PG 142, col. 290
o6 τὸν κυρίως, οὐ τὸν καθ’ ἑαυτὸν καὶ δι’ αὑτὸν
τὸν Ῑθιὸν δηλαδή;Ταῦτα καὶ σὺ ποῦ τῆς Γραφῆς
εὕ,”ηκας ι’ Καὶ πρὸς τούτοις εἴ δωρεά ἐστι καὶ ἐνέρ-
γεια αὐτή ἡ τοῦ ΙΙαρακλήτου ἐνυπόστατος οὐσία,
μέτοχοι δὲ τῆς δωρεᾶς ἡμεῖς πρὸς οὓς ἠ δωρεά
καὶ ἡ ἔλλαμψις ἐνεργεῖται, αὐτῆς ἆρα μετέχομεν
τῆς οὐσίας καὶ μεταλαμϐάνομενς Καὶ τίνα λοιπὸν
τήν ἀλήθειαν ἕξει 6 λέγων ἐνεργείαις μόναις καὶ
ἐλλάμψεσι τὸ θεῖον ἡμῖν μεθεκτόν; Τὸ δὲ τοῦ με·
γάλου στοῦδε Ἀθανασίου, ὅτι ἐνεργείαις καί δυνάμε-
σιν ἠ ἐπέλευσις τοῦ ἁγίου Ιῐνεύματος γίνεται, ποῖός
τις θεραπεύων ἔσται λόγος; Ἔγωγ’ οἶμαι, οὐδεὶς,
εἷ’περ ὑμεῖς ἀληθεύετε. Ταῦτά σοι ἐσχεδίασται πρὸς
γοντος, ἐχρῆν γάρ μᾶλλον ὀλίγα εἰπόντας τήν με·
τάκλισιν προκταλαϐεῖν, ἢ μακρά ῥαψῳδήσαντας
ὑστερίσαι τῆς χρείας, καὶ τοῦ σπουδάσματος ἐκπε-
σεῖν· πλὴν ’ἱκανά γε, εί μὴ ἡμέρας ἀνθρώπου ἐπε..
θύμησας, καὶ εἷς ματαιότητας ἐπεϐλεψας καὶ μα-
νίας ψευδεῖς, περιτρεπόμενον στῆσαι, καὶ τοὺς
τῆς ἀμφιϐολίας ἀποκρούσασθαι λογισμούς. Καὶ γένοιτο
Θεοῦ συναιρομένου, τοὺς μὲν ἀποκρουσθῆναι, σὲ δὲ
πάγιον ἐν τάγαθῷ στῆναι ἐρηρεισμένον, ὑπὸ μηδενὸς
σαλ ευό μεν ον .
Εἷ¹κτιςλτρηούτεινεν 6'1: 16 Πνεῦμα τὸ -ἅγιον, ἐκ Ῑῐατρὸς
δι’ Υέοῦ ἐκπορεύεται, καθώς τισι τῶν ἁγίων εἴρηται
ευσε ως.
ευσεοως.
