, εἶτα εἶπεν, ὅει παρὰ ἀνθρώποις
πλουσίοις τουτο δηλαδὴ τὸ σωθῆναι ἀδύνατόν (46)
ἐστι, δεδεμένοι ἰσχυρῶς ταῖς σειραῖς ταῖς φιλαργυ-
ρίας ἀδυνατοῦσιν ἀφ’ ἑαυτῶν μόνον (47) ἐλευθερω-
θῆναι τῆς τοιαύτης τυραννίδος. Ὀ δὲ Θεὸς ού μόνον
σῶσαι δύναται, ἀλλὰ καὶ πᾶν ἕτερον δύναται. Σώσει
δὲ τοὺς πλουσίους 6 Θεὸς, ἐὰν τὴν παρ’ έαυτῶν σπου-
δὴν εἰσφέροντες ἐπικαλέσωνται καί τοῦτον ἐπίκου-
ρον καὶ συλλήπτορα τῆς ἐλευθερίας, κενοῦντες τὸν
πλοῦτον εἰς τοὺς πένητας καὶ σϐεννύοντες τὸ πῦρ
τῆς τῶν χρημάτων ἐπιθυμίας. Ἰδοὺ ἐδιδάχθημεῆ
καὶ ἐμάθομεν, ἀδελφοί μου⁷ ὅτι ἀδύνατον σωθῆναι
φιλάργυρον, ἐὰν μὴ τὴν παρ’ ἑαυτοῦ σπουδὴν εἰσφέ-
(45) α Κά-μηλον λέγουσι. ιι Catena inedita,_cujus
est‘apograpbum apud me, ad hunc locum εἰς ba-
bet Kvéprflov δὲ ἰῦδε, οὒ τὸ ζῶον, ἀλλὰ τὸ παχὺ
σχοινίον, ᾧ δεσμοῦσι τὰς ἀγκύρας οἰ ναῦται.
γὰρ δ μὴ δοῦς τὰ ἑαυτοῦ κατακρίνεται, πολλῷ μᾶλ-
λον 6 καὶ τὰ ἐτέρων ἁρπάζων. α Πάλιν δὲ λέγω
ὑμῖν, Εὖκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυπήματος
ῥαφίδος διελθεῖν, ἣ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ
Θεοῦ εἰσελθεῖν ⁸ ι) εἰπὼν τὸ πρᾶγμα δύσκολον 6
Χριστὸς, ἔπειτα λέγει τοῦτο καὶ ἀδύνατον, καὶ οὐχ
ἁπλῶς ἀδύνατον, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀδυνάτου ἀδυνατώ-
τερον. Ἀδύνατον μὲν γὰρ τὴν κάμηλον τὸ ζῶον διὰ
τρυπήματος βελόνης διελθεῖν ‘ ἀδυνατώτερρν δὲ
τούτου τὸ, εἰσελθεῖν πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τῶν
οὐρανῶν · τινὲς δὲ κάμηλον (44) λέγουσι σχοινίον
παχὺ τοῦ πλοίου, ᾧ δεσμοῦσι τὰς ἀγκύρας οἱ ναῦ-
ται, Ταῦτα λέγων 6 Χριστὸς, οὔ διαϐάλλει τὸν
πλοῦτον, ἀλλᾶ ¹τὸ δουλούσθαι τῷ πλούτῳ, ’Ἀριστον
δὲ καὶ θαυμάσιον δὲ παράδειγμα. Καθάπερ γὰρ τὸ
τρύπημα νῆς βελόνης, οὒ χωρεῖ τὴν κάμηλον διά τε
τὴν πολλὴν αὖσοῦ στσνότητα, κπιί διὰ τὸν πολὺν
ὄγκον τῆς καμήλου, οὕτω καὶ ἡ ὁδδς ἡ ἀπάγουσα
εἰς τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον, οὔ χωρεῖ κὸν πλούσιον,
