PG 141, col. 1057
ἀλλὰ ποιητικῶς ἐκ Θεοῦ
8v ὶκ Θεοῦ δι’ Υἱοῦ,
γεγονὸς, ὡς λέγουσιν. Ὀρθοδόξου δὲ πάλιν Δκαὶ
Μακεδονία) διάλεξιν ἐκτιθέμενος, οὕτω φησιν “ Ἐὰν
οὖν δειχθῆ τῆς αἰτῆς εἶναι φύσεως xxi θεότητος
τῷ Υἱᾷ καὶ τῷ Πατρὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἐξ αὐτοῦ
τοῦ Πατρὸς διὰ τεῦ Υἱοῦ ἐκχυοὲν, καὶ προσλυ-
νητὸν καὶ λατρευτὸν ἀποδειχθήσεται. ’Κῦριλλος
δὲ μεθύστερον ὲνίμὶν τῇ ἑρμηνείᾳ τοῦ κατᾶ Ἰωάν-
νην εὕαγγελιχοῦ ῥητοῦ τοῦ λέγοντος, ’Ὀτιν ,μοῦν
ἔλθῃ ὁΠΠαράχλητος. ’Ὠσπερ γὰρ ἔστιν. ἴδιον
Πνεῦμα τοῦ γΥἱοῦ. διδάσκει, φυσικῶς ὲν αὒτῷ τε
ὑπάρχον, καὶ δι’ αὖτοῦ προϊὸν, οὕτω καὶ τοῦ
Πκτγρῖςέ ιο αὖτδς εἷς τὸ, Οὔ γὰρ λαλήσει- ἔρξ’
ἑαυτοῦ ⁵ Προείρτικα γὰρ, φησὶν, εἰ καὶ μὴ δεδύ-
νησθε πάντα μαθεῖν. Οὔκ ἂν οὖν ἄρα καθάπερ
ἐγὼ προερεῖ τὲ ἐσόμενα, μὴ οὒχὶ παντως ἐν ἐμοί
τέ ὕπαρχον, καὶ δι’ ἐμοῦ προϊὸν. Τὸ, Ἐκεῖνος
πάλιν ἐπεξηγούμενος, Ἐπειδὴ δὲ
ἐμὲ δοξείσει,
ὁμοούσιόν τέ ἐστι τῷ Υἱῷ, λέγει, καὶ πρόεισι
θεοπρεπῶς δι’ αὕτού, πᾶσαν αὒττιῡ τὴν ἐφ’ ἅπασι
τελεωτάτην ἕχον ἐνέργειάν τε καὶ δύναμιν ⁵ διὰ
τοῦτο φησιν ὅτι α Ἐκ τοῦ ἐμοῦ λήψεται· ο καὶ
προϐαίνων μικρὸν αὖθίς φησι ⁸ Προϊὸν γὰρ δι’ αὒ-
τοῦ φυσικῶς, ὡς ἴδιον αἱ)τοῦ μετὰ πάντων, “(in
ἔχει τελείως, λαμϐάνειν λέγεται τὰ αὒτοῦ. Τί ὂὲ;
καὶ τὴν Πάντα ὃσα ἔχει ὁ Πατὴρ ἐμά εστι
Διὰ τοῦτο εἶπαι
ῥῆσιν σαφηνίζων μυσταγωγεῖ “
ἦμῖν ὅτι ’ἐκ τοῦ ἐμοῦ λαμῗάνει, καὶ ἀναγγελεῖ
ὑμῖν, τὸ Πνεῦμα δηλονότι τὸ δι’ αὐτοῦ τε καὶ ἐν
αὐτῷ, Ταῦτα μὲν οὖν ἀπὸ τῆς κατὰ τὴν Εὖαγγε-
λιστὴν Ἰωάννην ἱερᾶς ἑρμηνείας Κυρίλλου τοῦ
σοφοῦ συνελέγησαν, ὅς, ἑαυτῷ πλιιτΊχοῦ σύμ.-
φωνος ὢν, ἐν μὲν τῷ δευτὲρῷ τῶν πρὸς. Ἑρμείαν
aio-:05 λόγων ταῦτα διαλαμϐάνει ῥητῶς ' ιἈγιον δὲ
Πνεῦμα προσερεῐς τὸ ἐκ Θεοῦ Πκτρὸς δι’ 1⁸ἱοῦ
προχεόμενον φυσικῶς, καὶ καθάπερ ἓν τύπῳ τῆς
'u τῶν στομάτων διαπνοῆς τὴν ἰδίαν ἡμῖν ὑποση-
μαίνων ὕπαρξιν, Ἐν δὲ τοϊς πρὸς Παλλάδιον, ἅπερ
καὶ αὐτὰ. κατὰ πεῦσιν εἱσι καὶ ἀπόκρισιν, αὖθις οὕτω
διέξεισι · Τρεπτὸν δὲ οὕ τι που τὸ Πνεῦμα ἐστι· ἢ
εἴπερ τὸ τρέπεσθαι νοσεῖ, ἐπ’ αὕτη) ὸ μῶμος
Θεοῦ καὶ Πατρὸς, καὶ μὴν τοῦ Tim"), τὸ οὖσιωδῶς ἒξ ὰμφοιν, ἡγουν ἐκ Παερὸς δι’ fio-3 προχεόμενον
Πνεῦμα.