Εἷχεν ἃν εἰπεῖν 6 τῷ εὐσεϐεῖ λογισμῷ συνθέσθαι
βουλόμενος, ὅτι ἐκ ΙΙατρός μὲν ἐκπορεύεται τὸ
Πνεῦμα 16 ἅγιον, κατά δὲ τὴν τοῦ Σωτῆρος φωνὴν
καὶ παράδοσιν τέλειον ἐκ τοῦ Ιῐατρὸς ὑφιστάμενον,
κάκεῖνον ἕχον ἀρχὴν τοῦ εἶναι καὶ αἰτίαν. Εἴρηται
δὲ καὶ τῶν ἁγίων ἐνίοις δι’Υἱοῦ παρά τοῦ Πατρὸς
ἐκπορεύεσθαι, καὶ εὐσεϐῶς εἷ’ρηται, οὐχ ὅτι ἀτελής
ἡ ἐκ τοῦ Πατρὸς τοῦ Πνεύματος ὕπαρξις, οὐδ’
ὅτι ὅλως ἔσχε τὸν Υῖὸν αἷίτιον,²ῗ μόνον, ἢ μετά
τοῦ Πατρὸς, ἀλλ’ ὅτι ἐκεῖθεν ἐκ τῆς Πατρικῆς
τουτέστιν οὐσίας ὑφιστάμενον, ὡς εἶ’ρηται, τέλειον
συμπαρομαρτεῖ τῷ Λόγῳ κατά τοὺς εἰρηκότας θεη-
γόρους, καὶ ἥκει δι’ αὐτοῦ καὶ ἀπολάμπει καὶ πέ-
φηνε κατά τήν προαιώνιον αὐτοῦ καὶ ἀΐδιον ἔκλαμ-
ψιν,ἣ 6' τι χρὴ λέγειν κυριώτερον ἄλλο τὸν τὰς
ἱερὰς ἀνερευνῶνται Γραφάς, καὶ ἐπισημαινόμενον
ἐκεῖθεν τῶν ὀνομάτων τὰ ἐφαρμόττοντα. Εἶτα ὡς
μα καὶ συμφυὲς καὶ ὁμότιμον χορηγεῖται παρ’ αὐ-
τοῦ καὶ ἐπιδίδοται τῇ κτίσει, καὶ δεσποτικῶς ἐπι-
φοιτᾷ τοῖς ἀξίοις, καὶ ὅπου βούλεται πνεῖ, καί και-
νοποιεῖ τοὺς ὑποδεχομένους καὶ ἀγιάζει καὶ τελειοῖ
θεοποιοῦν κατά χὰριν, Θεὸς οὐτὸ τυγχάνον κατά
φύσιν, καὶ συμπληρωτικὸν τῆς ἐν Τριάδι θεότητος.
Ἀσφαλῶς μὲν οῦν ἔχει ταῦτα τὰ δύο μέρη τῆς
διαιρέσεως· ἐκεῖνο δ’ ὅπερ ἐμεμψάμην ἅμα τοῦ
λόγου κατάρξασθαι, ὅτι ἔφη προτεινόμενος τὴν
πνεῦσιν, ὡς εἰ μή δι’ Υίοῦ συνομολογήσει τις τὸ
πανάγιον ἐκπορεύεσθαι Πνεῦμα παρά τοῦ Πατρὸς,
ἀνάγκη πᾶσα τῷ ἑτέρῳ μέρει συνθέσθαι τῆς διαι-
τὸν Ῑθιὸν δηλαδή;Ταῦτα καὶ σὺ ποῦ τῆς Γραφῆς
εὕ,”ηκας ι’ Καὶ πρὸς τούτοις εἴ δωρεά ἐστι καὶ ἐνέρ-
γεια αὐτή ἡ τοῦ ΙΙαρακλήτου ἐνυπόστατος οὐσία,
μέτοχοι δὲ τῆς δωρεᾶς ἡμεῖς πρὸς οὓς ἠ δωρεά
καὶ ἡ ἔλλαμψις ἐνεργεῖται, αὐτῆς ἆρα μετέχομεν
τῆς οὐσίας καὶ μεταλαμϐάνομενς Καὶ τίνα λοιπὸν
τήν ἀλήθειαν ἕξει 6 λέγων ἐνεργείαις μόναις καὶ
ἐλλάμψεσι τὸ θεῖον ἡμῖν μεθεκτόν; Τὸ δὲ τοῦ με·
γάλου στοῦδε Ἀθανασίου, ὅτι ἐνεργείαις καί δυνάμε-
σιν ἠ ἐπέλευσις τοῦ ἁγίου Ιῐνεύματος γίνεται, ποῖός
τις θεραπεύων ἔσται λόγος; Ἔγωγ’ οἶμαι, οὐδεὶς,
εἷ’περ ὑμεῖς ἀληθεύετε. Ταῦτά σοι ἐσχεδίασται πρὸς
γοντος, ἐχρῆν γάρ μᾶλλον ὀλίγα εἰπόντας τήν με·
τάκλισιν προκταλαϐεῖν, ἢ μακρά ῥαψῳδήσαντας
ὑστερίσαι τῆς χρείας, καὶ τοῦ σπουδάσματος ἐκπε-
σεῖν· πλὴν ’ἱκανά γε, εί μὴ ἡμέρας ἀνθρώπου ἐπε..
