PG 141, col. 1293
ὅ τοῦ ἠρωτηκότος παράδειγμά δεκτὸν, εἰ ut μὴ
κατὰ τὸ αὒτῷ δοκοῦν, εὶ διάί δι’ ἄλλου xxi ἄλλου τῶν
εἶκονισμάτων, ἄλλο καὶ ἄλλο τῶν ἓν τῇ ομοουσίτρ
Τριάδι θεωρουμένων δηλοῦτάι, ἢ κάὶ τὸ αὐτὸ διὰ
πλειόνων. Οὐδὲ γὰρ οἷόν τε τοῦ εἰκαζομένου τὸ
εἰκάζειν ἐξικνεῖσθχι δι’ ὅλου, ὡς αὖτὸς ὁ τῆς θεολο-
γίας ἐπώνυμος ἐν τῷ αὗτῷ λόγῳ διιγορεόει. ’Ὅμως
διὰ πάντων τῶν προτεθέντων καὶ λοιπῶν ἐμφερῶν ἡ
τάξις cpit-40511:, κάὶ σχέσις, καὶ τὸ πρῶτον, καὶ
μέσον, mi τρίτον γαὶ τὸ μή δύο atina εἷνχι, ἐπεὶ κά-
Θάρῶς ἐστιν ἀνηγορευμὲνδν ὀρᾷν ἒξ ἡλίου την
ἀκτῖνα. xxi φῶς, ἐξ ἑνὸς ἄμφω, xxi. πάλιν ἐξ
φοῖν ἡλίου τε xxi ἀκτῖνος τὸ φῶς, ἑκατέρων ῥητῶν
τὸ αὐτὸ διαγγελλόντων, ἐκ τοῦ πρώτου διὰ μέσου τὸ
τρίτον’ κᾶντεὺθεν τὸ ἓν καὶ ἀρχικὸν αἴτιον τὸ πρῶ-
τον ἔχειν διασαφούντων, ὡς καὶ ἐπὶ τῆς ῥίζης ἐὸ
ἓν τῆς αἰτίας αὒτῆε ἐχούσης, καὶ τῶν ἐκ τῆσδε δύο,
τοῦ μέσον), iui δι’ αὐτοῦ τοῦ τρίτου εἰς αὐτὴν ὡς
εἰς αὖτῶν ῥίς-ιν ἀνοιγομένων, καὶ ἐπὶ τοῦ ἀριθμου
ἔκ μονάδος τὰνδύο, καὶ ἐκ δυοῖν τὸ τρίτον κατὰ διο-
ρισμὸν, οὕμενουν κατὰ σύνθεσιν, ἤγουν τῆς πρώτης
μονάδος τὴν δευτέραν, καὶ δι’ αὐτῆς τὴν τρίτην,
ἀμφοτέρων τῆς μέσης, καὶ δι’ αὐτῆς τῆς τρίτης εἷς
μονάδι τὴν πρώτην, ὡς εἷς ὰρχικὴν ἀναφερομένων
αἷτιαν καὶ ῥίζανι ”Οθεν ὁ θεολογικώτάτος Νύσσης
ἐπὶ τῆς ἁιιτίστου Τριάδος τιῦτπι διευκρινῶν, εἷ
χώς τε, ὡς ἀνωτέρω προῦθέμεθπ, καὶ τοῦ ἐξ αἱ
χάὶ ἀμφότερα σημάνας αἰτιάτὰ, δι’ ἐτέρου τὸ ἕτε-
ρον διεσάφησε, φήσας· σ Τὸ μὲν γὰρ προσεχῶς ἐκ
του πρώτου, ) τὸν Υἱὸν δηλαδὴ, τουτέστιν ἀμέσως·
μάφω γὰρ ἔπ’ αὒτοῦ ταῦτα πεπλάτυσμένως ταῖς
1:91??- συγγραφαῖς τῶν ,Πατέρων ἐμπεριείληπτάισ
τὸ δὲ διὰ τοῦ γπροσεχῶς ἐκ τοῦ πρώτου ’Πνεῦμα τὸ
θεῖον, κάντεῦθεν ἀμφοῖν, τοῦ μὲν ἀμέσως, τοῦ δὲ
διὰ τοῦ μέσου, θεολογήσάς μίαν αἰτίαν τὴν ἀρχι-
κὴν, ἢν οἱ λοιποὶ Θεηγόροι μὲν ἡνωμένως, οὔτας’-δὲ
διαλελυμένως πρώτην αἰτίαν ὼνόμισαν, ι’ος δῆτά
