PG 133, col. 143
tatem Cτiuitati eqnidem attribuo, creatum
vero
humanam ad naturam referimns. Audistine quo
pacto et hic divinus vir dicat, duo nos de Christo
agnoscere, hoc divinum, illud humanum? Deinde,
unum natura divinum, inquit. Et progressus ulte-
rius : Creatum, ait, humanam ad naturam referi-
mus. Ecce divinam in Christo naturam, et naturam
humanam manifeste confitetur. Quin et Basilii liber
adversus Eunominm scriptus, eadem docens, hæc
verba continet : Mediatoem illttmuu Dei et homi-
num, sicut a magno illo Apostolo appellatur , nihil
ita demonstrat, ut rbi numen utrique uatuæ, di-
vinæ ac humanæ, ex æquo accommuodatum. Idem
enim et Dei Flius est, et Flius hominis per dis-
pensationem factus est. Vides, uti duas naturas,
divinam et humanam, confitetur? Eadem facientem
sidere licet in quarto ejusdem argumenti lbro,
ubi ha c verba sunt: Ubique temperamentum ejus,
quod humuanum est, cum illo quod diviuum, præ-
dicans Apostolus nihilomiuus in utroqute, quod
cuique proprium est, perspicit. Hie et de iis quæ
utrique naturæ propria sunt, tradit; vcluti quæ
reapse sint, et animi consideratione percipiantur.
uno dici prædicat, nimirum naturas duas.
Similiter et in oratione de Filio secunda, cla-
rius idemu duarum naturarum proprietates, etiam
post ineffabilem illam evacuationem, salvas et
intrgras esse tradit: Credimus, inquit, in unumn
Deum Patrem ingenitum, et in unum ilium
genitum Jesum Christum , ejusdem substantiæ
cum Patre secundum divinitatem, et nobiscum
secundum carnem : non duos, sed unum rilium,
salvis naturarum proprietatibus. Quin et magnus
Ambrosius, Mediolanensium pontifex, ad Apolli-
narium scribens, sic ait : Discrimen carnis et divini-
tatis se vemus. Uuus in utroque loqnitur Filius,
quoniam utraque natura in ipso est: verum licet
Idem loquatur, non uno tamen modo loquitur.
Nam vides jin eo nunc quidem Dei majestatem,
nunc autem passiones hominis. Consentanea vero
jam dictis et in secundo ad Gratianum Augustum
libro tradit : Ilumo Jesus Christus, Dominus maje-
statis, dicitur crucifixus, quia consors utriusque
naturæ, id est, humanæ atque divinæ. Sed et in
ibo ad Sabinum rpiscopum idem vir sanctis-
smmus ait: Xhumn esset in proprietate divinitatis,
exinanivit se, et accepit plenitudinem naturæ et
perIectionem humanæ : sicut Deo nihil deerat,
ita nec homiuis consummationi; ut esset perlectus
in utraque natura.
CEIN. Equidem arbitror ante multos annos curæ
tibi fuisse, libros uti colligeres, sanctorumque viro-
rum auctoritates de naturis duabus excerperes.
Τ)I C0it. Ea vero multæ curæ, multique temporis
s I om. nn, 5.
vero
humanam ad naturam referimns. Audistine quo
pacto et hic divinus vir dicat, duo nos de Christo
agnoscere, hoc divinum, illud humanum? Deinde,
unum natura divinum, inquit. Et progressus ulte-
rius : Creatum, ait, humanam ad naturam referi-
mus. Ecce divinam in Christo naturam, et naturam
humanam manifeste confitetur. Quin et Basilii liber
adversus Eunominm scriptus, eadem docens, hæc
verba continet : Mediatoem illttmuu Dei et homi-
num, sicut a magno illo Apostolo appellatur , nihil
ita demonstrat, ut rbi numen utrique uatuæ, di-
vinæ ac humanæ, ex æquo accommuodatum. Idem
enim et Dei Flius est, et Flius hominis per dis-
pensationem factus est. Vides, uti duas naturas,
divinam et humanam, confitetur? Eadem facientem
sidere licet in quarto ejusdem argumenti lbro,
ubi ha c verba sunt: Ubique temperamentum ejus,
quod humuanum est, cum illo quod diviuum, præ-
dicans Apostolus nihilomiuus in utroqute, quod
cuique proprium est, perspicit. Hie et de iis quæ
utrique naturæ propria sunt, tradit; vcluti quæ
reapse sint, et animi consideratione percipiantur.
uno dici prædicat, nimirum naturas duas.
Similiter et in oratione de Filio secunda, cla-
rius idemu duarum naturarum proprietates, etiam
post ineffabilem illam evacuationem, salvas et
intrgras esse tradit: Credimus, inquit, in unumn
Deum Patrem ingenitum, et in unum ilium
genitum Jesum Christum , ejusdem substantiæ
cum Patre secundum divinitatem, et nobiscum
secundum carnem : non duos, sed unum rilium,
salvis naturarum proprietatibus. Quin et magnus
Ambrosius, Mediolanensium pontifex, ad Apolli-
narium scribens, sic ait : Discrimen carnis et divini-
tatis se vemus. Uuus in utroque loqnitur Filius,
quoniam utraque natura in ipso est: verum licet
Idem loquatur, non uno tamen modo loquitur.
Nam vides jin eo nunc quidem Dei majestatem,
nunc autem passiones hominis. Consentanea vero
jam dictis et in secundo ad Gratianum Augustum
libro tradit : Ilumo Jesus Christus, Dominus maje-
statis, dicitur crucifixus, quia consors utriusque
naturæ, id est, humanæ atque divinæ. Sed et in
ibo ad Sabinum rpiscopum idem vir sanctis-
smmus ait: Xhumn esset in proprietate divinitatis,
exinanivit se, et accepit plenitudinem naturæ et
perIectionem humanæ : sicut Deo nihil deerat,
ita nec homiuis consummationi; ut esset perlectus
in utraque natura.
CEIN. Equidem arbitror ante multos annos curæ
tibi fuisse, libros uti colligeres, sanctorumque viro-
rum auctoritates de naturis duabus excerperes.
Τ)I C0it. Ea vero multæ curæ, multique temporis
s I om. nn, 5.