PG 120, col. 824
τῷ στομάχῳ θερμοῦ ὄντος τοῦ ἥπατος, ἐψεϊται ἦ τροφὲ⁸
καὶ χολοῦται⁵ καὶ τὸ μὲν παχυμερὲς, κάτω χωρεῖ τὸ
δὲ λεπτομερὲς, κεχολωμένον ἐπιπολάζει. Ὠς δὲ θερ-
μὸν ὑπάρχον το ἧπαρ καὶ ωμφῶδες, ἀνασπᾷ καὶ αἱ·
ματοϊ · καὶ ὡς δι’ ὀχετῶν ἅπαν τὸ σῶμα διὰ τῶν φλεϐῶν
καταρδεύει ⁸ μερίζον τὴν χυλωθετσαν ἐν τῷ στομάχῳ
τροφὴν, καὶ ἐν αὒτῷ αἱματωθεϊσαν, ἑκάστῳ τῶν
μελῶν συμμεταϐαλλομὲνην, οἶόν ἐστιν ἐκεῖνο,
ἀστείοις ὀστοῦν, μυελῷ μυελὸν, νεύροις νεῦρον,
ὀφθαλμοτς ὀφθαλμοὺς, θριξὶ τρίχα, δέρματι δέρμα,
ὀ’νυΞιν ὀᾯυχα · καὶ οὕτω γίνεται ἡ τοῦ βρέφους εἰς ἇν-
δρα αὔξησις, τοῦ ἄρτου αὒτῷ γεγονότος σῶμα, καὶ τῆς
πόσεως αἷμα.
AX. Εοικε.
2A. Τρόπον τὸν at")th καὶ τὸ ἡμετέρον νόει μοι
γίνεσθαι μυστήριον, Τίθητι γὰρ ἐπὶ τὴν ἁγίαν
τράπεζαν ὁ ἱερεὺς τὸν ἄρτον, ὁμοίως καὶ τὸν οἶνον ⁸
καὶ δεομένου ἐπικλήσει ἁγία τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον
κάτεισι, καὶ ἐπιφοιτᾷ τοῖς προκειμένοις · καὶ τῷ πυρὶ
τῆς αὐτοῦ θεότητος εἷς σῶμα καὶ αἷμα Χριστοῦ τὸν
ἄρτον καὶ τὸν οἶνον μεταϐάλλει, οὔχ ἧττον ἢ τὸ ἧπαρ
τὴν τροφὴν, εἷς τὸ τοῦ τινος ἂνθρωποι). Ἦ οὗ δίδως,
ὦ τὰν, δύνασθαι τὸ πανάγιον τοῦ Θεοῦ Πνεῦμα, ὅπερ
τὸ σὺν δύναται ἧπαρ ἐκτελεῖν ς
AX. Δίδωμι.
ΣΑ. Τούτου τοῖνυν τοὺ σώματος καὶ α”ματος
μεταλαμϐάνομεν εἷς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, κωὶ εἷς ζωὴν
αἰώνιον, τοῦ Δεσπότου ἡμῶν εἰρηκότος ⁸ α Ὀ τρώγων
μου τὴν σάρκα, καὶ πὲνων μου τὸ αἷμα, ἔχει
ζωὴν αἰώνιον-*ιδ Τοῖς δὲ δυσπειθής ’έχουσι πρὸς ’τὸ
φαινόμενον, ὡς μὴ βλέπουσι τὸ συμϐαῖνον τῇ ἐπαγ-
γελίᾳ τῶν σωματικῶς ἐνεργομένων (ἄρτος γὰρ καὶ
οἶνος φαίνεται) προσέτι δὲ καὶ τοῖς λέγουσι, ⁷ Πῶς
ἐστι δυνατὸν οὒχὴν καὶ δυνάμεως θείας ἐπίκλησιν
ἐπὶ τοῦ ἄρτου γενομένην μεταϐάλλειν αὐτὸν εἷς
σάρκα ζῶσαν, ἁγλοῦς ἐξαρκεῖ λόγος. Ἀντερωτήσομεν
γὰρ, τοῦ τρόπου τῆς κατὰ σάρκα γεννήσεως πᾶσιν
ὄντος προδήλου, πῶς ἅνθρωπος ἐκεῖνο τὸ ὑγρὸν
γίνεται, τὸ εἰς ἂυρορμὴν τῆς συστάσεως τοῦ ζώου
καταϐαλλόμενον; ’Λλλὲι μὴν οὐδεὶς ἐπ’ ἐκείνου
λόγος ἐστὶν, ὁ λογισμῷ τινι τὸ πιθανὸν ἐξευρίσκων,
Τί γὰρ κοινὸν ἔχει ὅρος ἐνθρώπου πρὸς τὴν ἐκείνην
θεωρουμένην ποιότητα συγκρινόμενοςς Ανθρωπος
μὲν γὰρ λογικόν τι χρῆμα καὶ διανοητικόν ἔστιν ·
ἐκεῖνο δὲ ἐν ὑγρᾷ τινι θεωρεῖται ποιότητι. Καὶ
πλέον οὐδὶν τοῦ κατ’ αἶ’σθησιν ὁρωμένου κατα·-
λαμϐάνει ἡ ἔννοια, Ἀλλᾶι ~ficit; δυνάμει ἐκεῖνο
ἔννοια ,
ἅνθρωπος γίνετχι ⁸ ἧς μὴ συμπαρούσης, ἀκίνητόν
ἐστι καὶ ἀνενέργητον. Εἰ οὖν ἐκεῖ οὒ τὸ ὑποκείμενον
ποιεῖ τὶν ἄνθρωπον, ἀλλ’ ἡ θεία δύναμις πρὸς
ἀνθρώπου φύσιν μεταποιεῖ τὸ φαινόμενον, ⁴τῆς
καὶ χολοῦται⁵ καὶ τὸ μὲν παχυμερὲς, κάτω χωρεῖ τὸ
δὲ λεπτομερὲς, κεχολωμένον ἐπιπολάζει. Ὠς δὲ θερ-
μὸν ὑπάρχον το ἧπαρ καὶ ωμφῶδες, ἀνασπᾷ καὶ αἱ·
ματοϊ · καὶ ὡς δι’ ὀχετῶν ἅπαν τὸ σῶμα διὰ τῶν φλεϐῶν
καταρδεύει ⁸ μερίζον τὴν χυλωθετσαν ἐν τῷ στομάχῳ
τροφὴν, καὶ ἐν αὒτῷ αἱματωθεϊσαν, ἑκάστῳ τῶν
μελῶν συμμεταϐαλλομὲνην, οἶόν ἐστιν ἐκεῖνο,
ἀστείοις ὀστοῦν, μυελῷ μυελὸν, νεύροις νεῦρον,
ὀφθαλμοτς ὀφθαλμοὺς, θριξὶ τρίχα, δέρματι δέρμα,
ὀ’νυΞιν ὀᾯυχα · καὶ οὕτω γίνεται ἡ τοῦ βρέφους εἰς ἇν-
δρα αὔξησις, τοῦ ἄρτου αὒτῷ γεγονότος σῶμα, καὶ τῆς
πόσεως αἷμα.
