PG 14, col. 40
Δαυὶδ περὶ τῶν ἀποστόλων, τάχα δὲ καὶ εὐαγγελι-
στῶν λέγων· Κύριος δώσει ῥῆμα τοῖς εὐηγελιο-
μένοις δυνάμει πολλῇ· ὁ βααιιλεὺς τῶν δυνάμεων
τοῦ ἀγαπητοῦ· ἅμα καὶ διδάσκων, ὅτι οὐ σύνθεσις
λόγου, καὶ προφορὰ φωνῶν, καὶ ἡσκημένη καλλιλεξ..
ἀνύει πρὸς τὸ πείθειν, ἀλλὰ δυνάμεως θείας ἐπιχο-
ρηγία. Διόπερ καὶ ὁ Παῦλός που φησί· ἔPνώσομαι
οὐ τὸν λόγον τὸν πεφυσιιωμένον, ἀλλὰ τὴν δύνα-
μν· οὐ γὰρ ἐν λόγῳ ἡ βααιιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀλIʼ
ἐν δυνάμει· καὶ ἐν ἄλλοις· Κοὶ ὁ λόγος μου, καὶ
τὸ κήρυγμά μου οὐκ ἐν πειθοῖς σοφίας λόγοιις,
ἀλλʼ ἐν ἀποδείξει πνεύματος κοὶ δυνάμεως. Ταύτῃ
τῇ δυνάμει μαρτυροῦντες ὁ Σίμων καὶ ὁ Κλεόπας
φασίν· Οὐρὶ ἡ καρδία ἡμῶν καιιομένη ῆν ἐν τῇ
ὀδῷ (48), ὡς διιήνογεν ἡμῖν τὰς ἔραφάςς Οἱ δὲ
ἀπόστολοι, ἐπεὶ καὶ ποσότης ἐστὶ δυνάμεως ἐπιχορη-
γουμένης ὑπὸ Θεοῦ διαφέρουσα τοῖς λέγουσιν, εἶχον
κατὰ τὸ παρὰ τῷ Δαυὶδ λεγόμενον· Κύριος δώσει
ύῆμα τοῖς εὐαγγελίομένοις δυνάμει πολλῇ, πολ-
λὴν δύναμιν. ʼἩσοῖας δὲ φάσκων· Ὡς ὡραῖοι ot
πόδες τῶνκεὐαγγελίομένων ἀγαθὰ, τὸ ὡραῖον καὶ
ἐν καιρῷ γινόμενον τῶν ἀποστόλων ὀδευόντων τὸν
εἴπόντα· Ἐγώ εἰμι ἡ ὀδός, κήρυγμα νοήσας, ἐπαι-
νεῖ πόδας τοὺς διὰ τῆς νοητῆς ὀδοῦ Χριστοῦ Ἰησοῦ
βαδίζοντας, διά τε τῆς θύρας εἰσιόντας πρὸς τὸν Θεόν
ἀγαθὰ δὲ εὐαγγελίζονται οὗτοι ὦν ὡραῖοί εἰσιν οἱ πό-
δες, τὸν Ἰησοῦν.
11. Καὶ μὴ θαυμάσῃ τις εἰ πληθυντικῷ ὀνόματι τῷ
τῶν ἀγαθῶντὸν Ἰησοῦν ἐξειλήφαμεν εὐαγγελίζεσθαι·
ἐκλαβόντες γὰρ τὰ πράγματα καθʼ ν τὰ ὀνόματα
κεῖται ἐ ὁ Υἰὸς τοῦ Θεοῦ ὀνομάζεται, συνήσομεν πῶς
πολλὰ ἀγαθά ἐστιν Ἰησοῦς, ὅν εὐαγγελίζονται οὗτοι
ὧν ὡραῖοί εἰσιν οἱ πόδες· ἕν μὲν γὰρ ἀγαθὸν ζωὴ,
Ἰησοῦς δὲ ζωή. Καὶ ἔτερον ἀγαθὸν φῶς τοῦ κόσμου,
φῶς τυγχάνον ἀληθινὸν, καὶ φῶς τῶν ἀνθρώπων·
ἅπερ πάντα ὁ Υἱὸς εἶναι λέγεται τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἄλλο
ἀγαθὸν κατʼ ἐπίνοιαν παρὰ τὴν ζωὴν καὶ τὸ φῶς, ἡ
ἀλήθεια. Καὶ τέταρτον παρὰ ταῦτα ἡ ἐπὶ ταύτην
φέρουσα ὁδός. Ἀπερ πάντα ὁ Σωτὴρ ἡμῶν διδάσκει
ἑαυτὸν εἶναι λέγων· Ἐγώ ελμι ἡ όδὸς, καὶ ὁ ἀλή-
θεια, καὶ ἡ ζυή. Πῶς δὲ οὐκ ἀγαθὸν τὸ ἀποτιναξά-
μενον τὸν χοῦν καὶ τὴν νεκρότητα ἀναστῆναι τούτου
τυγχάνοντα ἀπὸ τοῦ Κυρίου, καθὸ ἀνάστασίς ἐστιν,
ὅς καί φησιν· Ἐγώ εφα ἡ ἀνάσταοιις; Ἀλλὰ καὶ ἡ
θύρα, διʼ ἦς τις εἰς τὴν ἄκραν εἰσέρχεται μακαριό-
τητα, ἀγαθόν·ὁ δὲ Χριστός φησιν· Ἐγώ εlμι ἡ δύρα.
