PG 144, col. 1061
μιμψιι, καὶ τὴν ιν τῷ στρατοπίδῳ ταλαιπωρίαν
ἐκφεύξεται.
'0 δὲ θ’, τὰς μετὰ σννοδικῆς, φησὶ,ίδιαγνώσεως
πρὸς τδν fluctuante!) ἐπισκόπου πεμπομένας ἔπι·-
οτολὰς ὑπὸ τοῦ τῆς πόλεως ἰκεενης μητροπολίτου,
εν ᾗ τας διατριϐὰς δ βασιλεὺς τῷ τηνικαῦτα ποιεῖ·-
ται. ἁνακρίνεσθαι δεῖ, καὶ et μὴ φορτικαὶ τούτῳ
δοκοῦσιν, ιπιδίδοσθιι ⁵ εἰ δ’ οὗν, πρὸς τδν πέμψαντα
ταύτας άνακομίζεσθαι.
’0 δι κ’, Τῆς hient ἀναισχυντίας ιτνεκσν, ἴνα μὴ
τὶ τῆς ἱερωσύνης ementem. καὶ παρὰ τῶν ιν ταῖς
παρόδοις καθεστηκότων ἐπισκόπων, άνακρίνεσθαι
τοὺς ἀπιόντας ποι τῶν ἀρχιερέων χρὴ, τῶν μητρο·
πολιτῶν, οἶμαι, οἷς oi τοιοῦτοι πάντως ὑπόκεινται.
om txetvwv γὰρ καὶ μόνον τοὺς ὕπ’ αὐτοῖς ἁνα-
κρίνεσδαι χρεὼν ἑπισκέπους, εστι δ’ ὅτε καὶ τοὺς
μὴ ὑποκειμένους αὐτοῖς, καὶ τούτοις παρά κανόνας
ιιιι⁸ πράξειν ὡρμημένοις, ουκ οπως μὴ σνναινείν,
ἀλλά καὶ ἀπελέγχειν, καὶ ὡς sic? τε, διακωλύειν. Εἰ
μὲν γὰρ ἀπίοιεν πρὸς βασιλέα, ἢ ὑπ’ αὐτοῦ προσ-
κληθέντες, ἢτῶν προδεδηλωμένων εὐλόγων ὑποθέ-
σεων χάριν, ἐφεῖναι τούτοις τὴν πάροδον, τὰς είρη-
νικας αὐτῶν σημειωσαμένους ἐπιστολάς. Et δι δι’
ιπίδειξιν ἄλογον εις ἀλλοτρίαν πόλιν ἀπέρχονται,
διδάξαι τὸν ενταῦθα λαὸν οἰόμενοι, καὶ καταισχῦναι
τὸν suum; ἐπίσκοπον, η πρὸς pactum ιδίας ποιη-
σόμενοι ἀξιώσεις , μὴ κοινωνῆσαι τούτοις, ὡς ἐκ
τοῦ κανόνος οὖσι καθῃρημένοις.
'0 γάρ τῆς tv Ἀντιοχείᾳ ια’ καὶ τῆς κοινωνίας
ἀποκηρύττει, καὶ τῆς ἀξίας ἀπόϐλητον τίθησι
πάντα ἐπίσκοπον ἢ πρεσδΰτερον, ἢ ὅλως ὄντα τοῦ
κανόνος, τὸν ἄνευ γνώμης καὶ γραμμάτων τῶν ιν
τῇ ἐπαρχία ἐπισκόπων, ttat μάλιστα τοῦ μητροπο-
λίτου, ἀπιέναι-πρὸς βασιλέα, καὶ ὑπὲρ ἀναγκαίων,
φημὶ, πραγμάτων, τολμήάανταον
’λλλόὖδέ ὅ ις’ τῆς ἰν Καροαγένη διὰ θαλάσσης
μακράν ὁδὸν στέλλεσθαι τον ἐπίσκοπον ἐπιτρέπει, ει
μή τοί τι μετά κοινοῦ ψηφίσματος τῶν τῆς ἐπαρ.
χίας ἐπισκόπων, κατ’ ἐξαίρετον δὲ τοῦ τῆς συνόδου
τὰ πρῶτα φέροντος πατριάρχου ἢ μητροπολῐιιπ)
ὲντετυτιωμένης καὶ σεσημασμένης γραφῆς, συνιστά-
σης τοῦτον πρὸς οὓς ἄπεισι, καὶ ἀξιούσης περὶ
αὐτοῦ.
ὀ et οα¹ ταύτης, οὐδὲ πρὸς ἑτέραν ὑπ’ αὐτῷ
τελοῦσαν mtuum!“ εὐπρόσοδον ἀποδημεῖν δικαιοῖ,
κάκεῖ διατρίϐειν ἐπὶ πολὺ, τήν πρωτότυπον ἐκκλη-
σίανκαταλιμπάνοντα, καὶ τῶν σωτηριωδῶν αὐτῇ
’παραγγελμάτων ὀλιγωροῦντα. κέρδους ἰδίου τὴν
σωτηρίαν τοῦ λαοῦ προϊέμενον. Ροιιειιδ
Βαλσαμὼιο. Ἐκ τούτου τινὲς συλλογίζονται μὴ
ιξεϊναι, μήτε τὸν ὑπὸ ἐθνῶν τῆς οἰκείας ἐπισκοπῆς
ικσληθέντα, ἐν ἑτέρα ὑπ’ αὐτῷ τελούσῃ κατοικεῖν
παροικίᾳ, μήτε τὸν φαύλης ,καὶ μικρᾶς ἐπισκοπῆς
προϊστάμενον, εἰς ἑτέραν πολυανθρωποτὲραν χὼ-
ραν, ὑποτελῆ καὶ ταύτην αὑτῲ τυγχάνουσαν , at)-
ἐκφεύξεται.
