PG 122, col. 503
cujus potissimam partem Nicephorus Gregoras, Α tadi, Caesari ad Venetos Cratoris, refert Gesnerus
declaratio, (ά) Graece et Latine primum edita est
a Francisco Patricio in Nova Philosophia de
Universis (e) in Zorastre, imperfecte tamen, et
confuse, cum utrumque commentarium eadem
sententia concludat, sic enim claudit : Τούτων δὶ
τῶν δογμάτων τὰ πλείω, καὶ Ἀριστοτέλης, καί
Πλάτων ἐδέξαντο, οἱ δὲ περὶ Πλιυτῖνον, καὶ Πορφύ-
ριον,“ καὶ Ἰοὶμὸλιχον³ καὶ Πρόκλον πᾶσι κατ-
ηκολούθησαν , καὶ ὡς θείας φωνὰς ἀσυλλογίστως
ταῦτα ἐδέξαντο. Horum autem dogmatum plurima et
Aristoteles et Plato susceperunt. Plotinus vero, et
Porphyrius, et Jamblichus, et Proclus omnia sunt Β
seculi, et tanquam divinas voces ea susceperunt.
Patricius in Psellum ita animadvertit : Similia his
Psellus postea tradidit, utinam sicuti prolixius, ita
et diligentius, sed qualiacunque sint, non inutilia
cognitu fuerint. Neque hic silentio [29] praetereun-
dum est, primam Expositionem in Chaldaica Ora-
cula ab aliis Proclo Lydio (Γ) ascribi, sic enim
adnotatur ab illius exscriptore in codice 572
Vaticano, Ἀλλαχοῦ εὖρον, Πρόκλου Λυδίου Ὑποτύ-
πωσις.ΑΙιῡὶ inveni, Procli Lydii Hypotyposis. Nec
dubito Proclum, rebus hisce addictissimum, libel-
lum de hac eadem re conscripsisse. Sed sive
Procli sive Pselli opella ejusmodi sit, nulli bono
fuerit id nosse. Eamdem esse existimo in biblio-
theca [reginas Galliae, qua) prius fuerat Joannis
Lascaris, postea Petri Sirozzaa; primo autem
cardinalis Rudolphi, ut scribit Draudius in Biblio-
theca classica. Nec alia videtur quae in Bibliotheca
Antonii Augustini habebatur cod. 219, Pselli expli-
catio dogmatum apud Assyrios. Absolutius postea
cum Sibyllinis Oraculis, aliisque Parisiis prodiit
studio Joannis Obsopaei (g) 1599. in 8. Eorumdem
opusculorum, diversa ab edita, in Latinum versio
habetur manuscripts cod. 3122. Vaticano, Incerti.
XLI. Ejusdem Commentarios (h) in octo libros
Aristotelis de Physica auscultatione, {ex ;interpreta-
tione Joannis Baptistae Camotii, cardinali Herculi
Gonzagm consecratos, edidit Venetiis Federicus
Turrisanus Latine 1554, in folio. Eos manuscri-
ptos Graece extitisse in bibliotheca Didaci Ilur-
ΝΟΤΛΞ
(ξζᾜκθεξις διεφαλαιώδης καὶ σύντομος τῶν παρὰ
Χαλδαίοις δογμάτων.
e) Ferrariee 1591. Venet. 1593, fol.
f) Lycium non Lydium fuisse Proclum testatur
in ejus Vita Marinus, qui commentarios Procli in
λόγια memorat ο. 26. Quemadmodum et Simeon
Magister de alimentorum facultatibus ο. 141. Edit.
Magisteride alimentorum facultatibus
. 141. Edit.
magister oe aiimeniorum iacuitatinus p. 141. non.
Martini Bogdani, tum Proetus ipse p. 359. In Poli-
tiam Platonis.
(9) Etiam 4589 et 1601, Paris. in 8. Et ad calcem
editionis oraculorum Sibyllinorum luculentas cum
notis Servatii Gallaai, Amsterd. 1689, 4.
(li) Videtur hos scripsisse in gratiam Michaelis
Ducas, quem discipulorum optimum appellat.