iui της διὰ καί τῆς ὲκ τὸ σύνδρομον ἐχουσῶν, ἐπὶ
του μέσου xxi τάυτοδύνάμον, καθὼς εἷς πλάτος αἱ
ἱερογράφιχάὶ τῶν θεοφορήτων μαρτυρίαι παραδιδότ-
σιν, εἰ καὶ ἀμυδρῶς ὠδε διήγγελτοιιγ τὴν διὰ ἐ
pa-tiazc ἐντάῦθά, τὴν ἐκ ἐν ἄλλοις, ἓν οἷς φησιν,
α ’0 μὲν Υἱὸς ἐκ τοῦ Πιτρὺς παρὰ τής θείας-Γρα-
φῆς ὀνομάζεταν τὸ δὲ Πνεῦμα ἐκ τοῦ [ἰατρὸς λέγε--
τάι, καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ εἶναι προσμαρτυρεῖτάι, ι τε-
θεολόγηκε. Καὶ τὸ μὲν πρῶτον κεφάλαιον οὕτως
ἕχον τεθέαται· τοῦ λοιποῦ δὲ τὸ δεύτερον θεατέον, οὕτω
κατὰ ῥῆμά διαλαμϐάνον· α ’Ἔτι ἡ. μὲν μονὰς ταυ-
ν τότητός ἐστιν αἰτία, ἡ δὲ δυὰς ἑτερότητος. (Ὀθεν
’ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεύμά τὸ ἅγιον,νὼς μὲν ἒξ ἑνὸς
τοῦ Πιτρὸς δ’ντά, τὸ ταυτὸν τῆς φύσεως ἀλλήλοις
ut τῷ Πάτρὶ ἕλουσιν, ὡς δὲ δύο πάλιν ὄντα, ἕτερά
’ ἐστιν ἀλλήλοις διάὶ τῴ Πάτρὶ κατὰ τὰς ὑποστάσεις,
, διλλ¹ οὗ τὴν φύσιν. Οὐ γὰρ ἐνῆν τάυτέι τὴν φύσιν
ὄντα καὶ ἕτερα πάλιν κατὰ φύσιν εἶναι. El μὲν οὖν
κατὰ τὸ αὒτῷ δοκοῦν, εὶ διάί δι’ ἄλλου xxi ἄλλου τῶν
εἶκονισμάτων, ἄλλο καὶ ἄλλο τῶν ἓν τῇ ομοουσίτρ
Τριάδι θεωρουμένων δηλοῦτάι, ἢ κάὶ τὸ αὐτὸ διὰ
πλειόνων. Οὐδὲ γὰρ οἷόν τε τοῦ εἰκαζομένου τὸ
εἰκάζειν ἐξικνεῖσθχι δι’ ὅλου, ὡς αὖτὸς ὁ τῆς θεολο-
γίας ἐπώνυμος ἐν τῷ αὗτῷ λόγῳ διιγορεόει. ’Ὅμως
διὰ πάντων τῶν προτεθέντων καὶ λοιπῶν ἐμφερῶν ἡ
τάξις cpit-40511:, κάὶ σχέσις, καὶ τὸ πρῶτον, καὶ
μέσον, mi τρίτον γαὶ τὸ μή δύο atina εἷνχι, ἐπεὶ κά-
Θάρῶς ἐστιν ἀνηγορευμὲνδν ὀρᾷν ἒξ ἡλίου την
ἀκτῖνα. xxi φῶς, ἐξ ἑνὸς ἄμφω, xxi. πάλιν ἐξ
φοῖν ἡλίου τε xxi ἀκτῖνος τὸ φῶς, ἑκατέρων ῥητῶν
τὸ αὐτὸ διαγγελλόντων, ἐκ τοῦ πρώτου διὰ μέσου τὸ
τρίτον’ κᾶντεὺθεν τὸ ἓν καὶ ἀρχικὸν αἴτιον τὸ πρῶ-
τον ἔχειν διασαφούντων, ὡς καὶ ἐπὶ τῆς ῥίζης ἐὸ
ἓν τῆς αἰτίας αὒτῆε ἐχούσης, καὶ τῶν ἐκ τῆσδε δύο,
τοῦ μέσον), iui δι’ αὐτοῦ τοῦ τρίτου εἰς αὐτὴν ὡς
εἰς αὖτῶν ῥίς-ιν ἀνοιγομένων, καὶ ἐπὶ τοῦ ἀριθμου
