PG 140, col. 956
ξηται¹ καὶ τὴν πολλὴν βαρύτητα τῶν φόρων καὶ
κουμερκίων καὶ ἐτέρων ἀδικιῶν διὰ τὴν τοιαύτην
ἁμαρτίαν ἐκκόψηται, καὶ οὕτω συγχωρηθείη, Ὠς δι
μετᾰνοιαν οὐκ ἄδείκνυεν, ούδὲ τινα ἐκκοπὴν τῶν χιι-
κῶν, ἀλλὰ καὶ μᾶλλον προσθήκην, οὐ συνεχώρησα
αὐτῷ ’ἀλλὰ μετὰ τριετίαν ἐνώπιον τῶν πατριαρχῶν
καὶ τῶν μητροπολιτῶν καὶ τῆς συγκλήτου καὶ τοῦ
αὐτοῦ κλήρου, ὶκ τῆς ἐκκλησίας τοῦτον ἐξέϐαλον ὡς
ἀπάξιον τῆς πρὸς αὐτὴν εἰσόδου. Ἐκτοτε αἱ σκαιω-
ρὶαι κατ’ ἐμοῦ, ἃς δὴ καὶ ἔσκαιώρησεν ἀνευ κατη-
γόρων καὶ μαρτύρων, ἀπὸ ψιλοῦ μόνου λόγον. Του-
τέστιν ὥρισα κοινωνῆσαι τοῦς τοῦ σουλτιὶνου παῖδας ⁵
τῆς Ἐκκ)ησίας,με ἐξώθησε · καὶ ταῦτα τοῦ πανιιρω-
τάτου μητροπολίτου Πισσιδίας ἐγγράφως ὁμολογὴ-
σαντος ὡς ἐκεῖνος καὶ ἆϐοῐπτισι τούτους καὶ ἐκοινώ-
νησε - κάμοῦ τε ἐγγράφως ὁμολογήσαντος μή εἰδέναι
με τὸ σύνολον τοῦτο.
1’. Μετὰ δὲ τὴν ἆξορίαν μυρίας καὶ πάλιν nam
. ποτὲ μὲν, ὡς ἐπι-
ρίας καὶ θλίψεις μοι ἐπήνεγκε
δούλους διεγείραντι τοῦ αὐτὸν φονεῦσαι - ὃθεν καὶ ιτ
μοιχοσύνοδος ἀφορισμόν μοι ἐξαπέστειλε '
κᾶγὼ
ὑπέϐαλον ἐμαυτὸν εἰς ἂφορισμόν εἰ τοιοῦτον τι
σύνοιδα “ εἰ δὲ μὴ, τοὺς σκαιωρήσαντας καὶ ἐπιϐου-
λευσαμένους καὶ πιστεύσαντας καὶ ἀφώρισα καὶ
ἀνεθεμάτισα · ἄλλοτε δὲ Rapui-nou; (t2) εἰς τὸν Ναρ-
μαραν ὃν ἐξωρίσθην, ἀπέστειλε φυλάττοντας με, καὶ
μυρίας θλίψεις μοι προύξένησεν. Ἐῶ γὰρ τὰ τῆς
Τρικοκκίας (13), πῶς εἰς ἐμὲ καὶ τήν ἐκείνων ἑπα-
νάστασιν ἐπιτέθεικεν. Εἰ γὰρ πάντα ὃσα μοι πι-
ποίηκε, καὶ ὅσα κατὰ τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησὶας ἐμιτ-
χανήσατο, ἀγωνίσωμαι ἀφηγήσασθαι, ἐπιλείψει με
διηγούμενον ὁ χρόνος. Ἐκ τῶν πολλῶν δε ὀλίγα
παρεδήλωσα διὰ τὸν τοῦ λόγου κόρον · ἐπειδὴ κόρος
λόγου πολέμιος ἀκοαῖς. Ἔλεγον δὲ, ἀπὸ γε τοῦ νῦν
κορεσθεὶς τῆς ἀπονοίας καὶ τυραννίδος τῆς πρὸς
καὶ τῶν τοῦ Θεοῦ δούλων, καὶ παύσεται καὶ μετα-
νοὴσει, καὶ συγγνώμης ἀξιωθείη.