(i) Grszce et Latine vulgavit Allatius libro de
declaratio, (ά) Graece et Latine primum edita est
a Francisco Patricio in Nova Philosophia de
Universis (e) in Zorastre, imperfecte tamen, et
confuse, cum utrumque commentarium eadem
sententia concludat, sic enim claudit : Τούτων δὶ
τῶν δογμάτων τὰ πλείω, καὶ Ἀριστοτέλης, καί
Πλάτων ἐδέξαντο, οἱ δὲ περὶ Πλιυτῖνον, καὶ Πορφύ-
ριον,“ καὶ Ἰοὶμὸλιχον³ καὶ Πρόκλον πᾶσι κατ-
ηκολούθησαν , καὶ ὡς θείας φωνὰς ἀσυλλογίστως
ταῦτα ἐδέξαντο. Horum autem dogmatum plurima et
Aristoteles et Plato susceperunt. Plotinus vero, et
Porphyrius, et Jamblichus, et Proclus omnia sunt Β
seculi, et tanquam divinas voces ea susceperunt.
Patricius in Psellum ita animadvertit : Similia his
Psellus postea tradidit, utinam sicuti prolixius, ita
et diligentius, sed qualiacunque sint, non inutilia
cognitu fuerint. Neque hic silentio [29] praetereun-
dum est, primam Expositionem in Chaldaica Ora-
cula ab aliis Proclo Lydio (Γ) ascribi, sic enim
adnotatur ab illius exscriptore in codice 572
Vaticano, Ἀλλαχοῦ εὖρον, Πρόκλου Λυδίου Ὑποτύ-
πωσις.ΑΙιῡὶ inveni, Procli Lydii Hypotyposis. Nec
dubito Proclum, rebus hisce addictissimum, libel-
lum de hac eadem re conscripsisse. Sed sive
Procli sive Pselli opella ejusmodi sit, nulli bono
fuerit id nosse. Eamdem esse existimo in biblio-
theca [reginas Galliae, qua) prius fuerat Joannis
Lascaris, postea Petri Sirozzaa; primo autem
cardinalis Rudolphi, ut scribit Draudius in Biblio-
theca classica. Nec alia videtur quae in Bibliotheca
Antonii Augustini habebatur cod. 219, Pselli expli-
catio dogmatum apud Assyrios. Absolutius postea
cum Sibyllinis Oraculis, aliisque Parisiis prodiit
studio Joannis Obsopaei (g) 1599. in 8. Eorumdem
opusculorum, diversa ab edita, in Latinum versio
habetur manuscripts cod. 3122. Vaticano, Incerti.
XLI. Ejusdem Commentarios (h) in octo libros
Aristotelis de Physica auscultatione, {ex ;interpreta-
tione Joannis Baptistae Camotii, cardinali Herculi
Gonzagm consecratos, edidit Venetiis Federicus
Turrisanus Latine 1554, in folio. Eos manuscri-
ptos Graece extitisse in bibliotheca Didaci Ilur-
ΝΟΤΛΞ
(ξζᾜκθεξις διεφαλαιώδης καὶ σύντομος τῶν παρὰ
Χαλδαίοις δογμάτων.
e) Ferrariee 1591. Venet. 1593, fol.
f) Lycium non Lydium fuisse Proclum testatur
in ejus Vita Marinus, qui commentarios Procli in
λόγια memorat ο. 26. Quemadmodum et Simeon
Magister de alimentorum facultatibus ο. 141. Edit.
Magisteride alimentorum facultatibus
. 141. Edit.
magister oe aiimeniorum iacuitatinus p. 141. non.
Martini Bogdani, tum Proetus ipse p. 359. In Poli-
tiam Platonis.
(9) Etiam 4589 et 1601, Paris. in 8. Et ad calcem
editionis oraculorum Sibyllinorum luculentas cum
notis Servatii Gallaai, Amsterd. 1689, 4.
(li) Videtur hos scripsisse in gratiam Michaelis
Ducas, quem discipulorum optimum appellat.
(i) Grszce et Latine vulgavit Allatius libro de