PG 140, col. 953
ῐχειν αὐτοὺς τοὺς ἀρχιερεῖς ἔνοχεῖν καὶ συντηρεῖν
καὶ φυλάσσειν τὸν κληρονόμον τῆς βασιλείας, καὶ
μετὰ θάνατον τοῦ Πάλαιολὸγου ἐγχειρίζειν τούτῳ
καὶ τὴν αὐτοῦ βασιλείαν.
Ζ’. Ὠς δε τῆς βασιλείας ὶπίϐη, καὶ πλείονας ἀνο-
μαίας τῶν προτέρων εἶδον τοῦτον ἄργαζόμενον, καὶ
ἔτι ἓργάσασθαι ἐκ τῶν φαινομένων πραγμάτων ὑπω-
πτιύετο, ἀγανακτήσας ὑπεχώρησα, Καὶ τόν ἀπὸ
Ἐφέσου ὶκεῖνον εἰς τὸν πατριαρχικόν ἀνῆξε θρόνον·
Ὡς δε ἠ τοῦ θανάτου δρεπάνη τοῦτον ἕξεθέρισι, καὶ
πρὸς τὸ ἐκεῖθεν κριτήριον παρέπεμψεν ἀπολογησό-
μενον περὶ τῶν πρακτέων, πάλιν ἰμὶ ἀνεκαλέσατο.
Ὠς δὶ τοῦ οἰκείου ἐπέϐην θρόνου, ποία γραφικὴ
ἐξήγησις παραστῆσαι τὰς ἕξ αὐτοῦ μοι συμπεσούσας
βιας ; Θίλων Ινὸιρ ἵνα τὸν Καλοῑωάννην βασιλέα idin»
τίσῃ, καὶ μήτε εὖφήμην ἔχειν, μήτε μνημόσυνον,
μήτε βασιλείας τι σημεῖον, τοὺς κακοὺς ποιμένας
και τοὺς τῆς Ἐκκλησίας ἐχθροὺς μᾶλλον ἣ προστά-
τας συνεργοὺς εἰς τοῦτο ἐχρήσατο · ἤλπιζε δὴ κάμέ
me; τῶν οἰκείων αὐτοῦ ἀρκύων ἄξαι, διὰ τὸ προσ-
ταλαιπωρῆσαί μετῇ ἐξορίᾳ. Ὠς δε ἠ τοῦ Θεοῦ εὑ-
σπλα-νχνίᾶ τῶν αὐτοῦ παγίδων ἇῤῥύσατό με⁷ καὶ
οὐδε κᾶν τὸν τόμον ὃν κακοὶ καὶ πικροὶ ποιμένες
ἐποίησαν ἀκοῦσαι ἠθέλησα, πόσας κακώσοις ἔμε ἔκαε-
κωσε, καὶ πόσας με θλίψεις somn, οἶδε ταῦταὸ
πωδερκέστατος ὀφθαλμός. Ilo-rh μεν ἔλεγέ μοι, οὐκ
ἀπέλθῃς εἰς τὴν Νίκαιαν, ἐπεὶ Κωνσταντινουπόλεως
ἃχειροτονήθης · ποτὶ δι illa τῆς αὐτοῦ διπλόης
ἄξια.
