PG 123, col. 505
ὡς ἂν οἱ βλέποντες, ἰδόντες ποίου κακοῦ ἐλευθεροῦ·
ται ὁ ἄνθρωπος, πιστεύσωσι διὰ τὸ θαῦμα (Illi).
ι Καὶ εὐθέως ὲκ τῆς συναγωγῆς ἐξελθὼν, ἦλθεν εἰς
τὴν οἰκίαν Σίμωνος καὶ ’Δνόρὲου, μετὰ Ἰακώϐου
καὶ Ἰωάννου. 'H δὲ πενθερὰ τοῦ Σίμωνος κατ-
έκειτο πυρέσσουσα. καὶ εὐθέως λέγουσιν αὐτῷ περὶ
αὐτῆς. Καὶ προσελθὼν ἤγειρεν αὐτὴν, κρατήσας
τῆς χειρὸς αὐτῆς , καὶ ἀφῆκεν αὐτὴν ὁ πυρετὸς
εὶθέως, καὶ διηκόνει αὐτοῖς. ι Ἀνεχώρησεν ὡς eitu-
οὼς ἦν τῷ Σαϐϐάτῳ πρὸς τῇ ἑσπέρα ἐπὶ ἑστίασιν εἰς
τὸν οἷκον τῶν μαθητῶν · ἡ δὲ ὀφείλουσα διακονεῖν,
κατείχετο πυρετῷ, ἀλλ’ ἐκεῖνος ίᾶται αὑτήν ο ἡ
δὲ διακονεῖ αὐτοῖς · δεικνύντος τοῦ λόγου ὅτι, ἐὰν
κατεχόμενον νοσήματι ίάσηταί σε ὁ Θεξς, τῇ ὑγεία
κέχρησο πρὸς τὴν τῶν ἁγίων διακονίαν, καὶ πρὸς
ὑπηρεσίαν τοῦ Θεοῦ. Πυρὲσσει δὲ καὶ ὁ θυμούμενο;,·
ὃς ἁπδ τοῦ θυμοῦ προπετὴς ἐστι τὴν χεῖρα· ἀλλ’
ἐὰν ὁ Λόγος κρατήσῃ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, καὶ μὴ προ-
πετῶς ὲκτείνῃ αὑτὴν, διακονεὶ τῷ Λόγῳ ὁ πυρέσσων
τὲως ὑπὸ τοῦ θυμοῦ ο ὁ γὰρ θιμρδηε, ἐὰν κρατήσῃ
αὐτοῦ τῆς χειρὸς ὁ Λόγος, ἀνίσταται, καὶ τότε δια.-
κονεῖ τῷ Λόγῳ ὁ θυμός.
ι Ὀᾲίας δὲ γενομένης, ὄτεξδυ ὁ ἣλιος, ἕτερον
πρὸς αὐτὸν πάντας τοὺς κακῶς ἔχοντας. καὶ τοὺς
δαιμονιζομένους* κα¹ι ἡ πόλις ὅλη ἐπισυνηγμένη ἦν
πρὸς τὴν θύραν, καὶ ἐθεράπευσε πολλοὺς κακῶς
ἔχοντας ποικίλαις νόσειε, καὶ δαιμόνια πολλὰ ἑξ-
(fiala, καὶ οὐκ ῆφιε λαλεῖν τὰ δαιμόνια ὅτι ᾔδεισαν
αὐτόν. ι Ούχ ἁπλῶς πρόσκειται τὸ, Ὀτε ἔδυ ὁ ἥλιος,
αλλ’ ἐπειδὴ ἐνόμιζον μὴ ἐξεῖναί τινι θεραπεύειν τῇ
ἡμέρα τοῦ Σαόῦατου, τούτου ἕνεκεν ἀνέμενον τὴν
τοῦ ἡλίου δύσιν, καὶ τότε ἔφερον τοὺς θεραπευθησο-
μένους · πολλοὺς δὲ ἐθεράπευσεν, ἀντὶ τοῦ, πάντας ·
οξ γὰρ πάντες, πολλοί’ ἢ ού πᾷντας ἐθεράπευσεν,
ἦσαν γάρ τινες ἄπιστοι, οἳ οὐκ ἐθεραπεύθησαν διὰ
τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν, ἀλλὰ πολλοὺς ἰάσατο ὲκ τῶν
προσαχθέντων, δηλονότι τοὺς πίστιν ἔχοντας. (47) Οὐκ
ἠφίει δι τὰ δαιμόνια λαλεῖν, καθὼς εἷπον, διδάσκων
Ex collatione codd. Venet. S. Marci.
