PG 120, col. 535
cati est. Nequitia mali seminatoris malum semen Δ et rursum sine timore in anima non progignitur
atque cordis mei agellum purga, et timorem, tuum
illis insere, et da ut radices agat, ac repullulet,
ut in sublime excrescat custodia mandatorum
tuorum. dum in horas apponis, adhibitasque la-
crymas meas fluentis scatentibus auges: quo inde
irrigatus, maximopere incrementum capiat, et
quantum corroboratur et attollitur, tantum pro
rata parte humilitas cum eo augescat, cui turbidi
motus omnes cedunt, et cum iis daemonum pha—
lanx repellitur, quam virtutes universae, ut re- _ neutiquam cadit. Nam cum is intra ea sit, quae
ginam; circumdare, et tauquam custodes, ethisu caeterisque sensibus percipiuntur, quomodo
amicae, et famulae dominam comitari cernuntur. quaso, timentem procul ab his sejungere, ει
His autem congregatis, et consociati?» in η)ράίο ejus sensum omni—modis cum inas'peciabilibus
earum velut arbor secus decursus aquarum plan- conjungere, ac devincire ulla ratione valebit?
tatus εί timor tuus efflorescit, et sensim mihi
florem novum ostendit. Novum dixi, quoniam
natura omnis secundum genus suum parit, et
arborum omnium semen secundum genus suum
in unaquaque inest. Timor autem tuus, et florem
novae cujusdam naturae, et fructum aeque novum,
et a se alienum exhibet. Est namque timor sua
natura mceroris plenus, et a se occupatos, semper
moesto vultu, centractisque superciliis incedere
facit, tanquam servos, tanquam multis verberibus
dignos, tanquam in horas exscindi se a morte ex- η creatorum. Intellige, fili, quid dico. Hoc increa-
spectantes ;.et falcem quidem illius videntes, mo- C tum nunquam creari'pote’st‘. Attamen si velit, etiam
mentum vero ignorantes; nec spem habentes,
nec plenam fidem perfectae veniae ; sed trementes
finem et judicii illius sententiam, ut incertam ani-
mis et memoria circumferentes. Flos igitur quem
efl‘ert specie est inexplicabili; sed minus tamen
modus ejus explicari potest. Nam dum erumpit
videtur; sed statim absconditur, quod nec naturale
nec consequens est, verum natura; naturam
conditionemve superat, naturamque omnem trans-
cendit. Paulisper cernitur flos tam formosus, rum omnium, ut non creatura disparebat, sicut
quam verbis nullis declarari queat, et ad se con- illi putabant. At enim neutiquam evanescebat;
templandam rapit mentem meam, nec quidpiam sed in medio omnium creaturarum sensibilium
eorum meminisse sinit, quae timor suggerit, sed exstans Verbum, cum eo quod assumpserat co-
omnium mihi tum oblivionem inducit, et actu- pulatum, ut creatura non cernebatur. Assumu
tum avolat. Ita arbor timoris iterum flore desti- Β piam autem creaturam celans, aut in sublime in
tuitur, et ego in tristitiam datus ingemisco, et' gloriam suam, quae intelligentiam nostram ex-
ad te impense clamans, florem denuo in ramis
conspicio, et oculis, o Christe meus, in eo solo
defixus, non tunc arborem video, sed crebrius
florem enitentem et me toto cum desiderio ad
se trahentem intueor. qui tandem in fructum
charitatis consummatur ac desinit. Porro hic fru-
etus ab arbore timoris portari se non patitur,
sed bene jam maturus, absque arbore cernitur ;
nullo enim modo timor in charitate reperitur,
’ί Psal. ι, 3
βο) Intelligendum est hoc de Christo secundum
divinam naturam ; quod planum fit ex verbis prm-
atque cordis mei agellum purga, et timorem, tuum
illis insere, et da ut radices agat, ac repullulet,
ut in sublime excrescat custodia mandatorum
tuorum. dum in horas apponis, adhibitasque la-
crymas meas fluentis scatentibus auges: quo inde
irrigatus, maximopere incrementum capiat, et
quantum corroboratur et attollitur, tantum pro
rata parte humilitas cum eo augescat, cui turbidi
motus omnes cedunt, et cum iis daemonum pha—
lanx repellitur, quam virtutes universae, ut re- _ neutiquam cadit. Nam cum is intra ea sit, quae
ginam; circumdare, et tauquam custodes, ethisu caeterisque sensibus percipiuntur, quomodo
amicae, et famulae dominam comitari cernuntur. quaso, timentem procul ab his sejungere, ει
His autem congregatis, et consociati?» in η)ράίο ejus sensum omni—modis cum inas'peciabilibus
earum velut arbor secus decursus aquarum plan- conjungere, ac devincire ulla ratione valebit?
tatus εί timor tuus efflorescit, et sensim mihi
florem novum ostendit. Novum dixi, quoniam
natura omnis secundum genus suum parit, et
arborum omnium semen secundum genus suum
in unaquaque inest. Timor autem tuus, et florem
novae cujusdam naturae, et fructum aeque novum,
et a se alienum exhibet. Est namque timor sua
natura mceroris plenus, et a se occupatos, semper
moesto vultu, centractisque superciliis incedere
facit, tanquam servos, tanquam multis verberibus
dignos, tanquam in horas exscindi se a morte ex- η creatorum. Intellige, fili, quid dico. Hoc increa-
spectantes ;.et falcem quidem illius videntes, mo- C tum nunquam creari'pote’st‘. Attamen si velit, etiam
mentum vero ignorantes; nec spem habentes,
nec plenam fidem perfectae veniae ; sed trementes
finem et judicii illius sententiam, ut incertam ani-
mis et memoria circumferentes. Flos igitur quem
efl‘ert specie est inexplicabili; sed minus tamen
modus ejus explicari potest. Nam dum erumpit
videtur; sed statim absconditur, quod nec naturale
nec consequens est, verum natura; naturam
conditionemve superat, naturamque omnem trans-
cendit. Paulisper cernitur flos tam formosus, rum omnium, ut non creatura disparebat, sicut
quam verbis nullis declarari queat, et ad se con- illi putabant. At enim neutiquam evanescebat;
templandam rapit mentem meam, nec quidpiam sed in medio omnium creaturarum sensibilium
eorum meminisse sinit, quae timor suggerit, sed exstans Verbum, cum eo quod assumpserat co-
omnium mihi tum oblivionem inducit, et actu- pulatum, ut creatura non cernebatur. Assumu
tum avolat. Ita arbor timoris iterum flore desti- Β piam autem creaturam celans, aut in sublime in
tuitur, et ego in tristitiam datus ingemisco, et' gloriam suam, quae intelligentiam nostram ex-
ad te impense clamans, florem denuo in ramis
conspicio, et oculis, o Christe meus, in eo solo
defixus, non tunc arborem video, sed crebrius
florem enitentem et me toto cum desiderio ad
se trahentem intueor. qui tandem in fructum
charitatis consummatur ac desinit. Porro hic fru-
etus ab arbore timoris portari se non patitur,
sed bene jam maturus, absque arbore cernitur ;
nullo enim modo timor in charitate reperitur,
’ί Psal. ι, 3
βο) Intelligendum est hoc de Christo secundum
divinam naturam ; quod planum fit ex verbis prm-