PG 141, col. 1301
μένη διασαφεῖ. ’0 μὲν γὰρ ὁ φερωνύμως Θαυμα-
τουργὸς διὰ Θειοτέρας omnia; τὴν ἁΛηοῆ πίστιν
ἐμυήθη παρὰ τοῦ ἒπιπτνιοίου καί Εὗαγγελιστοιέ Θεο-
λόγου, μεσιτευούσης τῆς Θεομήτορης ' ὁ δὲ ὁ θεό-
ληπτος Νύσσης τὸν τοῦ ὁμωνύμου συγγραφύμενος
g2.‘*' πνλ. ι.⁷·ι- ,
ε οι, εις αναγνωτιν ἐπ Euhion: Αατ ε.ος πνοι
τεθειμένον, τά τε τῆς omniain διηγεῖται, καὶτὰ
τῆς ἀποκαλυφοείσης ἐκτίθεται μίσῖεως ἐν ᾖμετᾶ το
ἐκτεθῆναι, ι Εἷς Θεὸς Πατὴρ Λόγου ζῶντος, ι xli
ὅσα ἒξῆς περὶ to; Πατρὸς, παριλαμὲἷάνεται τὸ, ι Εἷς
Κύριος μόνος ἐκ μάνου, Θεὸς ἐκ Θεοῦ, Λόγος ἅνᾶρχος.»
tnui μετά τινα⁷ ι Υἱὸς, ἀλήθεια ἀληθινοῦ [Ἰατρὸς. n
ἰ) αὒτὸς Νύσσης ἐν τῇ εἰς τὸ Πάτερ ἡμῶν ὁμιλίᾳ
φησίν “ ι Ὀ γὰρ μονομνὴς Λόγος ‘EI. τοῦ IlI-cpi):
παρά τῆς θείας Γραφῆς ὁνομαζέται · καὶ μέχρι τού-
του ὁ λόγος ἵστησιν αὖ-ιῦ τὸ ἰδίωμα, Τὸ δὲ ἅγιον
Πνεῦμα καὶ ἐκ τοῦ Πατρὸς λέγεται, καὶ ἐκ τοῦ Υίοῡ
εἶναι προσμαετυρεῗται, Εἰ γὰρ τις Πιεῦμα Χρι-
στοῦ οὐκ ἔχει, φησὶν, οὗτος οόκ ἔστιν αὖτοῦ.
(ib-406‘; τὸ μὲν Πνεῦμα τὸ ἐκ τοῦ Θεοῦ καὶ Χριστοῦ
Πνευμα ἔστιν · ὁ δὲ Υἱὸς ἐκ τοῦ Θεοῦ ὦν, οὐκετι καὶ
τοῦ Πνεύματος οὕτε ἔστιν οὔτε λέγεται, οὖδέ ἀντι-
η στρεφει ἡ σχετικὴ ἀκολουθία αὕτη, ν (0 γοῦν ἐκεῖσε
τὸ «μόνος ὲκ μόνον, » τοῦτο ἐνταῦθα τὸ « μέχρι
τούτου 6 λόγος ἵστησιν αὖτῲ τὸ ἰδίωμα, ι τὸ αὐτοῦ
Ξτραδὴ ὑπάρχειν ἐκ μόνοῦ lla-.96; ' καὶ δῆλον
μᾶλλον ἐκ τῆς ἐπαγωγης, ἧς ἐπάγει ὁ εἶρηκὼς,
κ Τὸ δὲ Ilva-Diu τὸ ὁίγιον καὶ ἐκ τοῦ Πατρὸς λέγε-
ται, καὶ ἐι τοῦ Υἱοῦ εἶναι προιμαρτυρεῖται, » του-
τέστιν ἐξ ἀμφοῖν. Οὕτω δὴ καὶ κεφαλαίου τοῦ δευ-
τέρου ἑπισκεςιοέντος τὸ τρίτον ἤδη ἒττιακειίκώιιεθαι⁷
κατ’ ἔπος οἷτω διεξιόν· α ’Ἔτι εἰ λέγουσιν ἒὶιεγχόμενιι,
ὅτι μὴ δεῖν παρὰ τὰ ὲν τῇ θείᾳ Γραφῇ κεῖμενα ὁμο-
λογεῖν, ἀποκρίνονται, ὅτι καὶ τὴν τοῖν ὁμοουσίου φω-
νὴν μὴ ε-Ϊιριςκομέντιν ἐν τῇ Θεία Γραφῇ ὲν τῷ Συμ-
ϐτζλρ οἱ Πατέρες uagina-tv, φαμὲν, ὡς ἒκεῖ μὲν εἷ
μὴ τοῦτο ἐλέγετο, κίνδυνος ἦν τοῦ [Ιατρὸς ἐλάῖτονα
τὴν Γῖον νομισθῆναι, Καίτοι καὶ
εἰ μὴ αὖτῇ φωνῇ
‘av τῇ Γραιρῂ κεῖται, ἀλλ’ οὖν τὸ
Ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ
3
ἓν ἐσμεν, ταντοδύναμόν ἐστιν·
ἐνταῦοα δὲ τίς ἡ
ἀνάγκη ἐκ τοῦ 1*ἱοῦ λέγειν τὸ Πνεῦμα ἐκπορεύες
μὴ εἰριτιιόμενον ἐν τῇ θεία Γξρφῇ; τί κινδυνεύει
παρὰ τοῦτο ἡ παραδοθεῖσα Ocelo-{i1 ; Πάντως οὖδεμία.
