PG 133, col. 139
iuarum naturarum discrimen nosse, non esse
Christum unum in duo secare. Hoc enim vos vereri
soletis. At beatus ille Cyrillus vanam hanc vestram
formidinem rejicit. Quin et idem in altera ad Suc-
cessum epistola eadem se sentire, his verbis osten-
dit : ltaque modum assumptionis humanæ naturæ
nnnimo considerantes, naturas duas coivisse per
anionem videmuus, citra divisionem, confusionem
et mutationem. Caro enim, caro est, non divinitas,
icet Dei caro facta sit : similiter et Sermo Deus
est, non caro, licet dispensatione quadam canem
propre suam fecerit. Cum igitur hoc animo con-
ideramus, minime delinqnimus, dicentes hunc in
anionem concursum ex duabus naturis factum. Sed
tamen post unionem naturas a se inticem non
dividimus, nec unum et impartibilem in duos filios
secamus; sedunum dicimus ilium, et uti Patres
tocuti sunt, unam naturam Sermonis incarnatam.
Quantum ergo mente atque oculis animi duntaxat
videre posumus, quo pacto Unigenitus ille factus
sit homo, duas naturas esse dicimus, at unum Chri-
stum, et Domiuum, et Eilium, Dei Sermonem, qut
homo lactus et incarnatus est. Quid clarius hoc
quæriaus? naturas enim duas esse dicimus.
IRursus ide. e divus CyrIlus in Enarra-
tione libri Letitici, de purgaione lepræ disse-
rens, ait : Τotum hic mihi rursus Servatoris nostri
mysterium, et purgationem, quæ per sacrosan-
ctunr baptismum fit, espice. Duas aves accipi
vivas et mundas jubet, ut per has volucres homi-
em illumu cœlestem intclligas, hominem pariter et
D um, in duas quidem naturas ( quantum ad id
quod de utraquc dici convent) dtstinctunt : (quippe
Sermo erat, cxotus e Deo, in carne muulieris) non
tamen divisutm; unus enim ex ambobus Christus.
IPopterea duæ sumuntur aves, et ambæ ursus
unius instar intclliguntur. Vides, ut ubique beatus
ille Cyrillus naturas duas coniteatur? Quin et in
altera ad Successum ait epistola : Qui Dominum
muda carne passum dicit, alienum a ratione volun-
tateque cruciatum facit. At, si quis dicat eum par-
ticipe mentis anima passum, ut spontanens sit
cruciatus, nihil dicere prohibet eum in hominis
natura passum. Quod si verum est, cur non duas
naturas exstitisse dabimus post unionem, citra
nliam divisionem? Quare si quis ait, Christo pro
uobis carne psso, nihd aliud dicit, quam Christo
pro nobis natura nostra passo. Vides, uti clarissime
naturas duas beatus Cyrillus post unionem confi-
tcatur? Etam magnum illum in rebus divinis Gre-
gorium videamus. Aήt enim in oraione de Filio :
Deum appellari putemus, non Sermunis, red ejus
qui oculis cernebatur. Qui enim proprie Dei Deus
essc posst quemadmodum et Pater dicitur, non
ejus, qui cernebatur, sed Sermonis. Erat enim du-
plex. Itaque partim hæc de utrisque proprie, par-
tim non proprie dicuntur, diverso scilicet muuodo,
quam in nobis res habct. Nam Dcus proprie qui-
dem noster est Deus, non autem popic Pater. Εt
Christum unum in duo secare. Hoc enim vos vereri
soletis. At beatus ille Cyrillus vanam hanc vestram
formidinem rejicit. Quin et idem in altera ad Suc-
cessum epistola eadem se sentire, his verbis osten-
dit : ltaque modum assumptionis humanæ naturæ
nnnimo considerantes, naturas duas coivisse per
anionem videmuus, citra divisionem, confusionem
et mutationem. Caro enim, caro est, non divinitas,
icet Dei caro facta sit : similiter et Sermo Deus
est, non caro, licet dispensatione quadam canem
propre suam fecerit. Cum igitur hoc animo con-
ideramus, minime delinqnimus, dicentes hunc in
anionem concursum ex duabus naturis factum. Sed
tamen post unionem naturas a se inticem non
dividimus, nec unum et impartibilem in duos filios
secamus; sedunum dicimus ilium, et uti Patres
tocuti sunt, unam naturam Sermonis incarnatam.
Quantum ergo mente atque oculis animi duntaxat
videre posumus, quo pacto Unigenitus ille factus
sit homo, duas naturas esse dicimus, at unum Chri-
stum, et Domiuum, et Eilium, Dei Sermonem, qut
homo lactus et incarnatus est. Quid clarius hoc
quæriaus? naturas enim duas esse dicimus.
IRursus ide. e divus CyrIlus in Enarra-
tione libri Letitici, de purgaione lepræ disse-
rens, ait : Τotum hic mihi rursus Servatoris nostri
mysterium, et purgationem, quæ per sacrosan-
ctunr baptismum fit, espice. Duas aves accipi
vivas et mundas jubet, ut per has volucres homi-
em illumu cœlestem intclligas, hominem pariter et
D um, in duas quidem naturas ( quantum ad id
quod de utraquc dici convent) dtstinctunt : (quippe
Sermo erat, cxotus e Deo, in carne muulieris) non
tamen divisutm; unus enim ex ambobus Christus.
IPopterea duæ sumuntur aves, et ambæ ursus
unius instar intclliguntur. Vides, ut ubique beatus
ille Cyrillus naturas duas coniteatur? Quin et in
altera ad Successum ait epistola : Qui Dominum
muda carne passum dicit, alienum a ratione volun-
tateque cruciatum facit. At, si quis dicat eum par-
ticipe mentis anima passum, ut spontanens sit
cruciatus, nihil dicere prohibet eum in hominis
natura passum. Quod si verum est, cur non duas
naturas exstitisse dabimus post unionem, citra
nliam divisionem? Quare si quis ait, Christo pro
uobis carne psso, nihd aliud dicit, quam Christo
pro nobis natura nostra passo. Vides, uti clarissime
naturas duas beatus Cyrillus post unionem confi-
tcatur? Etam magnum illum in rebus divinis Gre-
gorium videamus. Aήt enim in oraione de Filio :
Deum appellari putemus, non Sermunis, red ejus
qui oculis cernebatur. Qui enim proprie Dei Deus
essc posst quemadmodum et Pater dicitur, non
ejus, qui cernebatur, sed Sermonis. Erat enim du-
plex. Itaque partim hæc de utrisque proprie, par-
tim non proprie dicuntur, diverso scilicet muuodo,
quam in nobis res habct. Nam Dcus proprie qui-
dem noster est Deus, non autem popic Pater. Εt