εει-τερον) permisit, utiejns, qni praeceperat, virtus ἱ) ret. Clamat-ir nutent noce magna, utpote a divina
manifestior evaderet. Et protinus e synagoga ve-
nit. ι etc.
illi) Cod: 2ο addit : :Pitlat μὲν οὖν συνεχώρησεν
δ- Κύριος] ἵνα δειχθῇ τοῦ, ῥίψαντοςνή κακία δ’ βλάψαι
οὐκ εἴασεν, iuungam—1:95 ἀπελαύνοντος αὑτὸν ἡ
δύναμις. Ἐκραξε δὲ φώγῆ μεγάλῃ μαστιχθὲν ύπὸ
τῆς Δεσποτικῆς φωνῆς. ,Ούκεῖπε δὲ τίέκραξευ. ὡς
ἄσημα κράξαντος. Ἐθαύμαζον δὲ πάντες( καὶ Crai-
χὴν καινῂν ’ἔλεγον τὴν τοῦ Χριστοῦ. ὡς mgnus:-
10'.~_31v_ τῆς διδαχῆς τῶν Φαρισαίων, ἢ τῆς τοηῖ Banti-
στοῦ Ἰωάννου Γοὶ μὲν γὰρ ἐδίδασκον μόνον, ὁ δὲ
Χριστὸς ἕτιλ καὶ δαίμοναζὰτιήλαυνε κατ’ ἐξουσίαν ·
ἀξί,,σ;;στιχδν γὰρ τὸν, φιμώθηει. Καὶ ευθέως. κ. τ. λ.
ι l’ros‘terur-re igitur permisit llmninus, ut proster-
uentis malitia patvtierct : unrt‘re vero ipsi non pur-
Inistt ut eius. qui ιιδειιιη ‹·]ᾱι·ἰιτιιιιι, virtus appare-
(η) Falli. l.tll. sl'tlr‘lltll ltili-gruit: dimisitT si raro ιηηιγί
υ ’δυιίῗ ll": ιἰἿίιιι [(ςνηιιίηίηνι
ται ὁ ἄνθρωπος, πιστεύσωσι διὰ τὸ θαῦμα (Illi).
ι Καὶ εὐθέως ὲκ τῆς συναγωγῆς ἐξελθὼν, ἦλθεν εἰς
τὴν οἰκίαν Σίμωνος καὶ ’Δνόρὲου, μετὰ Ἰακώϐου
καὶ Ἰωάννου. 'H δὲ πενθερὰ τοῦ Σίμωνος κατ-
έκειτο πυρέσσουσα. καὶ εὐθέως λέγουσιν αὐτῷ περὶ
αὐτῆς. Καὶ προσελθὼν ἤγειρεν αὐτὴν, κρατήσας
τῆς χειρὸς αὐτῆς , καὶ ἀφῆκεν αὐτὴν ὁ πυρετὸς
εὶθέως, καὶ διηκόνει αὐτοῖς. ι Ἀνεχώρησεν ὡς eitu-
οὼς ἦν τῷ Σαϐϐάτῳ πρὸς τῇ ἑσπέρα ἐπὶ ἑστίασιν εἰς
τὸν οἷκον τῶν μαθητῶν · ἡ δὲ ὀφείλουσα διακονεῖν,
κατείχετο πυρετῷ, ἀλλ’ ἐκεῖνος ίᾶται αὑτήν ο ἡ
δὲ διακονεῖ αὐτοῖς · δεικνύντος τοῦ λόγου ὅτι, ἐὰν
κατεχόμενον νοσήματι ίάσηταί σε ὁ Θεξς, τῇ ὑγεία
κέχρησο πρὸς τὴν τῶν ἁγίων διακονίαν, καὶ πρὸς
ὑπηρεσίαν τοῦ Θεοῦ. Πυρὲσσει δὲ καὶ ὁ θυμούμενο;,·
ὃς ἁπδ τοῦ θυμοῦ προπετὴς ἐστι τὴν χεῖρα· ἀλλ’
ἐὰν ὁ Λόγος κρατήσῃ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, καὶ μὴ προ-
πετῶς ὲκτείνῃ αὑτὴν, διακονεὶ τῷ Λόγῳ ὁ πυρέσσων
τὲως ὑπὸ τοῦ θυμοῦ ο ὁ γὰρ θιμρδηε, ἐὰν κρατήσῃ
αὐτοῦ τῆς χειρὸς ὁ Λόγος, ἀνίσταται, καὶ τότε δια.-
κονεῖ τῷ Λόγῳ ὁ θυμός.
