PG 127, col. 1157
τὰ θεῖα καταπληττόμενος κρίματα τε καὶ δικαιώ-
ματα.
μς’. ὐ μέσως ἔχων περὶ πρᾶξιν καὶ θεωρίαν,
οὔτε πάντῃ ταῖς κώπαις κατὰ τοὺς ναυτικοὺς ποιεῖται
. τὸν πλοῦν, οὐθ’ ὅλως τοῖς νοητοῆ ἱστίοις, αλλὰ δι’
ἀμφοτέρων τὴν χρείαν τῆς εὐπλοῖας ἐργάζεται,
ἡδέως φέρων καὶ τοὺς πόνους τῆς πράξεως, διὰ τδ
μέτρον τῆς θεωρίας, καὶ τοὺς λόγους τῆς ἀτελοῦς
θεωρίας, διὰ τὸ βοηθεῖσθαι ὑπὸ τῆς πράξεως.
μζ. Ὀ μὲν θεωρητικὸς τῇ γνώμῃ τὴν φύσιν ἔχων
συντρέχουσαν, ὡς οἷόν τι ῥεῦμα ἀπόνως ποιεῖταιντδ
πλώϊμον, ὁ δὲ πρακτικὸς ἐναντιουμένην εὑρίσκων τῦ Β
προαιρέσει τὴν σχίσιν, πολὺν λογισμῶν ὑφίσταται
κλύδωνα. καὶ είς ἁπευδοκίαν, μικροῦ δεῖν, κινδυ-
νεύει διὰ τὸ βάρος ἐλθεῖν.
μη’. οὐτε χώρα μὴ καλῶς κατεργασοεῖσα, πολύ-
χουν καὶ καθαρὸν ἀντιπαρέχειν τὸ σπέρμα τῷ σπεί-
ροντι εἴωθεν, οὔτε ὀ τὴν πρακτικὴν μετερχόμενοςι
εί μὴ ἐπιμελῶς ταύτην, καὶ φανητίας ἄνευ, μετέρ-
χεται, τὸν ἐξ εὐχῆς ὄψεται καρπὸν πολύν τε καὶ
καθαρόν.
μθ¹. Τῇ πατουμένη συχνῶς ἔοικε γῇ, διάνοια ἡ·
ἀδιαλείπτοις εὐχῆς ἴχνεσι τριδομένη. Ἐκείνη τε γὰρ
λεία ἔσται, καὶ αὕτη εὐθεῖα πρὸς ὑποδοχήν ο. ἐκείνη
μὲν ποδῶν τρυφερῶν, καὶ⁵ αὕτη εὐχῶν καθα.-ἰ
ρων.
ν. Ἐπὶ μὲν τῶν ὲνύ).ων, ὁ νοῦς συνεργὸν ἔχει
τὸν λογισμὸν, ἐπὶ δὲ τῶν ἀΰλων, εί μὴ αὐ;δν
παραιτήσεται, ὡς σκόλοπα ἕξει τὸν κολαφί-
ζοντα.
ναθ. Κάλυμμα μὲν ἔχει ό πρακτικὸς ἐπὶ τῆς καρο
δίας αὐτοῦ ἐν εὐχῇ, τὴν γνῶσιν τῶν αἰσθητῶν, ἀνα-
καλυφθῆναι διὰ τὴν σχέσιν μὴ δυνάμενον, μόνος. δὲ
ὐ θεωρητικὸς διὰ τὸ ἄσχετον, ἀνακεκαλυμμένῳ προσ-
ώπῳ όρᾷν ἀπὸ μέρους δύναται τὴν δόξαν -τοῦ
Θεοῦ.
νβ’. Ἦ μετα πνευματικῆς θεωρίας εὐχὴ. ἡ γῆ τῆς
ἐπαγγελίας ἐστὶ, καθ’ ἢν ῥέει, ὡς γάλακαὶῇμὲλι, ’ὴ
γνῶσις τῶν περὶ προνοίας, καὶ κρίσεως λόγων Θεοῦ.
Ἠ δὲ μετά τινος φυσικῆς, ἡ Αἴγυπτος, εν τῶν
παχυτέρων ἐπιθυμιῶν μνήμη τοῖς εὐχομένοις-’ἐγγί-
ντται. Ἦ δέ γε ἁπλῆ, τὺ μάννα ἐστὶ τὸ ἑν τῇ ἐρήμῳ.
τὸ διὰ τδ μονοειδὲς , τοῖς μὲν ἀκαρτερήτοιςν,
κλεῖον τὰ δι’ ἐπιθυμίας τῶν ἐπηγγελμένων καλά ο
τοῖς δὲ ἔγκαρτεροῦσι τῇ τοιαύτῃ ἀπεστενωμένῃ
τροφῇ, προξενοῦν τὴν κρείττω γεῦσιν, καὶ μένουῖ
σαν.
η’. Πρᾶξις σύν θεωρίᾳ μὲν, ὡς σῶμα μετὰ ττνεύ-
ματος ἡγεμονικοῦ, ἄνευ δὲ θεωρίας, ὡς σὰρξ μετὰ
πνεύματος προαιρετικοῦ λογισθήσεται.
νδπ-Ϊΐῆς λογικῆς ψυχῆς, αὐλὴ μὲν ἡ αἴσθησις.
ναὸς δὲ ἡ διάνοια. ἀρχιερεὺς δὲ ό νοῦς (εν τῇ alma
‘ μὲν ἵσταται, ό ὑπ’ ἀκαίρων νοῦς περικοπτόμενος lo:-
γισμῶν · ὲν τῷ ναῷ δὲ, ό ὑπ’ εὐκαίρων · ὐπ’ οὐδενὸς
δὲ τούτων, ό είς τὸ θεῖον ίερατεῖον ἀξιωθεὶς εἰσελ-
θεῖν.