Η’. ᾩς δι ἠ Κωνσταντινούπολις ἐκρατήθη, καὶ
πρὸς αὐτὴν ἆπηρχόμεθα, πῶς ὑμῖν παραστήσω τὰς
κατὰ τὸ Σκουτάριν (Η) ἓξ αὐτοῦ ἰπελθοὺσας μοι
θλίψειςς πῶς τὰς βίας ; βιάζων με ὀνομάσαι πατριάρ-
χην τὸν ιάπὸ Ἐφέσου ἐκεῖνον, καὶ τοὺς παρ’ αὐτοῦ
χειροτονηὲπας ἁρχιιρεῖς καὶ ἱεριῖς καὶ διακόνους
δέξασθαι · εἰ δὲ μή γε, κωλυτέα μοι ἦν ἡ Κωνσταντι-
νουπόλεως εἴσοδος. Ὠς δι πειθήνιον οὐχ ἑώρα με ·
οὐδεὶς γὰρ τῶν παρ’ ἐκείνου χειροτονηθέντων συν«
ελεττούρ-γησέ μοι, ἀλλ’ ἀποτροπαίους καὶ βδελυ-
κτοὺς, ὡς καὶ θέμις, τούτους εἶχον · ἀγανακτήσας
παρεχώρησε μοι τὴν εἴσοδον. Πάλιν δὲ σκαιωρίαι
καὶ πάλιν ἄπειροι κακώσεις κατ’ ὶμοῦ ἄν τῇ Κων-
σταντινουπόλει παρ’ αὐτοῦ ὶγένοντο.
ϐ’. Ὠς γὰρ τὸν αὐτοῦ αὐθέντην βασιλέα ἠθέλησε
φονεῦσαι, ὡς μή τι κώλυμα φανείη ἐξ ἐμοῦ, αὶ
σκαιωρίαι κατ’ ἐμοῦ συνεπλάκησαν. Ὠς δε μάταια
(ιοὶ Eine“- Es' εάφήιηιβάφημιῖμδςν. ἀεξη-
μία τῶν ὀνᾳμὰτςυν, εὐφημίαι et prim, Latine lauda-
tio, et laudes, faustaacclamatio imperatoribus fieri
solita. υςιάεωεύφγιμξςν, ὶπευῗημεῖν, ἐπευφῃμίζειν,
ίαιιᾷιινε, ίᾳαάίίζιιε diffamgre, bene ac feliciter pre-
cari, faustis acclamationibus prosequi, acclamare
in laudes imperatoris, familiare. Item εὐφημέζσθαι.
ειξγημηθῆναιη acclamationibus salutari."Dici-tur
etiam τὸ πολυχρόνιον, τὰ πολυχρόνια, ἠ πολυχρόνη-
καὶ φυλάσσειν τὸν κληρονόμον τῆς βασιλείας, καὶ
μετὰ θάνατον τοῦ Πάλαιολὸγου ἐγχειρίζειν τούτῳ
καὶ τὴν αὐτοῦ βασιλείαν.
Ζ’. Ὠς δε τῆς βασιλείας ὶπίϐη, καὶ πλείονας ἀνο-
μαίας τῶν προτέρων εἶδον τοῦτον ἄργαζόμενον, καὶ
ἔτι ἓργάσασθαι ἐκ τῶν φαινομένων πραγμάτων ὑπω-
πτιύετο, ἀγανακτήσας ὑπεχώρησα, Καὶ τόν ἀπὸ
Ἐφέσου ὶκεῖνον εἰς τὸν πατριαρχικόν ἀνῆξε θρόνον·
Ὡς δε ἠ τοῦ θανάτου δρεπάνη τοῦτον ἕξεθέρισι, καὶ
πρὸς τὸ ἐκεῖθεν κριτήριον παρέπεμψεν ἀπολογησό-
μενον περὶ τῶν πρακτέων, πάλιν ἰμὶ ἀνεκαλέσατο.