θύμησας, καὶ εἷς ματαιότητας ἐπεϐλεψας καὶ μα-
νίας ψευδεῖς, περιτρεπόμενον στῆσαι, καὶ τοὺς
τῆς ἀμφιϐολίας ἀποκρούσασθαι λογισμούς. Καὶ γένοιτο
Θεοῦ συναιρομένου, τοὺς μὲν ἀποκρουσθῆναι, σὲ δὲ
πάγιον ἐν τάγαθῷ στῆναι ἐρηρεισμένον, ὑπὸ μηδενὸς
σαλ ευό μεν ον .
Εἷ¹κτιςλτρηούτεινεν 6'1: 16 Πνεῦμα τὸ -ἅγιον, ἐκ Ῑῐατρὸς
δι’ Υέοῦ ἐκπορεύεται, καθώς τισι τῶν ἁγίων εἴρηται
ευσε ως.
ευσεοως.
Εἷχεν ἃν εἰπεῖν 6 τῷ εὐσεϐεῖ λογισμῷ συνθέσθαι
βουλόμενος, ὅτι ἐκ ΙΙατρός μὲν ἐκπορεύεται τὸ
Πνεῦμα 16 ἅγιον, κατά δὲ τὴν τοῦ Σωτῆρος φωνὴν
καὶ παράδοσιν τέλειον ἐκ τοῦ Ιῐατρὸς ὑφιστάμενον,
κάκεῖνον ἕχον ἀρχὴν τοῦ εἶναι καὶ αἰτίαν. Εἴρηται
δὲ καὶ τῶν ἁγίων ἐνίοις δι’Υἱοῦ παρά τοῦ Πατρὸς
ἐκπορεύεσθαι, καὶ εὐσεϐῶς εἷ’ρηται, οὐχ ὅτι ἀτελής
ἡ ἐκ τοῦ Πατρὸς τοῦ Πνεύματος ὕπαρξις, οὐδ’
ὅτι ὅλως ἔσχε τὸν Υῖὸν αἷίτιον,²ῗ μόνον, ἢ μετά
τοῦ Πατρὸς, ἀλλ’ ὅτι ἐκεῖθεν ἐκ τῆς Πατρικῆς
τουτέστιν οὐσίας ὑφιστάμενον, ὡς εἶ’ρηται, τέλειον
συμπαρομαρτεῖ τῷ Λόγῳ κατά τοὺς εἰρηκότας θεη-
γόρους, καὶ ἥκει δι’ αὐτοῦ καὶ ἀπολάμπει καὶ πέ-
φηνε κατά τήν προαιώνιον αὐτοῦ καὶ ἀΐδιον ἔκλαμ-
ψιν,ἣ 6' τι χρὴ λέγειν κυριώτερον ἄλλο τὸν τὰς
ἱερὰς ἀνερευνῶνται Γραφάς, καὶ ἐπισημαινόμενον
ἐκεῖθεν τῶν ὀνομάτων τὰ ἐφαρμόττοντα. Εἶτα ὡς
μα καὶ συμφυὲς καὶ ὁμότιμον χορηγεῖται παρ’ αὐ-
τοῦ καὶ ἐπιδίδοται τῇ κτίσει, καὶ δεσποτικῶς ἐπι-
φοιτᾷ τοῖς ἀξίοις, καὶ ὅπου βούλεται πνεῖ, καί και-
νοποιεῖ τοὺς ὑποδεχομένους καὶ ἀγιάζει καὶ τελειοῖ
θεοποιοῦν κατά χὰριν, Θεὸς οὐτὸ τυγχάνον κατά
φύσιν, καὶ συμπληρωτικὸν τῆς ἐν Τριάδι θεότητος.
Ἀσφαλῶς μὲν οῦν ἔχει ταῦτα τὰ δύο μέρη τῆς
διαιρέσεως· ἐκεῖνο δ’ ὅπερ ἐμεμψάμην ἅμα τοῦ
λόγου κατάρξασθαι, ὅτι ἔφη προτεινόμενος τὴν
πνεῦσιν, ὡς εἰ μή δι’ Υίοῦ συνομολογήσει τις τὸ
πανάγιον ἐκπορεύεσθαι Πνεῦμα παρά τοῦ Πατρὸς,
ἀνάγκη πᾶσα τῷ ἑτέρῳ μέρει συνθέσθαι τῆς διαι-