PG 120, col. 825
AX. Ἀλλᾶ τί κοινὸν ἄρτῳ καὶ σαρκι ς
EA. Καὶ τί κοινὸν, λέξον μοι, ὑγρότητι καὶ εἰκόνι
Θεοῦς Ἀλλ’ ὥσπερ οῦδὲν ἐκεῖ τὸ παράδοξον, εἰ, Θεοῦ
-βουλομένου, πρὸς τὸ τιμιώτατου ξῶον τὸ ὑργὸν
μεταϐαίνει, οὕτω καὶ ἐπὶ τούτῳ τὸ ἴσον πιστευτέον,
μηδὲν εἶναι θαυμαστὸν, εἰ θείας δυνάμεως παρουσίᾳ
πρὸς ἀφθαρσίαν μετασκευάζεται 6 ἄρτος, καὶ εἷς σῶμα
Χριστοῦ μεταϐάλλεται,
AX. Ἀλλ’ 6 Χριστὸς ὅτε τοῦτο τοῖς μαθηταῖς αὑτοῦ
παρέδωκε, οὔτ’ αὑτὸς πολλὰς εὑχὰς εἶπε, οὔθ’ ἡμῖν οὕτω
προεπέτρεψε λέγειν, Πῶς τοίνυν ὑμεῖς οὑχ οὕτω
ποιεῖτε, ἀλλ’ εὑχῶν πολλῶν δεῖσθε ;
EA. Ὀ Χριστὸς, καθὸ Θεὸς, κύριος ἦν καὶ τοῦ
ἑαυτοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς, ᾗ φησιν αὑτὸς,
ὅτι ( Ἐξουσίαν ἔχω τὴν ψυχήν μου δοῦναι, καὶ
πάλιν λαϐεῖν αὑτήν. ) Καὶ αὖτὸς φύσει Θεὸς ὢν,
ἡγίασεν εὑθῦς τῇ αὑτοῦ θείᾳ δυνάμει καὶ χάριτι
τότε τὸν ἄρτον, ‹ Τοῦτό ἔστιτὸ σῶμά μου, ι εἰπὼν
ν
ἔχων καὶ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Πνεῦμα ἐν ἑαυτῷ ⁸ καὶ
οὕτως τὸν ἄρτον οἰκεῖον σῶμα ἐποίησε ' καὶ οῦκ
ἐδεῖτο ἑτέρου τινὸς ὑπερέχοντος, καὶ τὸν ἄρτον
ἁγιάσοντος ⁸ ( Τὸ γὰρ ἔλαττον ὑπὸ τοῦ κρείττονος
εὐλογεῖται. an Αὐτὸς δὲ 6 Χριστὸς, οὒκ ἐλάττων ὢν
τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Πνεύματος, αὐτεξουσίως ἐποίει
ὅσα ἐϐούλετο. Ὀ δέ γε παρ’ ἡμῖν ἱερεὺς, εἱ καὶ
τόπον φέρει Χριστοῦ, ἀλλ’ ἅνθρωπός ἐστι παντὶ
τρόπῳ ὑποκείμενος ἁμαρτίαις καὶ κατεχόμενος ⁸
(ι (Οὐδεὶς γὰρ ἀναμάρτητος, ι ὡς τὸ θετον λόγιον κᾶν
μία ὥρα ἐστὶν ἡ ζωὴ αὑτοῦ, ι εί μὴ μόνος 6 Θεός
διὰ τοῦτο δεῖται πο) λῶν εὑχῶν, καὶ πρότερον
μὲν ὑπὲρ τῶν οἰκείων ἀγνοημάτων, ἔπειτα τῶν
τοῦ λαοῦ, ο ὥς φησιν 6 ἀπόστολος Παῦλος. Διὸ καὶ
πᾶς 6 λαὸς παριστάμενος ἔξω τοῦ ἀδύτου, συμπονεϊ
καὶ συμπροσεύχεται τῷ ἱερεῖ, Δέεται τοίνυν ὁ ἱερεὺς
τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς, ὡς μέσον Θεοῦ καὶ ἅνθρώπων
ἱστάμενος πρέσϐυς, ’ἕνα μὴ κώλυμα γένηται τῆς τοῦ
