PG 140, col. 954
tem Palmologi traderent ei ipsum quoque illius
imperium.
VII. Postquam autem assumpsit imperium,
animadvertiqueillum plura iniquequam antea ope-
rari, et verisimile ex rebus ipsis fieri adhuc ope-
raturum, prie indignatione recessi. Tunc Ephe-
sinum illum ad patriarchalem evexit thronum.
Quem cum mortis falx demessuisset, atque ad
Β tribunal alterius vitas transmisisset, rationem de
operibusredditurum, iterum revocavit me. Ubi
vero proprium thronum conscendi, quasnam scri-
pta narratio exhibebit in quas per eum incurre-
rim difficultates ? Voiens enim imperatorem Calo-
Joannem ad privatum statum redigere, et privare
laudatione, monumento, omnique imperii nota ;
malis pastoribus et Ecclesiae hostibus magis quam
praesulibus et patronis in hoc adjutoribus usus
est : sperabat autem etiam me intra suos casses
inducere, quod in exsilio multas aerumnas pertu-
lissem. Lum vero Dei misericordia me a laqueis
ejus liberavit, et neque vel tomum quem pravi
aevique pastores confecerant audire volui, quot
malis me vexaverit, quantis calamitatibus afflixe-
t, novit qui omnia contuetur oculus. Aliquando
quidem aiebat mihi ε Non abeas Nicteam qui
Constantinopoleos ordinatus es ; aliquando vero
alia, digna ipsius versutia.
VII. Caeterum recuperata Constantinopoli, no-
bisque eo profectis, quomodo vobis repraesen-
tabo angustias quasI mihi ex eo ad Scutarium
supervenerunt ‘I quomodo vim ? Urgebat ut Ephe~
sinum illum nominarem patriarcham, atque sus-
ciperem ordinatos ab eo pontifices, sacerdotes,
diaconos ; sin minus, prohibendus mihi erat in-
gressus Constantinopolis. Videns autem me ne—
quaquam morigerum ; nullus enim eorum qui ab
illo ordinati fuerant, mihi comministravit, sed pro
aversandis abominandisque, prout par erat, illos
babui ; indignatus concessit mihi ingressum, At
Constantinopoli iterum doli, iterum innumerae
vexationes adversus me per eum processerunt.
IX. Quando enim dominum suum ac impera-
torem voluit interficere, ne quod impedimentum
ex me oriretur, fraudes adversus me concinnatae
εις, πολυχρονᾶσθαι, ¹ιιι πολυχρονεξσθται, πολυχρονιῗ
ξειν, βοᾴν τὸ πολυχρόνιον’ Quia Μᾳίίοε annos, Ad
multas annos. εἰς’ πολλὰ im, πολλὰ τὴ ἔτη, inter
laudes etacclamationes cmteras vociferari praecipue
mos erat. Atque haec pervulgata.
(lt) Τρ Σκὸυτάριν. Scutarium. Vide prae caeteris
infinite: lectionis et doctrina; virum Carolum Fres-
nium Ad Villharduinum p, 286. Dorotheus Monam-
basiensis in Synopsi historica, Σκούταρι.
imperium.
VII. Postquam autem assumpsit imperium,
animadvertiqueillum plura iniquequam antea ope-
rari, et verisimile ex rebus ipsis fieri adhuc ope-
raturum, prie indignatione recessi. Tunc Ephe-
sinum illum ad patriarchalem evexit thronum.
Quem cum mortis falx demessuisset, atque ad
Β tribunal alterius vitas transmisisset, rationem de
operibusredditurum, iterum revocavit me. Ubi
vero proprium thronum conscendi, quasnam scri-
pta narratio exhibebit in quas per eum incurre-
rim difficultates ? Voiens enim imperatorem Calo-
Joannem ad privatum statum redigere, et privare
laudatione, monumento, omnique imperii nota ;
malis pastoribus et Ecclesiae hostibus magis quam
praesulibus et patronis in hoc adjutoribus usus
est : sperabat autem etiam me intra suos casses
inducere, quod in exsilio multas aerumnas pertu-
lissem. Lum vero Dei misericordia me a laqueis
ejus liberavit, et neque vel tomum quem pravi
aevique pastores confecerant audire volui, quot
malis me vexaverit, quantis calamitatibus afflixe-
t, novit qui omnia contuetur oculus. Aliquando
quidem aiebat mihi ε Non abeas Nicteam qui
Constantinopoleos ordinatus es ; aliquando vero
alia, digna ipsius versutia.
VII. Caeterum recuperata Constantinopoli, no-
bisque eo profectis, quomodo vobis repraesen-
tabo angustias quasI mihi ex eo ad Scutarium
supervenerunt ‘I quomodo vim ? Urgebat ut Ephe~
sinum illum nominarem patriarcham, atque sus-
ciperem ordinatos ab eo pontifices, sacerdotes,
diaconos ; sin minus, prohibendus mihi erat in-
gressus Constantinopolis. Videns autem me ne—
quaquam morigerum ; nullus enim eorum qui ab
illo ordinati fuerant, mihi comministravit, sed pro
aversandis abominandisque, prout par erat, illos
babui ; indignatus concessit mihi ingressum, At
Constantinopoli iterum doli, iterum innumerae
vexationes adversus me per eum processerunt.
IX. Quando enim dominum suum ac impera-
torem voluit interficere, ne quod impedimentum
ex me oriretur, fraudes adversus me concinnatae
εις, πολυχρονᾶσθαι, ¹ιιι πολυχρονεξσθται, πολυχρονιῗ
ξειν, βοᾴν τὸ πολυχρόνιον’ Quia Μᾳίίοε annos, Ad
multas annos. εἰς’ πολλὰ im, πολλὰ τὴ ἔτη, inter
laudes etacclamationes cmteras vociferari praecipue
mos erat. Atque haec pervulgata.
(lt) Τρ Σκὸυτάριν. Scutarium. Vide prae caeteris
infinite: lectionis et doctrina; virum Carolum Fres-
nium Ad Villharduinum p, 286. Dorotheus Monam-
basiensis in Synopsi historica, Σκούταρι.