PG 133, col. 142
hoc illud est, quod hæreticos in errorem trahit,
vocum scilficet harum conjunclio, permutatis inter
se vocabulis, propter naturarum coalitionem. Ejus
hoc argumentum est. Cum naturæ cogitando distin-
gunntnr, etiam ipsa simul vocabula distnguuntur.
Vies eum Christum appellare duplicem? Rursus
ait : Cum naturæ cog tando distinguuutu, etiam
ipsa simul vocabuls distinguuntur. Verum videa-
uus et sequentia. Paulum dicentem andi : Bι
Deus Domini nostri Jesu Christi, pater gloriæς
Christi quidem ille Deus est, pater autem gloriæ.
Nam licet utraque natura copulata sit quiddam
unum, non tamen hoc a natura est, sed pro-
prer coitionem. Audi quid dicat : Licet utraque
natura copulata sit quiddam unum, uon tamen hoc
a naturs est, Si vero non unum a natnra est, relin-
quitur omnino, duo esse a natura. Iem in prima
ad Cledonium epistola, disertis verbis ait : Naturæ
duæ, Deus et homuo, quemadnodum et anima et
corpus; non tamen duo ilii, nec dii : sicut nec hic
quidem duo homines, tametsi Paulus ad hanc
modum internam externamque partem hominis
appellaverit. Atque ut paucis rem complectar,
aliud quidem atque alind sunt ea de quibus Ser-
vator constat (nisi aspectubile sit idem cum inaspe-
ctabili, et temporis expers idem cum eo quo l tem-
pori subest), non tamen alius atque alins. 7hait
hoc. Ambo enim hæc copulatione unum sunt, Dco
nimirum humanam naturam, et homine divinita-
tem suscipiente, vel quocunque tandem alio verbo
quis hanc rem exprimendam duxerit. Dico autem
aliud atque aliud vice versa atque in Τeinitate res
habet. Illic enim alius atque alius, ne hypostases
cofundamus : non sutem aliud atque aliud, quod
tria si.t unum et idem, quoad divinitatem. Vides
quam accurate de rebus divinis loquatur? Aliud,
ait, atque aliud sunt ea de quibus Servator con-
stat : hoc est alia atque alia natura. Nam aliud,
neutro genere positum, de n atura dicitur : alius
vero, de hypostasi. Atque hoc progrediens ulterius
mandesto declarat : Illic, ait, nimirum in divini-
tate, alius atque alius, ne personas confundamus;
non autem aliud atque aliud, quod tia sint unum
et idem,quoad divinitatem. Quin et ulterius inquit :
Sicut et illud, per Christum omuunia facta esse, et
Cbristum in cordbus nnstris habitare, non secun-
dum eam Christi partem dicitur quæ in oculos cadit,
sed secundum cam quæ intellectu percipitur; permi-
stis videlicet, ut naturis, sic etiam nominibus,
seque ratione connsturalitatis invicem comuplecten-
tibus. Hæc de magno illo Gregorio Τheologo protu-
lisse satis est. Ejusdem vero senteutiæ sanctum
quoque Gregorium Nyssensem episcopum fuisse
demonstrabo, in lib. ad Simplicium his verhis
utentem : Quoniam duo des Chrsto agnoscimus, hoc
ditinum, illud humauumu, unum natura diviuum,
et unum dispeusatione huumnanum : idcirco æterm-
vocum scilficet harum conjunclio, permutatis inter
se vocabulis, propter naturarum coalitionem. Ejus
hoc argumentum est. Cum naturæ cogitando distin-
gunntnr, etiam ipsa simul vocabula distnguuntur.
Vies eum Christum appellare duplicem? Rursus
ait : Cum naturæ cog tando distinguuutu, etiam
ipsa simul vocabuls distinguuntur. Verum videa-
uus et sequentia. Paulum dicentem andi : Bι
Deus Domini nostri Jesu Christi, pater gloriæς
Christi quidem ille Deus est, pater autem gloriæ.
Nam licet utraque natura copulata sit quiddam
unum, non tamen hoc a natura est, sed pro-
prer coitionem. Audi quid dicat : Licet utraque
natura copulata sit quiddam unum, uon tamen hoc
a naturs est, Si vero non unum a natnra est, relin-
quitur omnino, duo esse a natura. Iem in prima
ad Cledonium epistola, disertis verbis ait : Naturæ
duæ, Deus et homuo, quemadnodum et anima et
corpus; non tamen duo ilii, nec dii : sicut nec hic
quidem duo homines, tametsi Paulus ad hanc
modum internam externamque partem hominis
appellaverit. Atque ut paucis rem complectar,
aliud quidem atque alind sunt ea de quibus Ser-
vator constat (nisi aspectubile sit idem cum inaspe-
ctabili, et temporis expers idem cum eo quo l tem-
pori subest), non tamen alius atque alins. 7hait
hoc. Ambo enim hæc copulatione unum sunt, Dco
nimirum humanam naturam, et homine divinita-
tem suscipiente, vel quocunque tandem alio verbo
quis hanc rem exprimendam duxerit. Dico autem
aliud atque aliud vice versa atque in Τeinitate res
habet. Illic enim alius atque alius, ne hypostases
cofundamus : non sutem aliud atque aliud, quod
tria si.t unum et idem, quoad divinitatem. Vides
quam accurate de rebus divinis loquatur? Aliud,
ait, atque aliud sunt ea de quibus Servator con-
stat : hoc est alia atque alia natura. Nam aliud,
neutro genere positum, de n atura dicitur : alius
vero, de hypostasi. Atque hoc progrediens ulterius
mandesto declarat : Illic, ait, nimirum in divini-
tate, alius atque alius, ne personas confundamus;
non autem aliud atque aliud, quod tia sint unum
et idem,quoad divinitatem. Quin et ulterius inquit :
Sicut et illud, per Christum omuunia facta esse, et
Cbristum in cordbus nnstris habitare, non secun-
dum eam Christi partem dicitur quæ in oculos cadit,
sed secundum cam quæ intellectu percipitur; permi-
stis videlicet, ut naturis, sic etiam nominibus,
seque ratione connsturalitatis invicem comuplecten-
tibus. Hæc de magno illo Gregorio Τheologo protu-
lisse satis est. Ejusdem vero senteutiæ sanctum
quoque Gregorium Nyssensem episcopum fuisse
demonstrabo, in lib. ad Simplicium his verhis
utentem : Quoniam duo des Chrsto agnoscimus, hoc
ditinum, illud humauumu, unum natura diviuum,
et unum dispeusatione huumnanum : idcirco æterm-