ις’. Τί πρὸς τὴν ἒξ ἆμψοῖν φωνην τοῦ θείουι)
τούτου Πατρὸς εἴποιεν ἂν οἱ τὴν δι’ Υἶοῦ μήτε συν-
όλως παραδεχόμενοι, καὶ προσέτι σφόδρα κακί-
ζοντες ; I0 μὲν γὰρ EE ἀμφοῖν εἶναι λέγει τὸ Πνεῦμα
τὸ ἅγιον, καὶ τὴν ἑρμηνείαν ἀθρόον ἐπήγαγεν,
ἤγουν ὶκ Πατρὺς δι’ ι’ἱοῦ, δι’ ἣν ἑρμηνείαν οῦδὲ
την ἐκ καπὶ τοῦ Υἱοῦ πρόθεσιν ἇποὸάλλεται, γαλῶς
ποιῶν, καὶ τῆς ἑαυτοῦ μεγαλοφωνίας ἐπαξίως πιν-
τὲπασιν ⁴ ἐπείπερ οἶδε μὴ λυμαινομένην μηδαμῶς
τὴν εὐσέϐειαν, ὅταν δηλαδὴ καθὼς αὐτὸς ἐξηγήσατο
⁵ Joan. xv. 26. 5“ Joan. xw, l3. ὃ ibid. t4.
8v ὶκ Θεοῦ δι’ Υἱοῦ,
γεγονὸς, ὡς λέγουσιν. Ὀρθοδόξου δὲ πάλιν Δκαὶ
Μακεδονία) διάλεξιν ἐκτιθέμενος, οὕτω φησιν “ Ἐὰν
οὖν δειχθῆ τῆς αἰτῆς εἶναι φύσεως xxi θεότητος
τῷ Υἱᾷ καὶ τῷ Πατρὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἐξ αὐτοῦ
τοῦ Πατρὸς διὰ τεῦ Υἱοῦ ἐκχυοὲν, καὶ προσλυ-
νητὸν καὶ λατρευτὸν ἀποδειχθήσεται. ’Κῦριλλος
δὲ μεθύστερον ὲνίμὶν τῇ ἑρμηνείᾳ τοῦ κατᾶ Ἰωάν-
νην εὕαγγελιχοῦ ῥητοῦ τοῦ λέγοντος, ’Ὀτιν ,μοῦν
ἔλθῃ ὁΠΠαράχλητος. ’Ὠσπερ γὰρ ἔστιν. ἴδιον
Πνεῦμα τοῦ γΥἱοῦ. διδάσκει, φυσικῶς ὲν αὒτῷ τε
ὑπάρχον, καὶ δι’ αὖτοῦ προϊὸν, οὕτω καὶ τοῦ
Πκτγρῖςέ ιο αὖτδς εἷς τὸ, Οὔ γὰρ λαλήσει- ἔρξ’
ἑαυτοῦ ⁵ Προείρτικα γὰρ, φησὶν, εἰ καὶ μὴ δεδύ-
νησθε πάντα μαθεῖν. Οὔκ ἂν οὖν ἄρα καθάπερ
ἐγὼ προερεῖ τὲ ἐσόμενα, μὴ οὒχὶ παντως ἐν ἐμοί
τέ ὕπαρχον, καὶ δι’ ἐμοῦ προϊὸν. Τὸ, Ἐκεῖνος
πάλιν ἐπεξηγούμενος, Ἐπειδὴ δὲ
ἐμὲ δοξείσει,
ὁμοούσιόν τέ ἐστι τῷ Υἱῷ, λέγει, καὶ πρόεισι
θεοπρεπῶς δι’ αὕτού, πᾶσαν αὒττιῡ τὴν ἐφ’ ἅπασι
τελεωτάτην ἕχον ἐνέργειάν τε καὶ δύναμιν ⁵ διὰ
τοῦτο φησιν ὅτι α Ἐκ τοῦ ἐμοῦ λήψεται· ο καὶ