'0 δὲ θ’, τὰς μετὰ σννοδικῆς, φησὶ,ίδιαγνώσεως
πρὸς τδν fluctuante!) ἐπισκόπου πεμπομένας ἔπι·-
οτολὰς ὑπὸ τοῦ τῆς πόλεως ἰκεενης μητροπολίτου,
εν ᾗ τας διατριϐὰς δ βασιλεὺς τῷ τηνικαῦτα ποιεῖ·-
ται. ἁνακρίνεσθαι δεῖ, καὶ et μὴ φορτικαὶ τούτῳ
δοκοῦσιν, ιπιδίδοσθιι ⁵ εἰ δ’ οὗν, πρὸς τδν πέμψαντα
ταύτας άνακομίζεσθαι.
’0 δι κ’, Τῆς hient ἀναισχυντίας ιτνεκσν, ἴνα μὴ
τὶ τῆς ἱερωσύνης ementem. καὶ παρὰ τῶν ιν ταῖς
παρόδοις καθεστηκότων ἐπισκόπων, άνακρίνεσθαι
τοὺς ἀπιόντας ποι τῶν ἀρχιερέων χρὴ, τῶν μητρο·
πολιτῶν, οἶμαι, οἷς oi τοιοῦτοι πάντως ὑπόκεινται.
om txetvwv γὰρ καὶ μόνον τοὺς ὕπ’ αὐτοῖς ἁνα-
κρίνεσδαι χρεὼν ἑπισκέπους, εστι δ’ ὅτε καὶ τοὺς
μὴ ὑποκειμένους αὐτοῖς, καὶ τούτοις παρά κανόνας
ιιιι⁸ πράξειν ὡρμημένοις, ουκ οπως μὴ σνναινείν,
ἀλλά καὶ ἀπελέγχειν, καὶ ὡς sic? τε, διακωλύειν. Εἰ
μὲν γὰρ ἀπίοιεν πρὸς βασιλέα, ἢ ὑπ’ αὐτοῦ προσ-
κληθέντες, ἢτῶν προδεδηλωμένων εὐλόγων ὑποθέ-
σεων χάριν, ἐφεῖναι τούτοις τὴν πάροδον, τὰς είρη-
νικας αὐτῶν σημειωσαμένους ἐπιστολάς. Et δι δι’
ιπίδειξιν ἄλογον εις ἀλλοτρίαν πόλιν ἀπέρχονται,
διδάξαι τὸν ενταῦθα λαὸν οἰόμενοι, καὶ καταισχῦναι
τὸν suum; ἐπίσκοπον, η πρὸς pactum ιδίας ποιη-
σόμενοι ἀξιώσεις , μὴ κοινωνῆσαι τούτοις, ὡς ἐκ
τοῦ κανόνος οὖσι καθῃρημένοις.
'0 γάρ τῆς tv Ἀντιοχείᾳ ια’ καὶ τῆς κοινωνίας
ἀποκηρύττει, καὶ τῆς ἀξίας ἀπόϐλητον τίθησι
πάντα ἐπίσκοπον ἢ πρεσδΰτερον, ἢ ὅλως ὄντα τοῦ
κανόνος, τὸν ἄνευ γνώμης καὶ γραμμάτων τῶν ιν
τῇ ἐπαρχία ἐπισκόπων, ttat μάλιστα τοῦ μητροπο-
λίτου, ἀπιέναι-πρὸς βασιλέα, καὶ ὑπὲρ ἀναγκαίων,
φημὶ, πραγμάτων, τολμήάανταον
’λλλόὖδέ ὅ ις’ τῆς ἰν Καροαγένη διὰ θαλάσσης
μακράν ὁδὸν στέλλεσθαι τον ἐπίσκοπον ἐπιτρέπει, ει
μή τοί τι μετά κοινοῦ ψηφίσματος τῶν τῆς ἐπαρ.
χίας ἐπισκόπων, κατ’ ἐξαίρετον δὲ τοῦ τῆς συνόδου
τὰ πρῶτα φέροντος πατριάρχου ἢ μητροπολῐιιπ)
ὲντετυτιωμένης καὶ σεσημασμένης γραφῆς, συνιστά-
σης τοῦτον πρὸς οὓς ἄπεισι, καὶ ἀξιούσης περὶ
αὐτοῦ.
ὀ et οα¹ ταύτης, οὐδὲ πρὸς ἑτέραν ὑπ’ αὐτῷ
τελοῦσαν mtuum!“ εὐπρόσοδον ἀποδημεῖν δικαιοῖ,
κάκεῖ διατρίϐειν ἐπὶ πολὺ, τήν πρωτότυπον ἐκκλη-
σίανκαταλιμπάνοντα, καὶ τῶν σωτηριωδῶν αὐτῇ
’παραγγελμάτων ὀλιγωροῦντα. κέρδους ἰδίου τὴν
σωτηρίαν τοῦ λαοῦ προϊέμενον. Ροιιειιδ
Βαλσαμὼιο. Ἐκ τούτου τινὲς συλλογίζονται μὴ
ιξεϊναι, μήτε τὸν ὑπὸ ἐθνῶν τῆς οἰκείας ἐπισκοπῆς
ικσληθέντα, ἐν ἑτέρα ὑπ’ αὐτῷ τελούσῃ κατοικεῖν
παροικίᾳ, μήτε τὸν φαύλης ,καὶ μικρᾶς ἐπισκοπῆς
προϊστάμενον, εἰς ἑτέραν πολυανθρωποτὲραν χὼ-
ραν, ὑποτελῆ καὶ ταύτην αὑτῲ τυγχάνουσαν , at)-