AX. Εοικε.
2A. Τρόπον τὸν at")th καὶ τὸ ἡμετέρον νόει μοι
γίνεσθαι μυστήριον, Τίθητι γὰρ ἐπὶ τὴν ἁγίαν
τράπεζαν ὁ ἱερεὺς τὸν ἄρτον, ὁμοίως καὶ τὸν οἶνον ⁸
καὶ δεομένου ἐπικλήσει ἁγία τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον
κάτεισι, καὶ ἐπιφοιτᾷ τοῖς προκειμένοις · καὶ τῷ πυρὶ
τῆς αὐτοῦ θεότητος εἷς σῶμα καὶ αἷμα Χριστοῦ τὸν
ἄρτον καὶ τὸν οἶνον μεταϐάλλει, οὔχ ἧττον ἢ τὸ ἧπαρ
τὴν τροφὴν, εἷς τὸ τοῦ τινος ἂνθρωποι). Ἦ οὗ δίδως,
ὦ τὰν, δύνασθαι τὸ πανάγιον τοῦ Θεοῦ Πνεῦμα, ὅπερ
τὸ σὺν δύναται ἧπαρ ἐκτελεῖν ς
AX. Δίδωμι.
ΣΑ. Τούτου τοῖνυν τοὺ σώματος καὶ α”ματος
μεταλαμϐάνομεν εἷς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, κωὶ εἷς ζωὴν
αἰώνιον, τοῦ Δεσπότου ἡμῶν εἰρηκότος ⁸ α Ὀ τρώγων
μου τὴν σάρκα, καὶ πὲνων μου τὸ αἷμα, ἔχει
ζωὴν αἰώνιον-*ιδ Τοῖς δὲ δυσπειθής ’έχουσι πρὸς ’τὸ
φαινόμενον, ὡς μὴ βλέπουσι τὸ συμϐαῖνον τῇ ἐπαγ-
γελίᾳ τῶν σωματικῶς ἐνεργομένων (ἄρτος γὰρ καὶ
οἶνος φαίνεται) προσέτι δὲ καὶ τοῖς λέγουσι, ⁷ Πῶς
ἐστι δυνατὸν οὒχὴν καὶ δυνάμεως θείας ἐπίκλησιν
ἐπὶ τοῦ ἄρτου γενομένην μεταϐάλλειν αὐτὸν εἷς
σάρκα ζῶσαν, ἁγλοῦς ἐξαρκεῖ λόγος. Ἀντερωτήσομεν
γὰρ, τοῦ τρόπου τῆς κατὰ σάρκα γεννήσεως πᾶσιν
ὄντος προδήλου, πῶς ἅνθρωπος ἐκεῖνο τὸ ὑγρὸν
γίνεται, τὸ εἰς ἂυρορμὴν τῆς συστάσεως τοῦ ζώου
καταϐαλλόμενον; ’Λλλὲι μὴν οὐδεὶς ἐπ’ ἐκείνου
λόγος ἐστὶν, ὁ λογισμῷ τινι τὸ πιθανὸν ἐξευρίσκων,
Τί γὰρ κοινὸν ἔχει ὅρος ἐνθρώπου πρὸς τὴν ἐκείνην
θεωρουμένην ποιότητα συγκρινόμενοςς Ανθρωπος
μὲν γὰρ λογικόν τι χρῆμα καὶ διανοητικόν ἔστιν ·
ἐκεῖνο δὲ ἐν ὑγρᾷ τινι θεωρεῖται ποιότητι. Καὶ
πλέον οὐδὶν τοῦ κατ’ αἶ’σθησιν ὁρωμένου κατα·-
λαμϐάνει ἡ ἔννοια, Ἀλλᾶι ~ficit; δυνάμει ἐκεῖνο
ἔννοια ,
ἅνθρωπος γίνετχι ⁸ ἧς μὴ συμπαρούσης, ἀκίνητόν
ἐστι καὶ ἀνενέργητον. Εἰ οὖν ἐκεῖ οὒ τὸ ὑποκείμενον
ποιεῖ τὶν ἄνθρωπον, ἀλλ’ ἡ θεία δύναμις πρὸς
ἀνθρώπου φύσιν μεταποιεῖ τὸ φαινόμενον, ⁴τῆς