ι Ὀᾲίας δὲ γενομένης, ὄτεξδυ ὁ ἣλιος, ἕτερον
πρὸς αὐτὸν πάντας τοὺς κακῶς ἔχοντας. καὶ τοὺς
δαιμονιζομένους* κα¹ι ἡ πόλις ὅλη ἐπισυνηγμένη ἦν
πρὸς τὴν θύραν, καὶ ἐθεράπευσε πολλοὺς κακῶς
ἔχοντας ποικίλαις νόσειε, καὶ δαιμόνια πολλὰ ἑξ-
(fiala, καὶ οὐκ ῆφιε λαλεῖν τὰ δαιμόνια ὅτι ᾔδεισαν
αὐτόν. ι Ούχ ἁπλῶς πρόσκειται τὸ, Ὀτε ἔδυ ὁ ἥλιος,
αλλ’ ἐπειδὴ ἐνόμιζον μὴ ἐξεῖναί τινι θεραπεύειν τῇ
ἡμέρα τοῦ Σαόῦατου, τούτου ἕνεκεν ἀνέμενον τὴν
τοῦ ἡλίου δύσιν, καὶ τότε ἔφερον τοὺς θεραπευθησο-
μένους · πολλοὺς δὲ ἐθεράπευσεν, ἀντὶ τοῦ, πάντας ·
οξ γὰρ πάντες, πολλοί’ ἢ ού πᾷντας ἐθεράπευσεν,
ἦσαν γάρ τινες ἄπιστοι, οἳ οὐκ ἐθεραπεύθησαν διὰ
τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν, ἀλλὰ πολλοὺς ἰάσατο ὲκ τῶν
προσαχθέντων, δηλονότι τοὺς πίστιν ἔχοντας. (47) Οὐκ
ἠφίει δι τὰ δαιμόνια λαλεῖν, καθὼς εἷπον, διδάσκων
Ex collatione codd. Venet. S. Marci.
εει-τερον) permisit, utiejns, qni praeceperat, virtus ἱ) ret. Clamat-ir nutent noce magna, utpote a divina
manifestior evaderet. Et protinus e synagoga ve-
nit. ι etc.
illi) Cod: 2ο addit : :Pitlat μὲν οὖν συνεχώρησεν
δ- Κύριος] ἵνα δειχθῇ τοῦ, ῥίψαντοςνή κακία δ’ βλάψαι
οὐκ εἴασεν, iuungam—1:95 ἀπελαύνοντος αὑτὸν ἡ
δύναμις. Ἐκραξε δὲ φώγῆ μεγάλῃ μαστιχθὲν ύπὸ
τῆς Δεσποτικῆς φωνῆς. ,Ούκεῖπε δὲ τίέκραξευ. ὡς
ἄσημα κράξαντος. Ἐθαύμαζον δὲ πάντες( καὶ Crai-
χὴν καινῂν ’ἔλεγον τὴν τοῦ Χριστοῦ. ὡς mgnus:-
10'.~_31v_ τῆς διδαχῆς τῶν Φαρισαίων, ἢ τῆς τοηῖ Banti-
στοῦ Ἰωάννου Γοὶ μὲν γὰρ ἐδίδασκον μόνον, ὁ δὲ
Χριστὸς ἕτιλ καὶ δαίμοναζὰτιήλαυνε κατ’ ἐξουσίαν ·
ἀξί,,σ;;στιχδν γὰρ τὸν, φιμώθηει. Καὶ ευθέως. κ. τ. λ.
ι l’ros‘terur-re igitur permisit llmninus, ut proster-
uentis malitia patvtierct : unrt‘re vero ipsi non pur-
Inistt ut eius. qui ιιδειιιη ‹·]ᾱι·ἰιτιιιιι, virtus appare-
(η) Falli. l.tll. sl'tlr‘lltll ltili-gruit: dimisitT si raro ιηηιγί
υ ’δυιίῗ ll": ιἰἿίιιι [(ςνηιιίηίηνι