Ὠς δὶ τοῦ οἰκείου ἐπέϐην θρόνου, ποία γραφικὴ
ἐξήγησις παραστῆσαι τὰς ἕξ αὐτοῦ μοι συμπεσούσας
βιας ; Θίλων Ινὸιρ ἵνα τὸν Καλοῑωάννην βασιλέα idin»
τίσῃ, καὶ μήτε εὖφήμην ἔχειν, μήτε μνημόσυνον,
μήτε βασιλείας τι σημεῖον, τοὺς κακοὺς ποιμένας
και τοὺς τῆς Ἐκκλησίας ἐχθροὺς μᾶλλον ἣ προστά-
τας συνεργοὺς εἰς τοῦτο ἐχρήσατο · ἤλπιζε δὴ κάμέ
me; τῶν οἰκείων αὐτοῦ ἀρκύων ἄξαι, διὰ τὸ προσ-
ταλαιπωρῆσαί μετῇ ἐξορίᾳ. Ὠς δε ἠ τοῦ Θεοῦ εὑ-
σπλα-νχνίᾶ τῶν αὐτοῦ παγίδων ἇῤῥύσατό με⁷ καὶ
οὐδε κᾶν τὸν τόμον ὃν κακοὶ καὶ πικροὶ ποιμένες
ἐποίησαν ἀκοῦσαι ἠθέλησα, πόσας κακώσοις ἔμε ἔκαε-
κωσε, καὶ πόσας με θλίψεις somn, οἶδε ταῦταὸ
πωδερκέστατος ὀφθαλμός. Ilo-rh μεν ἔλεγέ μοι, οὐκ
ἀπέλθῃς εἰς τὴν Νίκαιαν, ἐπεὶ Κωνσταντινουπόλεως
ἃχειροτονήθης · ποτὶ δι illa τῆς αὐτοῦ διπλόης
ἄξια.
Η’. ᾩς δι ἠ Κωνσταντινούπολις ἐκρατήθη, καὶ
πρὸς αὐτὴν ἆπηρχόμεθα, πῶς ὑμῖν παραστήσω τὰς
κατὰ τὸ Σκουτάριν (Η) ἓξ αὐτοῦ ἰπελθοὺσας μοι
θλίψειςς πῶς τὰς βίας ; βιάζων με ὀνομάσαι πατριάρ-
χην τὸν ιάπὸ Ἐφέσου ἐκεῖνον, καὶ τοὺς παρ’ αὐτοῦ
χειροτονηὲπας ἁρχιιρεῖς καὶ ἱεριῖς καὶ διακόνους
δέξασθαι · εἰ δὲ μή γε, κωλυτέα μοι ἦν ἡ Κωνσταντι-
νουπόλεως εἴσοδος. Ὠς δι πειθήνιον οὐχ ἑώρα με ·
οὐδεὶς γὰρ τῶν παρ’ ἐκείνου χειροτονηθέντων συν«
ελεττούρ-γησέ μοι, ἀλλ’ ἀποτροπαίους καὶ βδελυ-
κτοὺς, ὡς καὶ θέμις, τούτους εἶχον · ἀγανακτήσας
παρεχώρησε μοι τὴν εἴσοδον. Πάλιν δὲ σκαιωρίαι
καὶ πάλιν ἄπειροι κακώσεις κατ’ ὶμοῦ ἄν τῇ Κων-
σταντινουπόλει παρ’ αὐτοῦ ὶγένοντο.
ϐ’. Ὠς γὰρ τὸν αὐτοῦ αὐθέντην βασιλέα ἠθέλησε
φονεῦσαι, ὡς μή τι κώλυμα φανείη ἐξ ἐμοῦ, αὶ
σκαιωρίαι κατ’ ἐμοῦ συνεπλάκησαν. Ὠς δε μάταια
(ιοὶ Eine“- Es' εάφήιηιβάφημιῖμδςν. ἀεξη-
μία τῶν ὀνᾳμὰτςυν, εὐφημίαι et prim, Latine lauda-
tio, et laudes, faustaacclamatio imperatoribus fieri
solita. υςιάεωεύφγιμξςν, ὶπευῗημεῖν, ἐπευφῃμίζειν,
ίαιιᾷιινε, ίᾳαάίίζιιε diffamgre, bene ac feliciter pre-
cari, faustis acclamationibus prosequi, acclamare
in laudes imperatoris, familiare. Item εὐφημέζσθαι.
ειξγημηθῆναιη acclamationibus salutari."Dici-tur
etiam τὸ πολυχρόνιον, τὰ πολυχρόνια, ἠ πολυχρόνη-