PG 133, col. 137
νῦν Πιτιρῶν ὁμολογίαν, ὀμοφυὴς ἑσταιχαὶ αὐτὸ
ὁ Πατὴρ τῷ σώματι, τῷ ικ τῆς γῆς γενομένῳ. "ua:
nl; λέγουσιν ὁμοούσιον (ταύτὸν δὲ εἰπεῖν ὁμοφυῆ
πᾶν Λόγον τῷ σώματι, ἕπεται τὸ, καὶ τὸν Πατέρα
binoctium! ιαὶ ὀμοφυῆ εἶναι τῷ σώματι. OE τί ἀτο-
ιιώτερον ; Τί οὖν ὲκ τούτου τοῦ ἀδυνάτου μανθάνομεν ;
'0 Λόγος τῷ σώματι οὐκ ἔστιν όμοοὺσιος, οὐδὲ ὁμο-
φνής. IS! te οὔτε optio-tiam; οὔτε ὀμοφυὴς τῷ σώματι ὁ
Λόγος, δῆλον, ὅτι ἕτεροούσιος καὶ ὲτεροφυὴς, καὶ εί
ιαροφυὴς, ἑτέρα πάντως φύσις τοῦ Λόγου, καὶ
ἕτερα τοῦ σώματος. Οὐκ ἄρα μία φύσις ὸ Χριστός.
ἓξ δι καὶ τὴν πρώτην πρότασιν τοῦ Οείου Ἀθανα-
σίού, ὤς ἔχει ἀκριϐείας, κατανοήσωμεν λέγουσαν ·
Εἰ ὀμοούσιος ὸ Λόγος τῷ σώματι ὲκ γῆς ἔχοντι τὴν
φύσιν, μέγιστον εὑρήσομεν θησαυρόν. Οὑ μάτην γὰρ
κεῖται τὸ, Ἐκ γῆς ἔχοντι τὴν φύσιν.
δείξω-διο facta sit.
peispexerimus, niaximum tlicsaiiriim i'i'peiicnius. Quippe non il‘Uslla positum
est : De terra naturain suam lial:entc.
'0 ΚΑΘ. Ὀρθότατα λέγεις’ ἀλλ’ ἔχου καὶ τῶνὲξῆς.
ο ΘΕΩΡ. Ἐλοέτω xa‘; ὁ ἁγιώτατος Κύριλλικ, ᾧ
μωσιν ὑμεῖς ὲπερείδεσθε. μαρτυρήσων τῷ λόγῳι
ξς ἒν μὲν τῇ πρώτῃ πρὸς Σούκενσον ἐπιστολῇ λέγει ·
Ἰσον γάρ ἐστιν τίς ἀτοπίας λόγου, τὸ είτέεῖνξὸτι
μετεϐλήθη τὺ σῶμα εἰς θεότητος φύσιν, καὶ μὴν
κάκεῖνο, ὃτι μετεσλήθη ὁ Λόγος είς τὴν τῆς σαρκὸς
φύσιν. Ὥσπερ γὰρ τοῦτο ἀμήχανον (ἄτρεπτος γὰρ
καὶ ἁναλὶοίωτός ἐστιν) οὕτω καὶτὸ ἕτερον. Οὐ γάρ
ἔστιν είς θεότητος φύσιν μεταχωρῆσαι τί δύνασυαι
τῶν κτισμάτων· κτίσμα δὲ καὶ ὴ σάρξ. Σαφῶς ἑὲ
καὶ ἐν τῇ πρὸς Εὺλόγιον ἐπιστολῇ, αὐτός τε ὁμολο-
γῶν τὰς δύο φύσεις, καὶ τῶν τῆςΆνπτολῆς ἁγιωτά-
των ἐπισκόπων ὑπερμαχῶν, τέι αὐτὰ λεγόντων,
φησιν· Ἐπελαμὸάνοντό τινες τῆς ὲκῦἑσ.ως ἧς πε-
ποίηνται οἱ ἀνατολικοὶ, καί φασι· Δια-εί δύο φύσεις
ὀνομαζόντων ὴνέηετοῆ ἐπῄνεσεν ὁ ’Λλεξανδρεία ;
Καὶ μετ’ ὀλίγα φησίν · Οὕτω καὶ ἐπὶ Νεστορίω,
