PG 141, col. 1296
ἄλλος δὲ ὁ Υἱὸς, ἀνάγκη καὶ τὸ ἐχ Πιτρὸς τιιί
Πνεῦμα ἄλλο καὶ ἄλλο εἶναι. Τοῦτο δὲ ἄτοπον,
ἰ λέγει τις, Καὶ πῶς τὸ ἐξ ἂλλου καὶ ἄλλου τοῦ πι-
καὶ τῆς μητρὸς τέκνον, οὐκ ἂλλο sui ἄλλο ἐστὶν,
ἕν; ἐροῦμεν, ὅτι οὔχ ἁπλῶς ἐστιν ἕν, ἀλλὰ σύνθετοι
ι τοῦ σπέρματος τοῦ πατρὸς καὶ τῶν αἱμάτων
μητρὸς. ι Κάνταῡθι τοῦ ψεύδους, οὐ τῆς ἀλη-
: τὰ τῆς προτάσεως, Προσεκτέον καὶ γὰρ, Εἰ-
ὁ συνθέμενος δι’ αὺτής, ὡς ἡ μὲν μονὰς 11-416-
ης ἐστιν αἷτῖῃὴ δὲ δυὰς ἑτερότητος, καὶ κιτι-
άσις, ὡς μὲν ἐξ ἑνὸς ὅντα τοῦ Πιτρὸς τά.
καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, τὸ ταυτὸν ἔχειν τῇ
κως ἀλλήλοις καὶ τῷ Πατρὶ, ὡς δὲ δύο πάλι-ι
ςλοις ἕτερα εἶναι καὶ τῷ Πιτρὶ κατὰ τὶς ὑπο-
τεις, εἴτι xxi τοῦ ἀντιπίπτοντος λύσιν ἐπιγι-
, α Ἀλλ’ οὗ τὴν φύσιν· οὐ γὰρ ἐνῆν tauri τὴτ
ιν ὄντα καὶ ἕτερα πάλιν tuti φύσιν εἶναι-1
νυσι καθαρῶς ἐκ τοῦ τοιούδε μερισμοῦ φάτναι»,1
καὶ τῆς ἑτερότητος αἴτιον εἶνιι τὸ ἓν, τοῦτο δὲ
ίλίου τοῦ τῆς πίστεως ὅλης ἆνιτροπή, Adi: γὰρ
;ιμ.ἐνη τῆς Ἐκκλησίας, καὶ διδιγμάτων τῶν ἆρ-
ὠν τῆς εὖσεϐείάς ἡ βάσις, τρία εἶνιι τὰ προσ-
ύμεναι, καὶ τὸ μὲν ἑν τὸν Πκτέραι ἐκ μηδενὸς
ι οὕσιοῦσθιι, μήτε ὑφίστασθαι, ἄλλ’ ἀνιιτὶως·
;ἧς αὑτοῦ δὲ οὖσίις τὰ δύο uti τρόπον ὑφεστὰ
προόδου διάφορον. Καθὸ μὲν οὖν ἐκ τῆς civis;
ιῦ τὸ ταυτὸν αὐτῆς ἔχουσιν ἀλλήλοις καὶ τῷ Πιτρὶ,
ι δὲ τὸ διάφορον τῆς προόδου τὰς ἑτερότητις
τηνται. Ἐκ τούτου γὰρ τὰ ἀγέννητον ὁμολογεῖτιι
ἀναίτιον τοῦ Πιτρὸς, καὶ τὸ ἑξ αὐτοῦ γεννητὸι
Υἱοῠ, xxi τὸ τοῦ Πνεύμαιτος προὸλητὸν, ue'i
