PG 120, col. 530
plevi, quod tali gloria me despicabilem glorificas ?
Et unde, et qua de causa miserum me die noctu-
que tali luce circumfundere dignatus es? Egone
aliquando sitiens qumsivi te, Rex meus, egone la-
boribus mandatorum tuorum defatigatus et affli-
ctus sum ? egone tentationes et flagella pertuli,
quomodo omnes sancti post hominum memoriam
haec patienter tulerunt, ut me illis adnumeratum
salvum esse velis ’ἰ Quanquam mirifice humanus
ac benignus es, ut parens et cenditor omnium,
fidem sine operibus, horreoque supplicia, pro
certo illic vilem homuncionem me manentia. Quo
pacto igitur confidam ego, Domine, me utfidelem
ad illorum numerum aggregatum iri, qui antehac
tibi servierunt, cum ipse nec unum de mandatis
tuis servaverim Ἰ Verum novi te posse omnia, fa-
cis omnia ut vis, et postremis das ut primis, et
quod mirum est valde, primorum extremis pri-
mum das. Haec cum tibi dico, tibi, inquam, con-
ditori hujus mundi, prius supra apparenti, et rur-
sum te occultanti, ac postea me totum radiis cir-
tractisque radiis. Quemadmodum ille tum aspectui
patet, et tunc melius cernitur ab hominibus: sic
et tu mihi accessibilis es, latens intra me, alioqui
inaccessus, oculis meis, quos intellectus novit
conspectus, ut scis, paulatim crescens, majorem-
que lucem diffundens, et amplius coruscans. Ali- ν
quando iterum mihi inaccessus es. Quare quod
Comprehendi non potes, ideo te celebro, et magnis
vocibus bonitatem tuam praedico, naturamque no-
stram glorificantem glorifico.
Gloria, o Verbum, immensae condescensioni
creator, et idcirco separatus es, ac distas ab uni-
versis, »et supra omnia quae sunt eminere intelli-
getis, oculorum obtutum effugiens, inaccessu3,_in-
“comprehensus, intactilis, haud intelligibilis, im-
mutabilis, totus simplex, et tamen totus varius,
Et unde, et qua de causa miserum me die noctu-
que tali luce circumfundere dignatus es? Egone
aliquando sitiens qumsivi te, Rex meus, egone la-
boribus mandatorum tuorum defatigatus et affli-
ctus sum ? egone tentationes et flagella pertuli,
quomodo omnes sancti post hominum memoriam
haec patienter tulerunt, ut me illis adnumeratum
salvum esse velis ’ἰ Quanquam mirifice humanus
ac benignus es, ut parens et cenditor omnium,
fidem sine operibus, horreoque supplicia, pro
certo illic vilem homuncionem me manentia. Quo
pacto igitur confidam ego, Domine, me utfidelem
ad illorum numerum aggregatum iri, qui antehac
tibi servierunt, cum ipse nec unum de mandatis
tuis servaverim Ἰ Verum novi te posse omnia, fa-
cis omnia ut vis, et postremis das ut primis, et
quod mirum est valde, primorum extremis pri-
mum das. Haec cum tibi dico, tibi, inquam, con-
ditori hujus mundi, prius supra apparenti, et rur-
sum te occultanti, ac postea me totum radiis cir-
tractisque radiis. Quemadmodum ille tum aspectui
patet, et tunc melius cernitur ab hominibus: sic
et tu mihi accessibilis es, latens intra me, alioqui
inaccessus, oculis meis, quos intellectus novit
conspectus, ut scis, paulatim crescens, majorem-
que lucem diffundens, et amplius coruscans. Ali- ν
quando iterum mihi inaccessus es. Quare quod
Comprehendi non potes, ideo te celebro, et magnis
vocibus bonitatem tuam praedico, naturamque no-
stram glorificantem glorifico.
Gloria, o Verbum, immensae condescensioni
creator, et idcirco separatus es, ac distas ab uni-
versis, »et supra omnia quae sunt eminere intelli-
getis, oculorum obtutum effugiens, inaccessu3,_in-
“comprehensus, intactilis, haud intelligibilis, im-
mutabilis, totus simplex, et tamen totus varius,