κᾶν λέγει δύο φύσεις, τὴν διαφορὰν σημαίνειν τῆς
“path; καὶ τοῦ Λόγου⁶ (ἑτέρα γὰρ ilco-3 Λόγου
φύσις, καὶ ἕτερα ἡ τῆς σαρκὸς) ἀλλ’ οὐκ ἔτι τὴν
fama“! ὁμολογεῖ μεθ’ ἡμῶν · ήμεῐς γὰρ ἑνώσαντες
suis: [ταύτας], ἕνα Χριστὸν, ἕνα. Υὶὸν, ἕνα Κύριον
σμυγοῦμεν· καὶ λοιπὸν, μίαν φύσιν τοῦ Λόγου
«amplum. Καὶ μετ’ ὀλίγον· Οὐκοῦν οὐ τὸ εἰδέ-
vas τῶν δύο φύσεων τὴν διαφορὰν, τέμνειν ἐστὶν είς
“om ινα Χριστόν. Καὶ μεθ’ ἕτερον’ Κάκεῐνο δὲ
μὴ ἁγνοείτωσαν · Ὅπου γὰρ ὅλως ἔνωσις ὀνομάζε-
ται, οὐχ ἑνὸς πράγματος σημαίνεται σύνοδος, ἀλλ’
ἣ δύο, ἢ καὶ πλειάνων καὶ διαφέρων ἀλλήλοις κατὰ
titiam. '0 τοίνυν λέγων ἕνωσιν, δηλονότι σαρκὸς,
ιμψυχουμένης νοερῶς, καὶ Λόγου, καὶ οι δύο λέ-
fma; φύσεις. οὕτω νοοῦσι. Πλὴν τῆς ὲνὼσεως
ὁμολογουμένῃ, οὐκέτι διίστανται ἀλλήλων τὰ ἐνω-
οέντα, ἀλλ’ εις λοιπὸν Υἱὸς, μία φύσις αὑτοῦ τοῦ
umth Δόγου.¹ίδοίι σαφῶς ἐν τούτοις ὸ τῆς
θείας μνήμης Πατὴρ ἡμῶν iit-apum, οὐ τὺ ειδέναι,
Parium. Gtt. CXXXIII.
ὁ Πατὴρ τῷ σώματι, τῷ ικ τῆς γῆς γενομένῳ. "ua:
nl; λέγουσιν ὁμοούσιον (ταύτὸν δὲ εἰπεῖν ὁμοφυῆ
πᾶν Λόγον τῷ σώματι, ἕπεται τὸ, καὶ τὸν Πατέρα
binoctium! ιαὶ ὀμοφυῆ εἶναι τῷ σώματι. OE τί ἀτο-
ιιώτερον ; Τί οὖν ὲκ τούτου τοῦ ἀδυνάτου μανθάνομεν ;
'0 Λόγος τῷ σώματι οὐκ ἔστιν όμοοὺσιος, οὐδὲ ὁμο-
φνής. IS! te οὔτε optio-tiam; οὔτε ὀμοφυὴς τῷ σώματι ὁ
Λόγος, δῆλον, ὅτι ἕτεροούσιος καὶ ὲτεροφυὴς, καὶ εί
ιαροφυὴς, ἑτέρα πάντως φύσις τοῦ Λόγου, καὶ
ἕτερα τοῦ σώματος. Οὐκ ἄρα μία φύσις ὸ Χριστός.
ἓξ δι καὶ τὴν πρώτην πρότασιν τοῦ Οείου Ἀθανα-
σίού, ὤς ἔχει ἀκριϐείας, κατανοήσωμεν λέγουσαν ·
Εἰ ὀμοούσιος ὸ Λόγος τῷ σώματι ὲκ γῆς ἔχοντι τὴν
φύσιν, μέγιστον εὑρήσομεν θησαυρόν. Οὑ μάτην γὰρ
κεῖται τὸ, Ἐκ γῆς ἔχοντι τὴν φύσιν.
δείξω-διο facta sit.
peispexerimus, niaximum tlicsaiiriim i'i'peiicnius. Quippe non il‘Uslla positum
est : De terra naturain suam lial:entc.
'0 ΚΑΘ. Ὀρθότατα λέγεις’ ἀλλ’ ἔχου καὶ τῶνὲξῆς.