διάζον τῶν ὗποστάσεων, καὶ τὸ τῆς ἑτερότητος
τριῶνηεὶ γοῦν ἔκ τοῦ ἑνὸς καὶ τὸ πρὸς ἀύτὸ
πρὸς ἃλληλι τὰ δὺο τιυτίζετιι, καὶ τὸ ἄλλο ιιιὲ
> καὶ ripe; αὐτὸ xxi πρὸς ἄλληλι εἶναι, ὸ nspe-
ςτὸ, α Ἡ μὲν μονὰς τᾷυτότητός ἔστιν αἰτίῃ. ἡ
υᾶς ἑτερότητος· ι ποῦ τοῦ τῆς δογμιτικῆς θέσεως
ελίου, ποῦ στήσεται ; Ἀλλ’ ὁ ἇῤῥεπὴς ὅδε τῆς
Βεῖας διαιτητὴς τὸ ψευδος ὅπως καὶ προσῨορᾶς
ιῦτῆς τοῦ λόγου αὐτὸ ἑαυτὸ οιτηλιτεύωνΙ ἀναλιχ-
rm. Τούτου γε εἴρηκεν ὁ Πιτήρ, ὡς ( ἡ μονάς
τότητός ἐστιν αἰτία, ἡ δὲ δυὰς ἑτερότητος, ο ἐι
ἒπκγωγῆς εὐθέως τὸ ταυτὸν τῆς φύσεως κιτι-
ἲασε πρὸς ἄλληλα τοτς ὦσι, τὸ ἐκ τοῦ ἑνὸς εἶναι
αὒτῷ τῷ ἑνί. ὡς δὲ δύο ὄντων Υἲοῦ καὶ flvmi-
oc, τὴν ἑτερότητα ἔδειξεν ἀλλήλων κατὰ τὰς
στάσεις, καὶ τοῦ ἑξ οὗ ταῦτα ἐνὸς τοῦ nupsi:
Ξικαὶ τὸ ταυτὸν τῆς φύσεως τοῖς τρισὶν inv-500
ιλαυνόμενος ὡμολόγησεν, ’Ἠ τοίνυν τῆς δυάδος
τὸ mra xxi τὲ ἕτερον, ὡς ἡ ἐγγὺς ὁμολογὰ
τρανεῖ, ἡ μονὰς τὸ luisti-14105;; κξὶγρίρε
Ξε ὲκφωνηθεῖσσι, καὶ κατὰ τὰς ὑποστάσεις ἔξει
το καὶ οὗ δήπου τὸ ἕτερον⁷ ὡς ἰδίωμα τηρηθῇ
τῆς διαιρέσεως, καὶ τὸ δύσφημον ὅσον vim
Πνεῦμα ἄλλο καὶ ἄλλο εἶναι. Τοῦτο δὲ ἄτοπον,
ἰ λέγει τις, Καὶ πῶς τὸ ἐξ ἂλλου καὶ ἄλλου τοῦ πι-
καὶ τῆς μητρὸς τέκνον, οὐκ ἂλλο sui ἄλλο ἐστὶν,
ἕν; ἐροῦμεν, ὅτι οὔχ ἁπλῶς ἐστιν ἕν, ἀλλὰ σύνθετοι
ι τοῦ σπέρματος τοῦ πατρὸς καὶ τῶν αἱμάτων
μητρὸς. ι Κάνταῡθι τοῦ ψεύδους, οὐ τῆς ἀλη-
: τὰ τῆς προτάσεως, Προσεκτέον καὶ γὰρ, Εἰ-
ὁ συνθέμενος δι’ αὺτής, ὡς ἡ μὲν μονὰς 11-416-
ης ἐστιν αἷτῖῃὴ δὲ δυὰς ἑτερότητος, καὶ κιτι-
άσις, ὡς μὲν ἐξ ἑνὸς ὅντα τοῦ Πιτρὸς τά.
καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, τὸ ταυτὸν ἔχειν τῇ
κως ἀλλήλοις καὶ τῷ Πατρὶ, ὡς δὲ δύο πάλι-ι
ςλοις ἕτερα εἶναι καὶ τῷ Πιτρὶ κατὰ τὶς ὑπο-
τεις, εἴτι xxi τοῦ ἀντιπίπτοντος λύσιν ἐπιγι-
, α Ἀλλ’ οὗ τὴν φύσιν· οὐ γὰρ ἐνῆν tauri τὴτ
ιν ὄντα καὶ ἕτερα πάλιν tuti φύσιν εἶναι-1
νυσι καθαρῶς ἐκ τοῦ τοιούδε μερισμοῦ φάτναι»,1
καὶ τῆς ἑτερότητος αἴτιον εἶνιι τὸ ἓν, τοῦτο δὲ
ίλίου τοῦ τῆς πίστεως ὅλης ἆνιτροπή, Adi: γὰρ
;ιμ.ἐνη τῆς Ἐκκλησίας, καὶ διδιγμάτων τῶν ἆρ-
ὠν τῆς εὖσεϐείάς ἡ βάσις, τρία εἶνιι τὰ προσ-
ύμεναι, καὶ τὸ μὲν ἑν τὸν Πκτέραι ἐκ μηδενὸς
ι οὕσιοῦσθιι, μήτε ὑφίστασθαι, ἄλλ’ ἀνιιτὶως·
;ἧς αὑτοῦ δὲ οὖσίις τὰ δύο uti τρόπον ὑφεστὰ
προόδου διάφορον. Καθὸ μὲν οὖν ἐκ τῆς civis;
ιῦ τὸ ταυτὸν αὐτῆς ἔχουσιν ἀλλήλοις καὶ τῷ Πιτρὶ,
ι δὲ τὸ διάφορον τῆς προόδου τὰς ἑτερότητις
τηνται. Ἐκ τούτου γὰρ τὰ ἀγέννητον ὁμολογεῖτιι
ἀναίτιον τοῦ Πιτρὸς, καὶ τὸ ἑξ αὐτοῦ γεννητὸι
Υἱοῠ, xxi τὸ τοῦ Πνεύμαιτος προὸλητὸν, ue'i
διάζον τῶν ὗποστάσεων, καὶ τὸ τῆς ἑτερότητος
τριῶνηεὶ γοῦν ἔκ τοῦ ἑνὸς καὶ τὸ πρὸς ἀύτὸ
πρὸς ἃλληλι τὰ δὺο τιυτίζετιι, καὶ τὸ ἄλλο ιιιὲ
> καὶ ripe; αὐτὸ xxi πρὸς ἄλληλι εἶναι, ὸ nspe-
ςτὸ, α Ἡ μὲν μονὰς τᾷυτότητός ἔστιν αἰτίῃ. ἡ
υᾶς ἑτερότητος· ι ποῦ τοῦ τῆς δογμιτικῆς θέσεως
ελίου, ποῦ στήσεται ; Ἀλλ’ ὁ ἇῤῥεπὴς ὅδε τῆς
Βεῖας διαιτητὴς τὸ ψευδος ὅπως καὶ προσῨορᾶς
ιῦτῆς τοῦ λόγου αὐτὸ ἑαυτὸ οιτηλιτεύωνΙ ἀναλιχ-
rm. Τούτου γε εἴρηκεν ὁ Πιτήρ, ὡς ( ἡ μονάς
τότητός ἐστιν αἰτία, ἡ δὲ δυὰς ἑτερότητος, ο ἐι
ἒπκγωγῆς εὐθέως τὸ ταυτὸν τῆς φύσεως κιτι-
ἲασε πρὸς ἄλληλα τοτς ὦσι, τὸ ἐκ τοῦ ἑνὸς εἶναι
αὒτῷ τῷ ἑνί. ὡς δὲ δύο ὄντων Υἲοῦ καὶ flvmi-
oc, τὴν ἑτερότητα ἔδειξεν ἀλλήλων κατὰ τὰς
στάσεις, καὶ τοῦ ἑξ οὗ ταῦτα ἐνὸς τοῦ nupsi:
Ξικαὶ τὸ ταυτὸν τῆς φύσεως τοῖς τρισὶν inv-500
ιλαυνόμενος ὡμολόγησεν, ’Ἠ τοίνυν τῆς δυάδος
τὸ mra xxi τὲ ἕτερον, ὡς ἡ ἐγγὺς ὁμολογὰ
τρανεῖ, ἡ μονὰς τὸ luisti-14105;; κξὶγρίρε
Ξε ὲκφωνηθεῖσσι, καὶ κατὰ τὰς ὑποστάσεις ἔξει
το καὶ οὗ δήπου τὸ ἕτερον⁷ ὡς ἰδίωμα τηρηθῇ
τῆς διαιρέσεως, καὶ τὸ δύσφημον ὅσον vim