Μᾶλλον μὲν οὖν ὲκ τῆς προσθήκης ταυτησὶ καὶ πολλᾶ
ἀνακόπτει τὰ ἄτοπα, οἷον ἡ διαρχία, καὶτὸ σύνθετον
δοκεῖν τὸ Πνεῦμα, καὶ ἕτερα μυρία) Πρνῦτον μὲν εἷς
τὸ καθ’ ὦν φησι μὴ δε”ν παρὰ τὰ ἐν τῇ θεία Γραφῇ κεί-
μενα ὁμολογεῖν, εὶ λέγουσιν ἀποκρινόμενοι, ὅτι καί
τὴν δμίιουσίω φωνὴν μὴ εὖρισχομένην ἐν τῇ θείᾳ
Γραφῇ, τεθῆναι το“ς Ιιατρᾶσιν ἐν τῷ Συμϐόλῳ, οὕ-
τινα τῶν πρὸ ἡμῶν τὸν ἡμετέρων οἶδα κινήσεσιν
αὔθορμήτος ἔγγραφον ὑπὲρ τῆς τ’ὖν Ἐκκλησιῶν
defiunt, ἀγῶνα ποιησαμένων, Εὕρηνται γὰρ ἔνιοι
τούτων οὕτω διατεθέντες καὶ μάλιστα τῶν πολυθρυλ-
λλιξτων τοῦτο δὴ τὸ ὁμοούσιον εἷς τδν λελεγμένον
τουργὸς διὰ Θειοτέρας omnia; τὴν ἁΛηοῆ πίστιν
ἐμυήθη παρὰ τοῦ ἒπιπτνιοίου καί Εὗαγγελιστοιέ Θεο-
λόγου, μεσιτευούσης τῆς Θεομήτορης ' ὁ δὲ ὁ θεό-
ληπτος Νύσσης τὸν τοῦ ὁμωνύμου συγγραφύμενος
g2.‘*' πνλ. ι.⁷·ι- ,
ε οι, εις αναγνωτιν ἐπ Euhion: Αατ ε.ος πνοι
τεθειμένον, τά τε τῆς omniain διηγεῖται, καὶτὰ
τῆς ἀποκαλυφοείσης ἐκτίθεται μίσῖεως ἐν ᾖμετᾶ το
ἐκτεθῆναι, ι Εἷς Θεὸς Πατὴρ Λόγου ζῶντος, ι xli
ὅσα ἒξῆς περὶ to; Πατρὸς, παριλαμὲἷάνεται τὸ, ι Εἷς
Κύριος μόνος ἐκ μάνου, Θεὸς ἐκ Θεοῦ, Λόγος ἅνᾶρχος.»
tnui μετά τινα⁷ ι Υἱὸς, ἀλήθεια ἀληθινοῦ [Ἰατρὸς. n
ἰ) αὒτὸς Νύσσης ἐν τῇ εἰς τὸ Πάτερ ἡμῶν ὁμιλίᾳ
φησίν “ ι Ὀ γὰρ μονομνὴς Λόγος ‘EI. τοῦ IlI-cpi):
παρά τῆς θείας Γραφῆς ὁνομαζέται · καὶ μέχρι τού-
του ὁ λόγος ἵστησιν αὖ-ιῦ τὸ ἰδίωμα, Τὸ δὲ ἅγιον
Πνεῦμα καὶ ἐκ τοῦ Πατρὸς λέγεται, καὶ ἐκ τοῦ Υίοῡ
εἶναι προσμαετυρεῗται, Εἰ γὰρ τις Πιεῦμα Χρι-
στοῦ οὐκ ἔχει, φησὶν, οὗτος οόκ ἔστιν αὖτοῦ.