προϐαίνων μικρὸν αὖθίς φησι ⁸ Προϊὸν γὰρ δι’ αὒ-
τοῦ φυσικῶς, ὡς ἴδιον αἱ)τοῦ μετὰ πάντων, “(in
ἔχει τελείως, λαμϐάνειν λέγεται τὰ αὒτοῦ. Τί ὂὲ;
καὶ τὴν Πάντα ὃσα ἔχει ὁ Πατὴρ ἐμά εστι
Διὰ τοῦτο εἶπαι
ῥῆσιν σαφηνίζων μυσταγωγεῖ “
ἦμῖν ὅτι ’ἐκ τοῦ ἐμοῦ λαμῗάνει, καὶ ἀναγγελεῖ
ὑμῖν, τὸ Πνεῦμα δηλονότι τὸ δι’ αὐτοῦ τε καὶ ἐν
αὐτῷ, Ταῦτα μὲν οὖν ἀπὸ τῆς κατὰ τὴν Εὖαγγε-
λιστὴν Ἰωάννην ἱερᾶς ἑρμηνείας Κυρίλλου τοῦ
σοφοῦ συνελέγησαν, ὅς, ἑαυτῷ πλιιτΊχοῦ σύμ.-
φωνος ὢν, ἐν μὲν τῷ δευτὲρῷ τῶν πρὸς. Ἑρμείαν
aio-:05 λόγων ταῦτα διαλαμϐάνει ῥητῶς ' ιἈγιον δὲ
Πνεῦμα προσερεῐς τὸ ἐκ Θεοῦ Πκτρὸς δι’ 1⁸ἱοῦ
προχεόμενον φυσικῶς, καὶ καθάπερ ἓν τύπῳ τῆς
'u τῶν στομάτων διαπνοῆς τὴν ἰδίαν ἡμῖν ὑποση-
μαίνων ὕπαρξιν, Ἐν δὲ τοϊς πρὸς Παλλάδιον, ἅπερ
καὶ αὐτὰ. κατὰ πεῦσιν εἱσι καὶ ἀπόκρισιν, αὖθις οὕτω
διέξεισι · Τρεπτὸν δὲ οὕ τι που τὸ Πνεῦμα ἐστι· ἢ
εἴπερ τὸ τρέπεσθαι νοσεῖ, ἐπ’ αὕτη) ὸ μῶμος
Θεοῦ καὶ Πατρὸς, καὶ μὴν τοῦ Tim"), τὸ οὖσιωδῶς ἒξ ὰμφοιν, ἡγουν ἐκ Παερὸς δι’ fio-3 προχεόμενον
Πνεῦμα.
ις’. Τί πρὸς τὴν ἒξ ἆμψοῖν φωνην τοῦ θείουι)
τούτου Πατρὸς εἴποιεν ἂν οἱ τὴν δι’ Υἶοῦ μήτε συν-
όλως παραδεχόμενοι, καὶ προσέτι σφόδρα κακί-
ζοντες ; I0 μὲν γὰρ EE ἀμφοῖν εἶναι λέγει τὸ Πνεῦμα
τὸ ἅγιον, καὶ τὴν ἑρμηνείαν ἀθρόον ἐπήγαγεν,
ἤγουν ὶκ Πατρὺς δι’ ι’ἱοῦ, δι’ ἣν ἑρμηνείαν οῦδὲ
την ἐκ καπὶ τοῦ Υἱοῦ πρόθεσιν ἇποὸάλλεται, γαλῶς
ποιῶν, καὶ τῆς ἑαυτοῦ μεγαλοφωνίας ἐπαξίως πιν-
τὲπασιν ⁴ ἐπείπερ οἶδε μὴ λυμαινομένην μηδαμῶς
τὴν εὐσέϐειαν, ὅταν δηλαδὴ καθὼς αὐτὸς ἐξηγήσατο
⁵ Joan. xv. 26. 5“ Joan. xw, l3. ὃ ibid. t4.