Τἰ δὲ δεῖ περὶ σοφίας λέγειν, ἡν ἔκτισεν ὁ Θεὸς ἀρ-
χὴν ὀδὸν αὐτοῦ εἰς ἔργα αὐτοῦ, ἢ προσέχαιρεν ὁ
Πατὴρ αὐτῆς, ἐνευφραινόμενοςτῷ πολυποικίλῳ νοητῷ
κάλλει αὐτῆς, ὑπὸ νοητῶν ὀφθαλμῶν μόνων βλεπο-
μένῳ, καὶ εἰς ἔρωτα τὸν τὸ θεῖον κάλλος κατανοοῦντα
οὐράνιον προσκαλουμένῳ; Ἀγαθὸν γὰρ ἡ σοφία τοῦ
ss Pesl. αXr, 12, 1. srI Cor. v, 19, 20. ss Cor. nn, 4. ⁶ Lnc. αXv, 59. s⁴ Panl. εxvmu, 12.
Isa. , 7; Rom. X, 15. ⁶ Joan. XIν, 6. ⁵ ipid. Joan. XI, 25. Joan. α, 9. Prov. vt, 22.
(4) Καιομένη ῆν ἐν τῇ δδῷ. Codex Regius καιομένη ἦν ἐν ἡμῖν τῇ ὁδῷ. Legendum videtur, καιομένη
στῶν λέγων· Κύριος δώσει ῥῆμα τοῖς εὐηγελιο-
μένοις δυνάμει πολλῇ· ὁ βααιιλεὺς τῶν δυνάμεων
τοῦ ἀγαπητοῦ· ἅμα καὶ διδάσκων, ὅτι οὐ σύνθεσις
λόγου, καὶ προφορὰ φωνῶν, καὶ ἡσκημένη καλλιλεξ..
ἀνύει πρὸς τὸ πείθειν, ἀλλὰ δυνάμεως θείας ἐπιχο-
ρηγία. Διόπερ καὶ ὁ Παῦλός που φησί· ἔPνώσομαι
οὐ τὸν λόγον τὸν πεφυσιιωμένον, ἀλλὰ τὴν δύνα-
μν· οὐ γὰρ ἐν λόγῳ ἡ βααιιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀλIʼ
ἐν δυνάμει· καὶ ἐν ἄλλοις· Κοὶ ὁ λόγος μου, καὶ
τὸ κήρυγμά μου οὐκ ἐν πειθοῖς σοφίας λόγοιις,
ἀλλʼ ἐν ἀποδείξει πνεύματος κοὶ δυνάμεως. Ταύτῃ
τῇ δυνάμει μαρτυροῦντες ὁ Σίμων καὶ ὁ Κλεόπας
φασίν· Οὐρὶ ἡ καρδία ἡμῶν καιιομένη ῆν ἐν τῇ
ὀδῷ (48), ὡς διιήνογεν ἡμῖν τὰς ἔραφάςς Οἱ δὲ
ἀπόστολοι, ἐπεὶ καὶ ποσότης ἐστὶ δυνάμεως ἐπιχορη-
γουμένης ὑπὸ Θεοῦ διαφέρουσα τοῖς λέγουσιν, εἶχον
κατὰ τὸ παρὰ τῷ Δαυὶδ λεγόμενον· Κύριος δώσει
ύῆμα τοῖς εὐαγγελίομένοις δυνάμει πολλῇ, πολ-
λὴν δύναμιν. ʼἩσοῖας δὲ φάσκων· Ὡς ὡραῖοι ot
πόδες τῶνκεὐαγγελίομένων ἀγαθὰ, τὸ ὡραῖον καὶ
ἐν καιρῷ γινόμενον τῶν ἀποστόλων ὀδευόντων τὸν
εἴπόντα· Ἐγώ εἰμι ἡ ὀδός, κήρυγμα νοήσας, ἐπαι-
νεῖ πόδας τοὺς διὰ τῆς νοητῆς ὀδοῦ Χριστοῦ Ἰησοῦ
βαδίζοντας, διά τε τῆς θύρας εἰσιόντας πρὸς τὸν Θεόν
ἀγαθὰ δὲ εὐαγγελίζονται οὗτοι ὦν ὡραῖοί εἰσιν οἱ πό-
δες, τὸν Ἰησοῦν.