(ib-406‘; τὸ μὲν Πνεῦμα τὸ ἐκ τοῦ Θεοῦ καὶ Χριστοῦ
Πνευμα ἔστιν · ὁ δὲ Υἱὸς ἐκ τοῦ Θεοῦ ὦν, οὐκετι καὶ
τοῦ Πνεύματος οὕτε ἔστιν οὔτε λέγεται, οὖδέ ἀντι-
η στρεφει ἡ σχετικὴ ἀκολουθία αὕτη, ν (0 γοῦν ἐκεῖσε
τὸ «μόνος ὲκ μόνον, » τοῦτο ἐνταῦθα τὸ « μέχρι
τούτου 6 λόγος ἵστησιν αὖτῲ τὸ ἰδίωμα, ι τὸ αὐτοῦ
Ξτραδὴ ὑπάρχειν ἐκ μόνοῦ lla-.96; ' καὶ δῆλον
μᾶλλον ἐκ τῆς ἐπαγωγης, ἧς ἐπάγει ὁ εἶρηκὼς,
κ Τὸ δὲ Ilva-Diu τὸ ὁίγιον καὶ ἐκ τοῦ Πατρὸς λέγε-
ται, καὶ ἐι τοῦ Υἱοῦ εἶναι προιμαρτυρεῖται, » του-
τέστιν ἐξ ἀμφοῖν. Οὕτω δὴ καὶ κεφαλαίου τοῦ δευ-
τέρου ἑπισκεςιοέντος τὸ τρίτον ἤδη ἒττιακειίκώιιεθαι⁷
κατ’ ἔπος οἷτω διεξιόν· α ’Ἔτι εἰ λέγουσιν ἒὶιεγχόμενιι,
ὅτι μὴ δεῖν παρὰ τὰ ὲν τῇ θείᾳ Γραφῇ κεῖμενα ὁμο-
λογεῖν, ἀποκρίνονται, ὅτι καὶ τὴν τοῖν ὁμοουσίου φω-
νὴν μὴ ε-Ϊιριςκομέντιν ἐν τῇ Θεία Γραφῇ ὲν τῷ Συμ-
ϐτζλρ οἱ Πατέρες uagina-tv, φαμὲν, ὡς ἒκεῖ μὲν εἷ
μὴ τοῦτο ἐλέγετο, κίνδυνος ἦν τοῦ [Ιατρὸς ἐλάῖτονα
τὴν Γῖον νομισθῆναι, Καίτοι καὶ
εἰ μὴ αὖτῇ φωνῇ
‘av τῇ Γραιρῂ κεῖται, ἀλλ’ οὖν τὸ
Ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ
3
ἓν ἐσμεν, ταντοδύναμόν ἐστιν·
ἐνταῦοα δὲ τίς ἡ
ἀνάγκη ἐκ τοῦ 1*ἱοῦ λέγειν τὸ Πνεῦμα ἐκπορεύες
μὴ εἰριτιιόμενον ἐν τῇ θεία Γξρφῇ; τί κινδυνεύει
παρὰ τοῦτο ἡ παραδοθεῖσα Ocelo-{i1 ; Πάντως οὖδεμία.
Μᾶλλον μὲν οὖν ὲκ τῆς προσθήκης ταυτησὶ καὶ πολλᾶ
ἀνακόπτει τὰ ἄτοπα, οἷον ἡ διαρχία, καὶτὸ σύνθετον
δοκεῖν τὸ Πνεῦμα, καὶ ἕτερα μυρία) Πρνῦτον μὲν εἷς
τὸ καθ’ ὦν φησι μὴ δε”ν παρὰ τὰ ἐν τῇ θεία Γραφῇ κεί-
μενα ὁμολογεῖν, εὶ λέγουσιν ἀποκρινόμενοι, ὅτι καί
τὴν δμίιουσίω φωνὴν μὴ εὖρισχομένην ἐν τῇ θείᾳ
Γραφῇ, τεθῆναι το“ς Ιιατρᾶσιν ἐν τῷ Συμϐόλῳ, οὕ-
τινα τῶν πρὸ ἡμῶν τὸν ἡμετέρων οἶδα κινήσεσιν
αὔθορμήτος ἔγγραφον ὑπὲρ τῆς τ’ὖν Ἐκκλησιῶν
defiunt, ἀγῶνα ποιησαμένων, Εὕρηνται γὰρ ἔνιοι
τούτων οὕτω διατεθέντες καὶ μάλιστα τῶν πολυθρυλ-
λλιξτων τοῦτο δὴ τὸ ὁμοούσιον εἷς τδν λελεγμένον