ο ΘΕΩΡ. Ἐλοέτω xa‘; ὁ ἁγιώτατος Κύριλλικ, ᾧ
μωσιν ὑμεῖς ὲπερείδεσθε. μαρτυρήσων τῷ λόγῳι
ξς ἒν μὲν τῇ πρώτῃ πρὸς Σούκενσον ἐπιστολῇ λέγει ·
Ἰσον γάρ ἐστιν τίς ἀτοπίας λόγου, τὸ είτέεῖνξὸτι
μετεϐλήθη τὺ σῶμα εἰς θεότητος φύσιν, καὶ μὴν
κάκεῖνο, ὃτι μετεσλήθη ὁ Λόγος είς τὴν τῆς σαρκὸς
φύσιν. Ὥσπερ γὰρ τοῦτο ἀμήχανον (ἄτρεπτος γὰρ
καὶ ἁναλὶοίωτός ἐστιν) οὕτω καὶτὸ ἕτερον. Οὐ γάρ
ἔστιν είς θεότητος φύσιν μεταχωρῆσαι τί δύνασυαι
τῶν κτισμάτων· κτίσμα δὲ καὶ ὴ σάρξ. Σαφῶς ἑὲ
καὶ ἐν τῇ πρὸς Εὺλόγιον ἐπιστολῇ, αὐτός τε ὁμολο-
γῶν τὰς δύο φύσεις, καὶ τῶν τῆςΆνπτολῆς ἁγιωτά-
των ἐπισκόπων ὑπερμαχῶν, τέι αὐτὰ λεγόντων,
φησιν· Ἐπελαμὸάνοντό τινες τῆς ὲκῦἑσ.ως ἧς πε-
ποίηνται οἱ ἀνατολικοὶ, καί φασι· Δια-εί δύο φύσεις
ὀνομαζόντων ὴνέηετοῆ ἐπῄνεσεν ὁ ’Λλεξανδρεία ;
Καὶ μετ’ ὀλίγα φησίν · Οὕτω καὶ ἐπὶ Νεστορίω,
κᾶν λέγει δύο φύσεις, τὴν διαφορὰν σημαίνειν τῆς
“path; καὶ τοῦ Λόγου⁶ (ἑτέρα γὰρ ilco-3 Λόγου
φύσις, καὶ ἕτερα ἡ τῆς σαρκὸς) ἀλλ’ οὐκ ἔτι τὴν
fama“! ὁμολογεῖ μεθ’ ἡμῶν · ήμεῐς γὰρ ἑνώσαντες
suis: [ταύτας], ἕνα Χριστὸν, ἕνα. Υὶὸν, ἕνα Κύριον
σμυγοῦμεν· καὶ λοιπὸν, μίαν φύσιν τοῦ Λόγου
«amplum. Καὶ μετ’ ὀλίγον· Οὐκοῦν οὐ τὸ εἰδέ-
vas τῶν δύο φύσεων τὴν διαφορὰν, τέμνειν ἐστὶν είς
“om ινα Χριστόν. Καὶ μεθ’ ἕτερον’ Κάκεῐνο δὲ
μὴ ἁγνοείτωσαν · Ὅπου γὰρ ὅλως ἔνωσις ὀνομάζε-
ται, οὐχ ἑνὸς πράγματος σημαίνεται σύνοδος, ἀλλ’
ἣ δύο, ἢ καὶ πλειάνων καὶ διαφέρων ἀλλήλοις κατὰ
titiam. '0 τοίνυν λέγων ἕνωσιν, δηλονότι σαρκὸς,
ιμψυχουμένης νοερῶς, καὶ Λόγου, καὶ οι δύο λέ-
fma; φύσεις. οὕτω νοοῦσι. Πλὴν τῆς ὲνὼσεως
ὁμολογουμένῃ, οὐκέτι διίστανται ἀλλήλων τὰ ἐνω-
οέντα, ἀλλ’ εις λοιπὸν Υἱὸς, μία φύσις αὑτοῦ τοῦ
umth Δόγου.¹ίδοίι σαφῶς ἐν τούτοις ὸ τῆς
θείας μνήμης Πατὴρ ἡμῶν iit-apum, οὐ τὺ ειδέναι,
Parium. Gtt. CXXXIII.