11. Καὶ μὴ θαυμάσῃ τις εἰ πληθυντικῷ ὀνόματι τῷ
τῶν ἀγαθῶντὸν Ἰησοῦν ἐξειλήφαμεν εὐαγγελίζεσθαι·
ἐκλαβόντες γὰρ τὰ πράγματα καθʼ ν τὰ ὀνόματα
κεῖται ἐ ὁ Υἰὸς τοῦ Θεοῦ ὀνομάζεται, συνήσομεν πῶς
πολλὰ ἀγαθά ἐστιν Ἰησοῦς, ὅν εὐαγγελίζονται οὗτοι
ὧν ὡραῖοί εἰσιν οἱ πόδες· ἕν μὲν γὰρ ἀγαθὸν ζωὴ,
Ἰησοῦς δὲ ζωή. Καὶ ἔτερον ἀγαθὸν φῶς τοῦ κόσμου,
φῶς τυγχάνον ἀληθινὸν, καὶ φῶς τῶν ἀνθρώπων·
ἅπερ πάντα ὁ Υἱὸς εἶναι λέγεται τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἄλλο
ἀγαθὸν κατʼ ἐπίνοιαν παρὰ τὴν ζωὴν καὶ τὸ φῶς, ἡ
ἀλήθεια. Καὶ τέταρτον παρὰ ταῦτα ἡ ἐπὶ ταύτην
φέρουσα ὁδός. Ἀπερ πάντα ὁ Σωτὴρ ἡμῶν διδάσκει
ἑαυτὸν εἶναι λέγων· Ἐγώ ελμι ἡ όδὸς, καὶ ὁ ἀλή-
θεια, καὶ ἡ ζυή. Πῶς δὲ οὐκ ἀγαθὸν τὸ ἀποτιναξά-
μενον τὸν χοῦν καὶ τὴν νεκρότητα ἀναστῆναι τούτου
τυγχάνοντα ἀπὸ τοῦ Κυρίου, καθὸ ἀνάστασίς ἐστιν,
ὅς καί φησιν· Ἐγώ εφα ἡ ἀνάσταοιις; Ἀλλὰ καὶ ἡ
θύρα, διʼ ἦς τις εἰς τὴν ἄκραν εἰσέρχεται μακαριό-
τητα, ἀγαθόν·ὁ δὲ Χριστός φησιν· Ἐγώ εlμι ἡ δύρα.
Τἰ δὲ δεῖ περὶ σοφίας λέγειν, ἡν ἔκτισεν ὁ Θεὸς ἀρ-
χὴν ὀδὸν αὐτοῦ εἰς ἔργα αὐτοῦ, ἢ προσέχαιρεν ὁ
Πατὴρ αὐτῆς, ἐνευφραινόμενοςτῷ πολυποικίλῳ νοητῷ
κάλλει αὐτῆς, ὑπὸ νοητῶν ὀφθαλμῶν μόνων βλεπο-
μένῳ, καὶ εἰς ἔρωτα τὸν τὸ θεῖον κάλλος κατανοοῦντα
οὐράνιον προσκαλουμένῳ; Ἀγαθὸν γὰρ ἡ σοφία τοῦ
ss Pesl. αXr, 12, 1. srI Cor. v, 19, 20. ss Cor. nn, 4. ⁶ Lnc. αXv, 59. s⁴ Panl. εxvmu, 12.
Isa. , 7; Rom. X, 15. ⁶ Joan. XIν, 6. ⁵ ipid. Joan. XI, 25. Joan. α, 9. Prov. vt, 22.
(4) Καιομένη ῆν ἐν τῇ δδῷ. Codex Regius καιομένη ἦν ἐν ἡμῖν τῇ ὁδῷ. Legendum videtur, καιομένη