διά τε τὴν ἑαυτῆς στενότητα, καὶ διὰ τὸν πολὺν
ὄγκον τοῦ πλουσίου. Πρέπει οὖν, ἀδελφοί μου, πάντα
ὄγκον (45) ἀποθέσθαι κατὰ τὸν θεῖον Ἀπόστολον, κα·
λεπτυνθῆναι δι’ ἑκουσίου πενίας, ὥστε δυνηθῆναι
διὰ τῆς στενῆς ὁδοῦ εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τῶν
οὐρανῶν. Στενὴ γὰρ καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπ-
άγουσα εἰς τὴν ζωὴν, καὶ ὀλίγοι εἰσὶν οἱ εὑρίσκοντες
αὐτήν, ( Ἀκούσαντες δὲ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐξεπλήσ-
σοντοσφόδρα, λέγοντες, Τίς ἄρα δύναται σωθῆναι ς n
Ἐξεπλήσσοντο, ἀντὶ του ἐθορυϐοῦντο. Πλὴν οὔχ
ὑπὲρ ἑαυτῶν (πένητες γαρ ἦσαν), ἀλλ’ ὑπὲρ τῶν
πλουσίων ο ἤρξαντο γὰρ σπλάγλνα οἷετιρμῶν ἀνα-
λαϐεῖν οἱ ἀπόστολοι, καί ὑπεραλγετν τῆς ἀπωλείας
τῶν ἀνθρώπων, λέγοντες ⁸ Τίς ἄρα δύναται σωθῆ-
ναι ς ( Ἐμϐλέψας δὲ 6 Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς ’ Παρ’
ἀνθρώποις τοῦτο ἀδύνατον ‘ Παρὰ δὲ Θεῷ πάντα
δυνατά. ι Πρῶτον ἡμέρῳ βλέμματι τὴν διάνοιαν
τῶν μαθητῶν φρίττουσιν καὶ θορυϐουμένην παρ-
ηγόρησεν 6 Χριστὸς, εἶτα εἶπεν, ὅει παρὰ ἀνθρώποις
πλουσίοις τουτο δηλαδὴ τὸ σωθῆναι ἀδύνατόν (46)
ἐστι, δεδεμένοι ἰσχυρῶς ταῖς σειραῖς ταῖς φιλαργυ-
ρίας ἀδυνατοῦσιν ἀφ’ ἑαυτῶν μόνον (47) ἐλευθερω-
θῆναι τῆς τοιαύτης τυραννίδος. Ὀ δὲ Θεὸς ού μόνον
σῶσαι δύναται, ἀλλὰ καὶ πᾶν ἕτερον δύναται. Σώσει
δὲ τοὺς πλουσίους 6 Θεὸς, ἐὰν τὴν παρ’ έαυτῶν σπου-
δὴν εἰσφέροντες ἐπικαλέσωνται καί τοῦτον ἐπίκου-
ρον καὶ συλλήπτορα τῆς ἐλευθερίας, κενοῦντες τὸν
πλοῦτον εἰς τοὺς πένητας καὶ σϐεννύοντες τὸ πῦρ
τῆς τῶν χρημάτων ἐπιθυμίας. Ἰδοὺ ἐδιδάχθημεῆ
καὶ ἐμάθομεν, ἀδελφοί μου⁷ ὅτι ἀδύνατον σωθῆναι
φιλάργυρον, ἐὰν μὴ τὴν παρ’ ἑαυτοῦ σπουδὴν εἰσφέ-
(45) α Κά-μηλον λέγουσι. ιι Catena inedita,_cujus
est‘apograpbum apud me, ad hunc locum εἰς ba-
bet Kvéprflov δὲ ἰῦδε, οὒ τὸ ζῶον, ἀλλὰ τὸ παχὺ
σχοινίον, ᾧ δεσμοῦσι τὰς ἀγκύρας οἰ ναῦται.