παναγίοο Πνεῦματος ἐπελεύσεως, ἀλλά καταπέμψῃ
καὶ αὖθις τὸ πανταχοῦ παρὸν θετον καὶ τελεταρχικὸν
καὶ ἁγιαστικὸν πνεῦμα, δι’ οῦ τὲι πάντα τά τεέν οὑ·-
ρανῷ, τά τε ἐπὶ γῆς λεγόμενα ἅγια, τῇ μετοχῇ τῆς
ἀγιαστικῆς αὑτοῦ χάριτος ἁγιάζεται, εἰς τὸ τελε-
σιουργῆσαι τὸν προκείμενον εἰς θυσίαν ἄρτον καὶ
τὸ ποτήριον, καὶ ποιῆσαι αὑτὰ, αὑτὸ ἐκεῖνο τὸ Κυ-
ριακὸν σῶμα καὶ αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ὀ Πατὴρ γὰρ
εὑδόκησε, φασὶ τὰ παρ’ ἡμῖν λόγια, καὶ 6 Υἱὸς Eat/p-
νωσε, καὶ ἦ Παρθένος ἔτεκε Θεὸν ἐνανθρωπάσαντα,
καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα συνήργησεν ο ὃ καὶ ἐκ τῶν
παρθενικῶν αἱμάτων μέρος λαϐὸν ᾠκοδόμησε τὸν
σωματικὸν ναὸν τοῦ Χριστοῦ. Κάντεῦθεν δηλοῦμεν
καὶ τὸ ἀχώριστον καὶ ἱσοδύναμον, καὶ ὁμοφοὲς καὶ
παντοδύναμον τῆς ἁγίας Τριάδος, εἱ καὶ ταῖς ὑπο·-
στάσεσι διῄρηται ο κιὶ ὅτι ἔνθα ἐστὶ μία τῶν τριῶν
ὑποστάσεων, ὁχωρίστως καὶ αἱ λοιπαὶ δύο τῇ φύ-
3 Joan. x, l8. 3 Matth. xxvr, 26.
4 Π Petr. ιι,
EA. Καὶ τί κοινὸν, λέξον μοι, ὑγρότητι καὶ εἰκόνι
Θεοῦς Ἀλλ’ ὥσπερ οῦδὲν ἐκεῖ τὸ παράδοξον, εἰ, Θεοῦ
-βουλομένου, πρὸς τὸ τιμιώτατου ξῶον τὸ ὑργὸν
μεταϐαίνει, οὕτω καὶ ἐπὶ τούτῳ τὸ ἴσον πιστευτέον,
μηδὲν εἶναι θαυμαστὸν, εἰ θείας δυνάμεως παρουσίᾳ
πρὸς ἀφθαρσίαν μετασκευάζεται 6 ἄρτος, καὶ εἷς σῶμα
Χριστοῦ μεταϐάλλεται,
AX. Ἀλλ’ 6 Χριστὸς ὅτε τοῦτο τοῖς μαθηταῖς αὑτοῦ
παρέδωκε, οὔτ’ αὑτὸς πολλὰς εὑχὰς εἶπε, οὔθ’ ἡμῖν οὕτω
προεπέτρεψε λέγειν, Πῶς τοίνυν ὑμεῖς οὑχ οὕτω
ποιεῖτε, ἀλλ’ εὑχῶν πολλῶν δεῖσθε ;
EA. Ὀ Χριστὸς, καθὸ Θεὸς, κύριος ἦν καὶ τοῦ
ἑαυτοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς, ᾗ φησιν αὑτὸς,
ὅτι ( Ἐξουσίαν ἔχω τὴν ψυχήν μου δοῦναι, καὶ
πάλιν λαϐεῖν αὑτήν. ) Καὶ αὖτὸς φύσει Θεὸς ὢν,
ἡγίασεν εὑθῦς τῇ αὑτοῦ θείᾳ δυνάμει καὶ χάριτι
τότε τὸν ἄρτον, ‹ Τοῦτό ἔστιτὸ σῶμά μου, ι εἰπὼν
ν
ἔχων καὶ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Πνεῦμα ἐν ἑαυτῷ ⁸ καὶ