ἔκ μονάδος τὰνδύο, καὶ ἐκ δυοῖν τὸ τρίτον κατὰ διο-
ρισμὸν, οὕμενουν κατὰ σύνθεσιν, ἤγουν τῆς πρώτης
μονάδος τὴν δευτέραν, καὶ δι’ αὐτῆς τὴν τρίτην,
ἀμφοτέρων τῆς μέσης, καὶ δι’ αὐτῆς τῆς τρίτης εἷς
μονάδι τὴν πρώτην, ὡς εἷς ὰρχικὴν ἀναφερομένων
αἷτιαν καὶ ῥίζανι ”Οθεν ὁ θεολογικώτάτος Νύσσης
ἐπὶ τῆς ἁιιτίστου Τριάδος τιῦτπι διευκρινῶν, εἷ
χώς τε, ὡς ἀνωτέρω προῦθέμεθπ, καὶ τοῦ ἐξ αἱ
χάὶ ἀμφότερα σημάνας αἰτιάτὰ, δι’ ἐτέρου τὸ ἕτε-
ρον διεσάφησε, φήσας· σ Τὸ μὲν γὰρ προσεχῶς ἐκ
του πρώτου, ) τὸν Υἱὸν δηλαδὴ, τουτέστιν ἀμέσως·
μάφω γὰρ ἔπ’ αὒτοῦ ταῦτα πεπλάτυσμένως ταῖς
1:91??- συγγραφαῖς τῶν ,Πατέρων ἐμπεριείληπτάισ
τὸ δὲ διὰ τοῦ γπροσεχῶς ἐκ τοῦ πρώτου ’Πνεῦμα τὸ
θεῖον, κάντεῦθεν ἀμφοῖν, τοῦ μὲν ἀμέσως, τοῦ δὲ
διὰ τοῦ μέσου, θεολογήσάς μίαν αἰτίαν τὴν ἀρχι-
κὴν, ἢν οἱ λοιποὶ Θεηγόροι μὲν ἡνωμένως, οὔτας’-δὲ
διαλελυμένως πρώτην αἰτίαν ὼνόμισαν, ι’ος δῆτά
iui της διὰ καί τῆς ὲκ τὸ σύνδρομον ἐχουσῶν, ἐπὶ
του μέσου xxi τάυτοδύνάμον, καθὼς εἷς πλάτος αἱ
ἱερογράφιχάὶ τῶν θεοφορήτων μαρτυρίαι παραδιδότ-
σιν, εἰ καὶ ἀμυδρῶς ὠδε διήγγελτοιιγ τὴν διὰ ἐ
pa-tiazc ἐντάῦθά, τὴν ἐκ ἐν ἄλλοις, ἓν οἷς φησιν,
α ’0 μὲν Υἱὸς ἐκ τοῦ Πιτρὺς παρὰ τής θείας-Γρα-
φῆς ὀνομάζεταν τὸ δὲ Πνεῦμα ἐκ τοῦ [ἰατρὸς λέγε--
τάι, καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ εἶναι προσμαρτυρεῖτάι, ι τε-
θεολόγηκε. Καὶ τὸ μὲν πρῶτον κεφάλαιον οὕτως
ἕχον τεθέαται· τοῦ λοιποῦ δὲ τὸ δεύτερον θεατέον, οὕτω
κατὰ ῥῆμά διαλαμϐάνον· α ’Ἔτι ἡ. μὲν μονὰς ταυ-
ν τότητός ἐστιν αἰτία, ἡ δὲ δυὰς ἑτερότητος. (Ὀθεν
’ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεύμά τὸ ἅγιον,νὼς μὲν ἒξ ἑνὸς
τοῦ Πιτρὸς δ’ντά, τὸ ταυτὸν τῆς φύσεως ἀλλήλοις
ut τῷ Πάτρὶ ἕλουσιν, ὡς δὲ δύο πάλιν ὄντα, ἕτερά
’ ἐστιν ἀλλήλοις διάὶ τῴ Πάτρὶ κατὰ τὰς ὑποστάσεις,
, διλλ¹ οὗ τὴν φύσιν. Οὐ γὰρ ἐνῆν τάυτέι τὴν φύσιν
ὄντα καὶ ἕτερα πάλιν κατὰ φύσιν εἶναι. El μὲν οὖν