PG 120, col. 534
CAPUT XVII.
Timorem generare charitatem, _ atillam "(reticenti-
morem ea: anima, manereque in ipsa, cum sit sanctus
diuinusque Spiritus.
Quomodo hymnis decantabo, quomodo glorifica-
bo, quomodo digne prwdicabo Deum meum qui tam
multa peccata mea dissimulavit? quomodoattollam
oculos meos. quomodo aperiam os meum, Salvator
mi. quomodo movebo labia mea, quomodo ad subli-
me ccelum extendam manus meas, quem sermonem
inveniam, quibus verbis utar, quomodo loqui aude-
bo,quomodo veniam flagitabo tam multi erratis,tam
innumerabilibus peccatis Υ Certe facinora admisi
omni indigna venia? nosti tu quid dicam. Omnes
natum fines transivi, printer naturam patratis
sceleribus, brutis animalibus pejor exstiti, omni-
bus marinis, omnibus terrestribus, pecudibus,
reptilibus, feris revera deterior fui, cum mandata
tua violavi. Qui igitur c0rpus meum ita contami-
navi, et animam sordidavi, quomodo apparebo
tibi, quomodo aspiciam te, quomodo vel stare
miser ante conspectum tuum audebo ‘? quomodo
non fugiam gloriam tuam, et lumen fulgurans
sancti Spiritus tui? Quomodo solus ego ad tene-
bras non vadam, et a sanctorum cratibus non se-
sustinebo vocem tuam, qui hinc ex factis meis
fero mecum damnationem meam ? totus horreo,
totus conlremisco, tutus in timorem stuporemque
versus exclamo ad te. Scio, Salvator, neminem
perinde ut ego peccasse tibi, nec quisquam se
tantis, quantis ego flagitiis involvit : quin aliis
etiam auctor perditionis fui. Atqui hoc contra
novi, hoc persuasus sum, Deus meus, non ma-
gnitudinem admissorum, non multitudinem pec-
luminas, et luminis participes, et divinitatis tute
consortes efficis, et cum eis haud aliter,
quam cum sinceris amicis versaris, atque
. colloqueris.
Ο clementiam infinitam, ο charitatem ineffabi-
lem ! Idcirco ante te in genua procido, et magno
te clamore appello : sicut prodigum et meretricem
ad te accedentes in gratiam recepisti, ita me
recipe, misericors Salvator, pmnitentem exfiani-
mo, et lacrymas mens utet fonte continenter
stillantes non aspernatus, ablue per illas anima;
mete, ablue corporis, quas ex motibus non re-
ctis contraxi maculas. Elue quoque cor meum ab
omni nequitia. Illud siquidem radix etl‘ons’ pec-
Timorem generare charitatem, _ atillam "(reticenti-
morem ea: anima, manereque in ipsa, cum sit sanctus
diuinusque Spiritus.
Quomodo hymnis decantabo, quomodo glorifica-
bo, quomodo digne prwdicabo Deum meum qui tam
multa peccata mea dissimulavit? quomodoattollam
oculos meos. quomodo aperiam os meum, Salvator
mi. quomodo movebo labia mea, quomodo ad subli-
me ccelum extendam manus meas, quem sermonem
inveniam, quibus verbis utar, quomodo loqui aude-
bo,quomodo veniam flagitabo tam multi erratis,tam
innumerabilibus peccatis Υ Certe facinora admisi
omni indigna venia? nosti tu quid dicam. Omnes
natum fines transivi, printer naturam patratis
sceleribus, brutis animalibus pejor exstiti, omni-
bus marinis, omnibus terrestribus, pecudibus,
reptilibus, feris revera deterior fui, cum mandata
tua violavi. Qui igitur c0rpus meum ita contami-
navi, et animam sordidavi, quomodo apparebo
tibi, quomodo aspiciam te, quomodo vel stare
miser ante conspectum tuum audebo ‘? quomodo
non fugiam gloriam tuam, et lumen fulgurans
sancti Spiritus tui? Quomodo solus ego ad tene-
bras non vadam, et a sanctorum cratibus non se-
sustinebo vocem tuam, qui hinc ex factis meis
fero mecum damnationem meam ? totus horreo,
totus conlremisco, tutus in timorem stuporemque
versus exclamo ad te. Scio, Salvator, neminem
perinde ut ego peccasse tibi, nec quisquam se
tantis, quantis ego flagitiis involvit : quin aliis
etiam auctor perditionis fui. Atqui hoc contra
novi, hoc persuasus sum, Deus meus, non ma-
gnitudinem admissorum, non multitudinem pec-
luminas, et luminis participes, et divinitatis tute
consortes efficis, et cum eis haud aliter,
quam cum sinceris amicis versaris, atque
. colloqueris.
Ο clementiam infinitam, ο charitatem ineffabi-
lem ! Idcirco ante te in genua procido, et magno
te clamore appello : sicut prodigum et meretricem
ad te accedentes in gratiam recepisti, ita me
recipe, misericors Salvator, pmnitentem exfiani-
mo, et lacrymas mens utet fonte continenter
stillantes non aspernatus, ablue per illas anima;
mete, ablue corporis, quas ex motibus non re-
ctis contraxi maculas. Elue quoque cor meum ab
omni nequitia. Illud siquidem radix etl‘ons’ pec-