ΙΑ’. Ἐπεὶ δὲ τὴν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαν σπήλαιον
ἀπηργάσατο λῃστῶν, καὶ πορνεῖον · καὶ ὃν εἶχον
προαφωρισμένον, εἰς τὸν θρόνον μου ἐκάθισε ’ καὶ
εἰς ταύτην τὴν ἀσέϐειαν καὶ παντελῆ ἀπιστιαν τὴν
τῶν Λατίνων ἠγωνίσατο τὴν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαν
ἄξαι, τήν συνειλεγμένην μυρίοις οῖμασι τοῖς πρό γε
Χριστοῦ καὶ μετὰ Χριστὸν καὶ αὐτοῦ τοῦ μιγάλον
θύματος ’καὶ μέγαν διωγμὸν κατ’ αὐτῆς κεκίνηκε,
παυθίντων τῶν διωγμῶν πρὸ χρόνων πολλῶν ' καὶ
ὶπιτεὶνω τόν ἀφορισμὸν, ὃν αὐτὸς ἐαυτῷ ὑπέϐαλε
δι’ οἰκείαν ὄρεξιν, δι’ οἰκείαν ἀπόλαυσιν, δι’ οἰκείαν
montes incolentibus.“ mstexcaacationem Joannis
Lascaris, adversus Michaelem Ealasologumfirma
ceperunt, ut refertur a Georgio Papehymérefiibifl,
cap. 13, ubi Τρικοκκιώῖαςςῃρωίυᾶῑ. Τρικοιιίας
ειιῆοω arcis mentionem facit lib. xm, cap. 33 ;queB
duo loca inter se collata Tricocciotarum nomen
illustrant, hominibus insigniter litteratisobscurum
κουμερκίων καὶ ἐτέρων ἀδικιῶν διὰ τὴν τοιαύτην
ἁμαρτίαν ἐκκόψηται, καὶ οὕτω συγχωρηθείη, Ὠς δι
μετᾰνοιαν οὐκ ἄδείκνυεν, ούδὲ τινα ἐκκοπὴν τῶν χιι-
κῶν, ἀλλὰ καὶ μᾶλλον προσθήκην, οὐ συνεχώρησα
αὐτῷ ’ἀλλὰ μετὰ τριετίαν ἐνώπιον τῶν πατριαρχῶν
καὶ τῶν μητροπολιτῶν καὶ τῆς συγκλήτου καὶ τοῦ
αὐτοῦ κλήρου, ὶκ τῆς ἐκκλησίας τοῦτον ἐξέϐαλον ὡς
ἀπάξιον τῆς πρὸς αὐτὴν εἰσόδου. Ἐκτοτε αἱ σκαιω-
ρὶαι κατ’ ἐμοῦ, ἃς δὴ καὶ ἔσκαιώρησεν ἀνευ κατη-
γόρων καὶ μαρτύρων, ἀπὸ ψιλοῦ μόνου λόγον. Του-
τέστιν ὥρισα κοινωνῆσαι τοῦς τοῦ σουλτιὶνου παῖδας ⁵
τῆς Ἐκκ)ησίας,με ἐξώθησε · καὶ ταῦτα τοῦ πανιιρω-
τάτου μητροπολίτου Πισσιδίας ἐγγράφως ὁμολογὴ-
σαντος ὡς ἐκεῖνος καὶ ἆϐοῐπτισι τούτους καὶ ἐκοινώ-
νησε - κάμοῦ τε ἐγγράφως ὁμολογήσαντος μή εἰδέναι
με τὸ σύνολον τοῦτο.