οὕτως τὸν ἄρτον οἰκεῖον σῶμα ἐποίησε ' καὶ οῦκ
ἐδεῖτο ἑτέρου τινὸς ὑπερέχοντος, καὶ τὸν ἄρτον
ἁγιάσοντος ⁸ ( Τὸ γὰρ ἔλαττον ὑπὸ τοῦ κρείττονος
εὐλογεῖται. an Αὐτὸς δὲ 6 Χριστὸς, οὒκ ἐλάττων ὢν
τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Πνεύματος, αὐτεξουσίως ἐποίει
ὅσα ἐϐούλετο. Ὀ δέ γε παρ’ ἡμῖν ἱερεὺς, εἱ καὶ
τόπον φέρει Χριστοῦ, ἀλλ’ ἅνθρωπός ἐστι παντὶ
τρόπῳ ὑποκείμενος ἁμαρτίαις καὶ κατεχόμενος ⁸
(ι (Οὐδεὶς γὰρ ἀναμάρτητος, ι ὡς τὸ θετον λόγιον κᾶν
μία ὥρα ἐστὶν ἡ ζωὴ αὑτοῦ, ι εί μὴ μόνος 6 Θεός
διὰ τοῦτο δεῖται πο) λῶν εὑχῶν, καὶ πρότερον
μὲν ὑπὲρ τῶν οἰκείων ἀγνοημάτων, ἔπειτα τῶν
τοῦ λαοῦ, ο ὥς φησιν 6 ἀπόστολος Παῦλος. Διὸ καὶ
πᾶς 6 λαὸς παριστάμενος ἔξω τοῦ ἀδύτου, συμπονεϊ
καὶ συμπροσεύχεται τῷ ἱερεῖ, Δέεται τοίνυν ὁ ἱερεὺς
τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς, ὡς μέσον Θεοῦ καὶ ἅνθρώπων
ἱστάμενος πρέσϐυς, ’ἕνα μὴ κώλυμα γένηται τῆς τοῦ
παναγίοο Πνεῦματος ἐπελεύσεως, ἀλλά καταπέμψῃ
καὶ αὖθις τὸ πανταχοῦ παρὸν θετον καὶ τελεταρχικὸν
καὶ ἁγιαστικὸν πνεῦμα, δι’ οῦ τὲι πάντα τά τεέν οὑ·-
ρανῷ, τά τε ἐπὶ γῆς λεγόμενα ἅγια, τῇ μετοχῇ τῆς
ἀγιαστικῆς αὑτοῦ χάριτος ἁγιάζεται, εἰς τὸ τελε-
σιουργῆσαι τὸν προκείμενον εἰς θυσίαν ἄρτον καὶ
τὸ ποτήριον, καὶ ποιῆσαι αὑτὰ, αὑτὸ ἐκεῖνο τὸ Κυ-
ριακὸν σῶμα καὶ αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ὀ Πατὴρ γὰρ
εὑδόκησε, φασὶ τὰ παρ’ ἡμῖν λόγια, καὶ 6 Υἱὸς Eat/p-
νωσε, καὶ ἦ Παρθένος ἔτεκε Θεὸν ἐνανθρωπάσαντα,
καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα συνήργησεν ο ὃ καὶ ἐκ τῶν
παρθενικῶν αἱμάτων μέρος λαϐὸν ᾠκοδόμησε τὸν
σωματικὸν ναὸν τοῦ Χριστοῦ. Κάντεῦθεν δηλοῦμεν
καὶ τὸ ἀχώριστον καὶ ἱσοδύναμον, καὶ ὁμοφοὲς καὶ
παντοδύναμον τῆς ἁγίας Τριάδος, εἱ καὶ ταῖς ὑπο·-
στάσεσι διῄρηται ο κιὶ ὅτι ἔνθα ἐστὶ μία τῶν τριῶν
ὑποστάσεων, ὁχωρίστως καὶ αἱ λοιπαὶ δύο τῇ φύ-
3 Joan. x, l8. 3 Matth. xxvr, 26.
4 Π Petr. ιι,