PG 133, col. 138
juxta confessionem Patrum : etiam ipse Pater erit
ejusdem cum corpore terreno natura}. Quo fit, iit
ἐἰ qui dicant, Sermonem unius csse cum corpore
substantia: (valet autem hoc tantumdem, ac si
dicas, ejusdem naturae). sequatur et Patrem esse
unius cuiii corpore substantia! ac natura}: quo quid
absurdius? Quid ergo de hoc inipossiliili disuimns?
Sermo non est ejusdem cum corpore substantiae,
iiec ejusdem naturae. Quod si Sermo nec ejusdem
est cum corpore substaiitize, nec ejusdem naturae,
planum est. csse illum substantiae naturzeqiie dit
versam Si natura: diversae, omnino alia natura Sera
monis est, alia corporis. Non ergo Christus una
natura est. Quod si primam lianc divi Atlianasil
propasitionem : Si Seruio utiius est substatilia- cuni
corpore de terra naturam suam habente, quain
SEN. liccti~sinte dicis. Sed pergito.
TllEOR. Aetedut et sanctissimus (,yrillus. Cui ros
magis iniiitiinini, testiuiotiiind orationi nostra: pero
liibitiirus, qui in priore ad Successum epistola
inquit : Par est, quod absurditatem attinet, dicere,
quod corpus in divinitatis naturain inutaluni sit,
ct iicissiin, quod Seruio mutatus sit in naturain
carnis. Nam sicut hoc fieri nequit, cuin ipse Sermo
sit incommutabilis et al;erationis expers : ita nec
illitd alterunt. Non enim creatortiin quidquam ad
naturam divinitatis transire potest : et caro quoque
creatura cst. Idem perspicue in Epistola ad Eulo-
gium tam pcr se naturas duas prolitcns, quam san¢
CtlSSlIIIUS Orientis episcopos, idem tradentes.‘pro—
pugnans: li-‘prclieudiint, ait, nonnulli factum al)
oriuitullius episcopis expositionem :Et cur, ir.
quiunt, cos naturas ditas dicentes Alexandrinus
cpiscopus ferre potuit, aut proliavit? Et paulo post.
Slliljit’il : Sic et in causa Nestor-ii, quamvis duas
naturas, discrimen carnis et Sermonis significans.
dicat (naui alia natura Seriimnis 'i-st, alia carnis),
unionem tamen nobiscum non conlitctur. Nos enim
liis nnitis, iiiiiim Christum, tiniiin Filium, iiiiuiit
Dominum conliteiniii' : unam denique naturain
Sermonis iiicariizitani. Ac paulo post : Itaque nosse
naturarum duarum discrimen, non est unum (Suri-
stum in duo secare. Rursum post alia : Nec illud
ignorent : Ubicunque sit iiuionis omnino mentio,
non unius rei coitio significatur; sed vel duarum,
rel plurium, et inter se natura discrepantiiitii. Qui
ergo dicit unionem, videlicet carnis animata: ai:
mente prmditze, cuin Sermone; quique duas natu—
ras dicunt : eorum limc inens est atque sententia.
Verum posteaquam unionem confeSsi suiiiiis, nui:
amplius a se invicem unita discrepant; sed unus
deincepsFilitis est, una Seriiiouis incarnati natura,
Ecce iii his dira: memoria: Cyrilliis aperte dicit
5
μ
ejusdem cum corpore terreno natura}. Quo fit, iit
ἐἰ qui dicant, Sermonem unius csse cum corpore
substantia: (valet autem hoc tantumdem, ac si
dicas, ejusdem naturae). sequatur et Patrem esse
unius cuiii corpore substantia! ac natura}: quo quid
absurdius? Quid ergo de hoc inipossiliili disuimns?
Sermo non est ejusdem cum corpore substantiae,
iiec ejusdem naturae. Quod si Sermo nec ejusdem
est cum corpore substaiitize, nec ejusdem naturae,
planum est. csse illum substantiae naturzeqiie dit
versam Si natura: diversae, omnino alia natura Sera
monis est, alia corporis. Non ergo Christus una
natura est. Quod si primam lianc divi Atlianasil
propasitionem : Si Seruio utiius est substatilia- cuni
corpore de terra naturam suam habente, quain
SEN. liccti~sinte dicis. Sed pergito.
TllEOR. Aetedut et sanctissimus (,yrillus. Cui ros
magis iniiitiinini, testiuiotiiind orationi nostra: pero
liibitiirus, qui in priore ad Successum epistola
inquit : Par est, quod absurditatem attinet, dicere,
quod corpus in divinitatis naturain inutaluni sit,
ct iicissiin, quod Seruio mutatus sit in naturain
carnis. Nam sicut hoc fieri nequit, cuin ipse Sermo
sit incommutabilis et al;erationis expers : ita nec
illitd alterunt. Non enim creatortiin quidquam ad
naturam divinitatis transire potest : et caro quoque
creatura cst. Idem perspicue in Epistola ad Eulo-
gium tam pcr se naturas duas prolitcns, quam san¢
CtlSSlIIIUS Orientis episcopos, idem tradentes.‘pro—
pugnans: li-‘prclieudiint, ait, nonnulli factum al)
oriuitullius episcopis expositionem :Et cur, ir.
quiunt, cos naturas ditas dicentes Alexandrinus
cpiscopus ferre potuit, aut proliavit? Et paulo post.
Slliljit’il : Sic et in causa Nestor-ii, quamvis duas
naturas, discrimen carnis et Sermonis significans.
dicat (naui alia natura Seriimnis 'i-st, alia carnis),
unionem tamen nobiscum non conlitctur. Nos enim
liis nnitis, iiiiiim Christum, tiniiin Filium, iiiiuiit
Dominum conliteiniii' : unam denique naturain
Sermonis iiicariizitani. Ac paulo post : Itaque nosse
naturarum duarum discrimen, non est unum (Suri-
stum in duo secare. Rursum post alia : Nec illud
ignorent : Ubicunque sit iiuionis omnino mentio,
non unius rei coitio significatur; sed vel duarum,
rel plurium, et inter se natura discrepantiiitii. Qui
ergo dicit unionem, videlicet carnis animata: ai:
mente prmditze, cuin Sermone; quique duas natu—
ras dicunt : eorum limc inens est atque sententia.
Verum posteaquam unionem confeSsi suiiiiis, nui:
amplius a se invicem unita discrepant; sed unus
deincepsFilitis est, una Seriiiouis incarnati natura,
Ecce iii his dira: memoria: Cyrilliis aperte dicit
5
μ