ματα.
μς’. ὐ μέσως ἔχων περὶ πρᾶξιν καὶ θεωρίαν,
οὔτε πάντῃ ταῖς κώπαις κατὰ τοὺς ναυτικοὺς ποιεῖται
. τὸν πλοῦν, οὐθ’ ὅλως τοῖς νοητοῆ ἱστίοις, αλλὰ δι’
ἀμφοτέρων τὴν χρείαν τῆς εὐπλοῖας ἐργάζεται,
ἡδέως φέρων καὶ τοὺς πόνους τῆς πράξεως, διὰ τδ
μέτρον τῆς θεωρίας, καὶ τοὺς λόγους τῆς ἀτελοῦς
θεωρίας, διὰ τὸ βοηθεῖσθαι ὑπὸ τῆς πράξεως.
μζ. Ὀ μὲν θεωρητικὸς τῇ γνώμῃ τὴν φύσιν ἔχων
συντρέχουσαν, ὡς οἷόν τι ῥεῦμα ἀπόνως ποιεῖταιντδ
πλώϊμον, ὁ δὲ πρακτικὸς ἐναντιουμένην εὑρίσκων τῦ Β
προαιρέσει τὴν σχίσιν, πολὺν λογισμῶν ὑφίσταται
κλύδωνα. καὶ είς ἁπευδοκίαν, μικροῦ δεῖν, κινδυ-
νεύει διὰ τὸ βάρος ἐλθεῖν.
μη’. οὐτε χώρα μὴ καλῶς κατεργασοεῖσα, πολύ-
χουν καὶ καθαρὸν ἀντιπαρέχειν τὸ σπέρμα τῷ σπεί-
ροντι εἴωθεν, οὔτε ὀ τὴν πρακτικὴν μετερχόμενοςι
εί μὴ ἐπιμελῶς ταύτην, καὶ φανητίας ἄνευ, μετέρ-
χεται, τὸν ἐξ εὐχῆς ὄψεται καρπὸν πολύν τε καὶ
καθαρόν.
μθ¹. Τῇ πατουμένη συχνῶς ἔοικε γῇ, διάνοια ἡ·
ἀδιαλείπτοις εὐχῆς ἴχνεσι τριδομένη. Ἐκείνη τε γὰρ
λεία ἔσται, καὶ αὕτη εὐθεῖα πρὸς ὑποδοχήν ο. ἐκείνη
μὲν ποδῶν τρυφερῶν, καὶ⁵ αὕτη εὐχῶν καθα.-ἰ
ρων.
ν. Ἐπὶ μὲν τῶν ὲνύ).ων, ὁ νοῦς συνεργὸν ἔχει
τὸν λογισμὸν, ἐπὶ δὲ τῶν ἀΰλων, εί μὴ αὐ;δν
παραιτήσεται, ὡς σκόλοπα ἕξει τὸν κολαφί-
ζοντα.
ναθ. Κάλυμμα μὲν ἔχει ό πρακτικὸς ἐπὶ τῆς καρο
δίας αὐτοῦ ἐν εὐχῇ, τὴν γνῶσιν τῶν αἰσθητῶν, ἀνα-
καλυφθῆναι διὰ τὴν σχέσιν μὴ δυνάμενον, μόνος. δὲ
ὐ θεωρητικὸς διὰ τὸ ἄσχετον, ἀνακεκαλυμμένῳ προσ-
ώπῳ όρᾷν ἀπὸ μέρους δύναται τὴν δόξαν -τοῦ
Θεοῦ.
νβ’. Ἦ μετα πνευματικῆς θεωρίας εὐχὴ. ἡ γῆ τῆς
ἐπαγγελίας ἐστὶ, καθ’ ἢν ῥέει, ὡς γάλακαὶῇμὲλι, ’ὴ
γνῶσις τῶν περὶ προνοίας, καὶ κρίσεως λόγων Θεοῦ.
Ἠ δὲ μετά τινος φυσικῆς, ἡ Αἴγυπτος, εν τῶν
παχυτέρων ἐπιθυμιῶν μνήμη τοῖς εὐχομένοις-’ἐγγί-
ντται. Ἦ δέ γε ἁπλῆ, τὺ μάννα ἐστὶ τὸ ἑν τῇ ἐρήμῳ.
τὸ διὰ τδ μονοειδὲς , τοῖς μὲν ἀκαρτερήτοιςν,
κλεῖον τὰ δι’ ἐπιθυμίας τῶν ἐπηγγελμένων καλά ο
τοῖς δὲ ἔγκαρτεροῦσι τῇ τοιαύτῃ ἀπεστενωμένῃ
τροφῇ, προξενοῦν τὴν κρείττω γεῦσιν, καὶ μένουῖ
σαν.
η’. Πρᾶξις σύν θεωρίᾳ μὲν, ὡς σῶμα μετὰ ττνεύ-
ματος ἡγεμονικοῦ, ἄνευ δὲ θεωρίας, ὡς σὰρξ μετὰ
πνεύματος προαιρετικοῦ λογισθήσεται.
νδπ-Ϊΐῆς λογικῆς ψυχῆς, αὐλὴ μὲν ἡ αἴσθησις.
ναὸς δὲ ἡ διάνοια. ἀρχιερεὺς δὲ ό νοῦς (εν τῇ alma
‘ μὲν ἵσταται, ό ὑπ’ ἀκαίρων νοῦς περικοπτόμενος lo:-
γισμῶν · ὲν τῷ ναῷ δὲ, ό ὑπ’ εὐκαίρων · ὐπ’ οὐδενὸς
δὲ τούτων, ό είς τὸ θεῖον ίερατεῖον ἀξιωθεὶς εἰσελ-
θεῖν.