1’. Μετὰ δὲ τὴν ἆξορίαν μυρίας καὶ πάλιν nam
. ποτὲ μὲν, ὡς ἐπι-
ρίας καὶ θλίψεις μοι ἐπήνεγκε
δούλους διεγείραντι τοῦ αὐτὸν φονεῦσαι - ὃθεν καὶ ιτ
μοιχοσύνοδος ἀφορισμόν μοι ἐξαπέστειλε '
κᾶγὼ
ὑπέϐαλον ἐμαυτὸν εἰς ἂφορισμόν εἰ τοιοῦτον τι
σύνοιδα “ εἰ δὲ μὴ, τοὺς σκαιωρήσαντας καὶ ἐπιϐου-
λευσαμένους καὶ πιστεύσαντας καὶ ἀφώρισα καὶ
ἀνεθεμάτισα · ἄλλοτε δὲ Rapui-nou; (t2) εἰς τὸν Ναρ-
μαραν ὃν ἐξωρίσθην, ἀπέστειλε φυλάττοντας με, καὶ
μυρίας θλίψεις μοι προύξένησεν. Ἐῶ γὰρ τὰ τῆς
Τρικοκκίας (13), πῶς εἰς ἐμὲ καὶ τήν ἐκείνων ἑπα-
νάστασιν ἐπιτέθεικεν. Εἰ γὰρ πάντα ὃσα μοι πι-
ποίηκε, καὶ ὅσα κατὰ τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησὶας ἐμιτ-
χανήσατο, ἀγωνίσωμαι ἀφηγήσασθαι, ἐπιλείψει με
διηγούμενον ὁ χρόνος. Ἐκ τῶν πολλῶν δε ὀλίγα
παρεδήλωσα διὰ τὸν τοῦ λόγου κόρον · ἐπειδὴ κόρος
λόγου πολέμιος ἀκοαῖς. Ἔλεγον δὲ, ἀπὸ γε τοῦ νῦν
κορεσθεὶς τῆς ἀπονοίας καὶ τυραννίδος τῆς πρὸς
καὶ τῶν τοῦ Θεοῦ δούλων, καὶ παύσεται καὶ μετα-
νοὴσει, καὶ συγγνώμης ἀξιωθείη.
ΙΑ’. Ἐπεὶ δὲ τὴν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαν σπήλαιον
ἀπηργάσατο λῃστῶν, καὶ πορνεῖον · καὶ ὃν εἶχον
προαφωρισμένον, εἰς τὸν θρόνον μου ἐκάθισε ’ καὶ
εἰς ταύτην τὴν ἀσέϐειαν καὶ παντελῆ ἀπιστιαν τὴν
τῶν Λατίνων ἠγωνίσατο τὴν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαν
ἄξαι, τήν συνειλεγμένην μυρίοις οῖμασι τοῖς πρό γε
Χριστοῦ καὶ μετὰ Χριστὸν καὶ αὐτοῦ τοῦ μιγάλον
θύματος ’καὶ μέγαν διωγμὸν κατ’ αὐτῆς κεκίνηκε,
παυθίντων τῶν διωγμῶν πρὸ χρόνων πολλῶν ' καὶ
ὶπιτεὶνω τόν ἀφορισμὸν, ὃν αὐτὸς ἐαυτῷ ὑπέϐαλε
δι’ οἰκείαν ὄρεξιν, δι’ οἰκείαν ἀπόλαυσιν, δι’ οἰκείαν
montes incolentibus.“ mstexcaacationem Joannis
Lascaris, adversus Michaelem Ealasologumfirma
ceperunt, ut refertur a Georgio Papehymérefiibifl,
cap. 13, ubi Τρικοκκιώῖαςςῃρωίυᾶῑ. Τρικοιιίας
ειιῆοω arcis mentionem facit lib. xm, cap. 33 ;queB
duo loca inter se collata Tricocciotarum nomen
illustrant, hominibus insigniter litteratisobscurum